Volg Joeri Thijs en Juliette Boulet, onze campaigners Klimaat op de internationale klimaattop in Parijs. Zij zijn aanwezig tijdens de onderhandelingen en schrijven regelmatig blogs om jullie te informeren over wat er ter plaatse gebeurt.

(blog door Joeri Thijs)

Het zal je misschien verbazen, maar ik ben (voorzichtig) optimistisch over de uitkomst hier in Parijs. Het verschil met de klimaattop van Kopenhagen in 2009 is groot. Daar lag toen aan het begin van de tweede week nog een onwerkbaar document van bijna 300 pagina's op tafel. In de laatste rechte lijn kieperden de staatsleiders alles overboord, en stapten met een slap vodje papier naar buiten. De kans op een historisch klimaatakkoord was verkeken.

Deze keer zijn alle landen het eens geraakt over een kladtekst van slechts 21 pagina's, waarover de ministers zich de komende dagen zullen buigen. Voor het eerst ligt een mondiaal klimaatakkoord met ontwikkelde landen én landen in ontwikkeling binnen handbereik. Met deze voorlopige tekst hebben we nog altijd zicht op een aanvaardbare uitkomst. Maar vooral olieproducerende landen en de fossiele industrie zullen in deze cruciale eindsprint zeker nog proberen een al te ambitieus akkoord te dwarsbomen. Er rust dus een grote verantwoordelijkheid op de ministers die vandaag het werk overnemen.

Zij moeten nu enkele moeilijke knopen ontwarren die deze onderhandelingen al een tijd in hun greep houden. Wie doet wat en hoe ligt de balans tussen ontwikkelde landen en landen in ontwikkeling? Geeft ‘Parijs’ een sterk signaal dat we zullen afkicken van fossiele brandstoffen? Hoe kunnen we de huidige nationale plannen in de komende jaren versterken? Welke garanties voor klimaatsolidariteit en financiële steun aan kwetsbare landen komen er uit de bus?

Een cruciale rol voor India

Maar er is natuurlijk nog altijd een kans dat het mislukt. En dus kijkt iedereen nu al naar een mogelijke schuldige om de zwartepiet door te schuiven. Zo wordt India in sommige media als een onbereidwillige speler afgeschilderd, die een ambitieus akkoord dreigt te blokkeren. Toch is die analyse wat kort door de bocht. Directeur van Greenpeace International Kumi Naidoo verklaarde zich in een open brief aan de Indische premier solidair met de klimaatimpact die het land vandaag al ondergaat, zoals nu weer met de overstromingen in Chennai.

Daarnaast erkent hij India's recht om te eisen dat de geïndustrialiseerde landen een voortrekkersrol opnemen in de strijd tegen klimaatverandering. De historische klimaatschuld van India is maar een fractie van de onze, ook al behoort het intussen tot de grootste uitstoters van de wereld. De klassieke grote vervuilers als de VS en Europa leggen bovendien zelf nog onvoldoende ambitie en goodwill op tafel om landen als India gerust te stellen dat ze hun eigen verantwoordelijkheid serieus nemen.

Maar Naidoo wijst tegelijk op de sleutelrol die premier Modi hier in Parijs kan vervullen. Door de komende decennia volop in te zetten op hernieuwbare energie kan India aan leapfrogging doen: de vervuilende fase in haar ontwikkeling overslaan. India, maar ook de Afrikaanse landen en niet minder dan 1000 burgemeesters wereldwijd kondigden vorige week al straffe investeringen in groene energie aan. Als een land als India dat nu ook vertaalt naar een voortrekkersrol in de klimaatonderhandelingen hier in Parijs, zet het klassieke vervuilers als Europa en de VS pas echt onder druk om meer ambitie te tonen.

14.000 stemmen voor het klimaat

En intussen in Brussel? Ons land sloeg vorige week een modderfiguur door al meteen op de openingsdag van de klimaattop de beruchte Fossil of the Day-prijs te krijgen van het internationale middenveld. Maar wat me pas echt choqueert is dat onze overheden er in de dagen nadien alles aan deden om te bewijzen dat ze die schandprijs ook waard zijn.

 Enkele uren na de prijsuitreiking was er al de misselijkmakende nucleaire deal met Electrabel over de verlenging van Doel 1 en 2, vervolgens de blinde koppigheid van de Vlaamse regering in het Uplace-dossier (dat voor een hoop extra emissies zal zorgen) en net voor het weekend nog een slap Belgisch klimaatakkoord na zes jaar uitstel. Je zou denken dat onze ministers stilaan van schaamte in de grond zakken, maar ze komen allen paraderen op de internationale klimaattop alsof er geen vuiltje aan de lucht is.

Gelukkig hebben steeds meer Belgen het wel goed voor met ons klimaat. Op de nationale klimaatmars in Oostende dit weekend eisten meer dan 14.000 mensen een sterk klimaatakkoord dat duidelijk komaf maakt met fossiele brandstoffen en inzet op hernieuwbare energie. De komende dagen zullen wij er met ons internationale team van Greenpeace alles aan doen om dit voor elkaar te krijgen. Het momentum is er in ieder geval, onze politieke leiders moeten het gewoon durven grijpen.

Lees ook blog van 4 december.