Samen in actie!

Een jaar geleden werd Bunny McDiarmid (rechts op de foto), samen met Jennifer Morgan (links op de foto) de eerste vrouw aan het hoofd van Greenpeace. Onlangs bezocht Bunny het Belgisch kantoor. Onze internationale directrice nam zelfs deel aan een actie bij Total!

Bunny, een echte activiste Lees haar blog

Bunny, je bent dit voorjaar naar België gekomen om deel te nemen aan een actie bij Total in de haven van Antwerpen. Waarom?

De plannen van Total aan de monding van de Amazone in Brazilië vormen een bedreiging voor het grondgebied en de levenswijze van de plaatselijke bevolking en ook voor een ongelooflijk rijke biodiversiteit: het leven rond een uitgestrekt koraalrif waarvan het bestaan pas onlangs door wetenschappers is bevestigd. Ik kon toch niet werkeloos toezien. 

Bunny McDiarmid

Naam:

Bunny McDiarmid

 

Leeftijd:

61 jaar

 

Beroep:

Directrice van Greenpeace International

 

Hobby's:

Lezen, wandelen, zeilen, tuinieren

 

Is dit belangrijk voor jou?

Het was mijn eerste actie sinds ik directeur van Greenpeace International ben geworden en het lijkt me belangrijk dat een directeur betrokken is bij de strijd van haar vereniging. Bovendien maken acties deel uit van het DNA van Greenpeace. Het is door die acties dat we bekend zijn geworden en dat we zaken hebben kunnen helpen veranderen. Ik vind dat heel belangrijk. Ik neem trouwens al meer dan dertig jaar deel aan acties van Greenpeace.

Je was lid van de bemanning van de Rainbow Warrior toen die werd aangevallen door de Franse geheime dienst. Hoe was je daar aan boord gekomen?

Je moet weten dat ik uit een gezin met zeven kinderen kom en dat ik dus altijd al een sterk gemeenschapsgevoel heb gehad. Na mijn studie heb ik lange tijd in het buitenland gewoond, eerst in Latijns-Amerika, om mee te werken aan ontwikkelingsprojecten. Toen ik eens met een boot meevoer, vond ik dat zalig. Daarom solliciteerde ik dus om mee te werken aan acties op het schip van Greenpeace en ze hebben me aangenomen.

Acties zijn deel van het DNA van Greenpeace

Wat deed je op de Rainbow Warrior?

Kort voor de aanslag waren we op de Marshalleilanden, waar we een hele bevolking hielpen verhuizen. De bewoners van het eiland Rongelap wilden er weg om zich op een ander eiland te vestigen. Het was bijzonder ontroerend. Na jaren van lijden en ziekte, konden ze niet meer tegen de nefaste gevolgen van de atoomproeven die de Verenigde Staten in de buurt van hun eiland hadden uitgevoerd. Ze lieten dus alles in de steek, hun huizen, hun geschiedenis en hun verleden om voor zichzelf en voor hun kinderen op zoek te gaan naar een gezondere toekomst.

Wilden jullie daarom naar Moruroa gaan, in Frans-Polynesië, om te protesteren tegen de Franse kernproeven?

Nooit eerder zijn zoveel mensen opgestaan om de rechten van de verdrukten en van de planeet te verdedigen

Dat was het volgende wat op het programma van de Rainbow Warrior stond. Maar voor we naar Frans-Polynesië vertrokken, voeren we langs Nieuw-Zeeland. Het was al zeven jaar geleden dat ik mijn familie had gezien. Ik wilde van de gelegenheid gebruik maken om enkele dagen met hen door te brengen. Ik was nog maar anderhalf uur van de boot toen de Franse geheime dienst hem liet zinken en daarbij een van onze reisgenoten doodde.

Hoe kijk je vandaag terug op die triestige periode in je leven?

De verplaatsing van de bevolking van Rongelap en de aanslag hebben mij persoonlijk gesterkt in mijn gevoel dat Greenpeace de juiste strijd voert. Dat een volk zo’n drama moest meemaken en dat een regering zo’n geweld gebruikte, toonde aan hoe gevaarlijk kernwapens wel konden zijn. De strijd van Greenpeace voor het milieu was juist en nodig. En dat is nog altijd zo. Vandaag zelfs nog meer dan toen.

Vandaag nog meer?

Ja, want de strijd is nog dringender geworden. Wetenschappers bewijzen elke dag hoe het klimaat ontregeld raakt door de invloed van de mens. En de oneindig rijke biodiversiteit van onze planeet krijgt het steeds zwaarder te verduren.

Je schetst wel een heel somber beeld.

Neen, helemaal niet. Enerzijds is dit een realistisch beeld, dat de wanpraktijken van sommigen aan de kaak stelt. Anderzijds zijn er nooit eerder zoveel mensen opgestaan om de rechten van verdrukten en van de planeet te verdedigen. Dat maakt me bijzonder hoopvol. De actie waaraan ik in België heb deelgenomen, past bijvoorbeeld in het ruimer kader van de beweging Break Free. Dat is een internationale beweging die eist dat we afstappen van fossiele brandstoffen. Honderden verenigingen en tienduizenden mensen doen al mee. Dat is veelbelovend. En de transitie naar milieuvriendelijke energie is vandaag onvermijdelijk. Dat verheugt me.

Wat kunnen lezers van dit magazine doen als ze in actie willen komen?

Elk gebaar telt! Je hoeft niet altijd spectaculaire acties te doen of in discussie te gaan met de groten van de wereld om iets in beweging te brengen, integendeel. Het zijn de miljarden kleine, moedige daden die de planeet zullen redden.

Je bent de eerste vrouw die aan het roer staat van Greenpeace, ben je daar trots op?

Samen met Jennifer (Morgan, de andere directeur van Greenpeace international, nvdr.) ben ik natuurlijk trots en we hopen dat we kunnen zorgen voor een nieuwe en andere kijk. We moeten ook voorzichtig zijn met onze verantwoordelijkheid. Greenpeace is geen gewone organisatie met 2500 werknemers wereldwijd. In feite leggen we verantwoording af aan 3 miljoen mensen. Dat wil zeggen aan iedereen die ons steunt over de hele wereld. Greenpeace is volledig onafhankelijk en werkt enkel dankzij giften van particulieren. Het zijn die mensen die de draagkracht van onze campagnes en onze acties kunnen beoordelen.