Lees hieronder de twee eerste afleveringen van Françoise Wallemacq, journaliste bij de RTBF, op de Noordpool met Greenpeace. Volg haar avontuur:

Op weg naar de Arctic Sunrise
Aflevering 1 & 2
Aflevering 3 & 4
Aflevering 5 & 6
Aflevering 7 & Documentaire

Aflevering 1 - Middernachtzon

Midden in een stortbui kom ik aan op de luchthaven van Longyearbyen op het eiland Spitsbergen. Het is half drie ‘s ochtends maar het is net zo licht alsof het midden op de dag is! Nevelslierten lijken zich vast te klampen aan de zwarte heuvels – een vreemde sfeer.

Uit de pendelbus stapt een groepje goed uitgeruste reizigers, die duidelijk gaan stappen. Mary Ann, een charmante blonde zestiger, heeft een hotel ingericht in een lange rij containers aan de voet van een verlaten steenkoolmijn. Ze heeft haar hotel opgetrokken met tweedehandsmateriaal: een schoolbus, niet bij elkaar horende meubelstukken. Het is een knus nest, dat sprookjesachtig aandoet op deze op het eerste gezicht nogal vijandige plek.

Het is intussen ochtend, maar de regen houdt aan. Het Greenpeaceschip ligt al voor anker in de haven, ik ben haast ontroerd als ik het silhouet in de verte zie. Om 15u30 komt Daniela me ophalen. Met een opblaasbare ‘dinghy’zetten we koers naar het groene schip met haar kleurrijke regenboog. De Arctic Sunrise zal vannacht het anker lichten.

Aflevering 2 - Zeeziekte en gember

De Arctic Sunrise heeft afgelopen nacht het anker gelicht. We hebben Longyearbyen achter ons gelaten en varen zuidwaarts naar de Spitsbergenarchipel. Vanmorgen was er een woelige zee en enkele leden van de bemanning voelen zich niet bepaald kiplekker! Zeeziekte is trouwens een boeiend gespreksonderwerp. Iedereen heeft zijn of haar eigen ervaringen en tips. Gember eten, naar de horizon kijken terwijl je je laat natregenen door het stuifwater. Marty, de Fin die altijd boos lijkt te kijken (“I'm not angry , I'm just Finnish!”), beweert dan weer nooit last te hebben van deze vloek van de zee.

Lange dagen

Terwijl het schip in de richting van de visgronden vaart, heeft ieder zijn eigen bezigheden. De brug schrobben, de reling een likje verf geven, de kettingen smeren, de vaat doen, dromen, discussiëren, ... De tijd gaat snel voorbij, maar de dagen zijn lang want in deze tijd van het jaar gaat de zon hier niet onder.

Tijdens de pauze praat Mike, de kapitein (de man met de baard in het midden van de foto) met een deel van het team, terwijl de koks Phil en Willy in de keuken in de weer zijn voor het avondmaal. Op de brug heeft Helena het commando. In de verte menen we de bergen van Spitsbergen te ontwaren, gehuld in een aureool van mist.

Moratorium op sleepnetvisserij

We moeten dertig uur varen om ons doel te bereiken. Een gebied waar trawlerboten de zee afschuimen met hun reusachtige sleepnetten. Die zware netten veroorzaken enorm veel schade aan dit heel kwetsbare ecosysteem. Meestal gaat het om Noorse, Russische of Britse vissersschepen die op zoek zijn naar kabeljauw en schelvis, die er overvloedig voorkomen. Greenpeace heeft met de grote merken een moratorium gesloten over de vangst van deze soorten met sleepnetten in het noorden van de Barentszzee, een gebied dat tot nu toe beschermd werd door het poolijs.