Twee nieuwe afleveringen uit de reis van Françoise Wallemacq, journaliste bij de RTBF, op de Noordpool met Greenpeace. Volg haar avontuur:

Op weg naar de Arctic Sunrise
Aflevering 1 & 2
Aflevering 3 & 4
Aflevering 5 & 6
Aflevering 7 & Documentaire

Aflevering 5 – “Walvis in zicht!”

8 juli en het mooie weer is vanochtend opnieuw van de partij, met opvallende wolken in de blauwe lucht. Zoals gewoonlijk doet Osman de ronde van de kajuiten om de bemanning te wekken om 7u30. Na het ontbijt wijdt iedereen zich aan een ‘korvee’, die vermeld staat op een boordtabel: de kantine, toiletten, gemeenschappelijke ruimten of brug schoonmaken, de vaat doen, ... Op de Arctic Sunrise is er geen vaatwasmachine, ieder wast zijn bord en zijn bestek zelf af na de maaltijd. Het afval wordt uiteraard zorgvuldig gesorteerd. En omdat het zoet water gerantsoeneerd is, wordt er maar kort gedoucht!

Blij als kinderen

Op het bord in de kantine hangt kapitein Mike de mededelingen voor de dag op: het weerbericht, de afspraken, de wachtrondes, de karweitjes die moeten worden opgeknapt, …

Plotseling weerklinkt vanuit de wachtpost een melding door de microfoon: “walvis in zicht!” Iedereen rept zich naar de brug, tot en met Willy de Filipijnse kok, die niet eens de tijd heeft genomen om zijn schitterende roze bloemetjesschort uit te trekken.

Naast de walvis baant zich ook een groep van vijf walrussen een weg tussen de golven. Op de brug worden de volwassenen weer kleine kinderen bij het zien van het schitterende spektakel.

Vandaag zal Gavin zijn onderwatercamera testen. Zodra we de juiste plek gevonden hebben, wordt het anker uitgeworpen en kunnen we de camera laten zakken. Het is de bedoeling om de onbekende wereld onder water te verkennen en foto’s te nemen, maar ook om na te gaan welke schade de doortocht van de vissersboten veroorzaakt aan de eeuwenoude koralen.

Aflevering 6 – In de buik van de oude walvisvaarder

De voorlaatste nacht aan boord van de Arctic Sunrise. Sinds ik aan boord ben gegaan, slaap ik wonderlijk goed, heel diep, of de zee nu vlak of woelig is. Al wiegend in mijn kooi voel ik me veilig, ook als de golven tegen de patrijspoort beuken van de minuscule kajuit die ik deel met Larissa. Het duurt nooit lang voor ik wegzink in een diepe slaap, vol schitterende dromen.

In de buik van dit schip heb je weer het gevoel een foetus te zijn die wordt gewiegd in de moederschoot. Mijn reisgenoten zijn het met me eens. Het is duidelijk goed slapen aan boord van de Arctic Sunrise.

Het verhaal van de Arctic Sunrise

Het schip zag het levenslicht op een Noorse scheepswerf in 1975. Ze heeft nog altijd de vintage charme uit die tijd, met formica keukenmeubelen en in de kantine stoelen met een ronde voet. Vooraleer de Arctic Sunrise een schip werd van de milieubeweging, kende ze een bestaan als walvisvaarder en ijsbreker. Greenpeace kocht haar in 1995, via een tussenpersoon in Nederland.

Het schip werd groen geschilderd en versierd met een regenboog en heeft sindsdien heel wat zeeslagen doorstaan: ze achtervolgde Japanse walvisjagers in de Stille Oceaan en was in 2010 getuige van de vervuiling door een olielek van BP in de Golf van Mexico.

Maar in 2013 gebeurde een drama. De bemanningsleden werden gearresteerd door de Russen toen ze probeerden op een Russisch olieplatform in de Noordelijke IJszee te klimmen. De dertig actievoerders van Greenpeace vlogen voor drie maanden in de cel in Moermansk en kregen net voor Kerstmis amnestie. En de Russen hielden het schip een jaar lang aan de ketting voor ze haar teruggaven aan Greenpeace.

Sprookjeskasteel onder de Noordpool

We varen naar het noorden van de Spitsbergenarchipel. Voor mij zit de reis er bijna op. Morgenochtend zijn we terug in Longyearbyen en zal ik van boord gaan. Maar de Arctic Sunrise zal haar reis nog twee weken voortzetten, verder naar het noorden. Het team wil de zeebodem afspeuren met een beweegbare camera aan het eind van een kabel. Deze namiddag test Gavin het prototype dat hij heeft gemaakt en dat hij al heeft gebruikt in warmere zeeën.

Het schip ligt voor anker aan de voet van de bergen van Spitsbergen, die getooid zijn met strepen sneeuw. De zee is smaragdgroen en de lucht zo helder als maar kan.

In het ruim zit Gavin voor zijn controleschermen. Het hele team is rond hem verzameld. De camera bereikt de zeebodem. Scholen minuscule visjes doorkruisen het beeld, het is alsof we midden in een mariene melkweg zitten. En plotseling duikt het beeld op van een fantastisch landschap: een opeenstapeling van roze en groene koralen en mossen. Het lijkt wel een sprookjeskasteel! Het team is verbluft en tuurt in stilte naar de schermen.