Minister Marghem claimde vandaag triomfantelijk een “evenwichtig akkoord” met Electrabel te hebben gesloten over de levensduurverlenging van Doel 1 en 2. Maar er is duidelijk iets mis met haar weegschaal. Net als bij de conventie over Tihange 1 zijn alle lusten namelijk voor Electrabel en zijn de lasten voor de overheid – en dus de belastingbetaler.

De regering laat zich dit keer zelfs nog verder uitkleden: voor Doel 1 en 2 wordt de nucleaire rente volledig afgevoerd. En waar in het geval van Tihange 1 nog sprake is van een winstbelasting van 70%, wordt die voor de overige reactoren (Tihange 2-3 en Doel 3-4) gereduceerd tot 40%.

Ook de zogenaamde bijdrage aan een energietransitiefonds als vergoeding voor het langer mogen openhouden van Doel 1 en 2 is pure misleiding. Ten eerste levert deze retributie de overheid niets op, want Electrabel zal ze kunnen aftrekken van haar bedrijfsbelasting. Een vestzak-broekzakoperatie dus. Ten tweede verlamt een verdere verlenging van Doel 1 en 2 net de investeringen in hernieuwbare energie, en zou een definitieve sluiting van de reactoren dus een veel grotere bijdrage leveren aan de transitie richting 100% hernieuwbare energie.

Transparantie

Minister Marghem plant het akkoord na de zomer voor te leggen aan het parlement. De Raad van State heeft inderdaad herhaaldelijk gezegd dat dergelijke afspraken bij wet moeten worden geregeld. Maar door alles eerst door Electrabel te laten bepalen en het akkoord daarna door het parlement te jagen, draait de minister de rollen om en dwarsboomt ze eens te meer het democratische proces.

Greenpeace eist volledige en onmiddellijke transparantie over deze afspraak gemaakt achter gesloten deuren. Wij hebben minister Marghem vandaag opgeroepen de volledige tekst – inclusief de berekening van de nucleaire belasting – bekend te maken en zullen indien nodig stappen ondernemen om dit af te dwingen.