Dagboek

Pagina - 24 maart, 2005
Hallo iedereen !Zondagavond ben ik aangekomen in Helsinki. Mijn trein vertrok pas maandagavond, dus heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om de stad te bezoeken. Die heeft een zeer 'Oosteuropese' stijl : grote avenues met aan beide kanten enorme, indrukwekkende gebouwen, orthodoxe kerken en opvallend weinig schreeuwerige reclameborden. De haven is de moeite : het water is bedekt met een dikke laag ijs dat de boten gevangen houdt tot het weer warmer wordt. Zelfs 's nachts kon ik van het landschap genieten tussen Helsinki en Rovaniemi dat 650 km verder ligt. Dinsdagmorgen (8 maart 2005) nam ik de bus naar Inari, 250 kilometer noordelijker.

Forst Rescue Station

Met mij gaat alles goed. Ik ben aangenaam verrast door mijn weerstand tegen de kou (natuurlijk heeft motivatie daar ook veel mee te maken). De landschappen in het noorden van Finland zijn magnifiek : één aaneenschakeling van bossen, bevroren meren en hellingen, alles overgoten met een dikke laag sneeuw die het geheel een arctisch tintje geeft. Tijdens de reis zie je regelmatig een paar rendieren. Enkele panelen wijzen erop dat ik de poolcirkel passeer, een speciaal moment !

Nu en dan duikt een dorp op met houten huizen en ijssculpturen. Het land zou echt idyllisch lijken als een bepaald detail mij niet opgevallen was : een meerderheid van de bosgebieden die ik kon zien bestonden uit kleine tot middelgrote bomen, een duidelijk teken van vroegere exploitatie. Het is indrukwekkend hoe de mens het landschap in deze regio heeft veranderd. Omdat de bomen veel trager groeien in dit poolklimaat, heeft het bos veel meer tijd nodig om terug een normale grootte te krijgen. Maar wat veel erger is, is dat terwijl de bomen opnieuw groeien, de kwetsbare dier- en plantensoorten niet terugkeren ! De mooie bossen zijn een kwetsbare biotoop voor een aantal bedreigde diersoorten die enkel kunnen overleven in de laatste stukken oerbossen die overblijven.

Aankomst in het kamp

Net na de middag ben ik aangekomen in Inari. Greenpeace heeft er een provisoir hoofdkwartier geïnstalleerd in een kleine chalet. We hebben er ons voorgesteld en kregen er een briefing over de campagne en de situatie ter plaatse. Vervolgens op weg naar het kamp, 35 kilometer verder. Het is een zeer afgelegen plaats, op kilometers van de bewoonde wereld, langs een weg die speciaal aangelegd is voor de exploitatie van het woud. Midden in de natuur : bossen en heuvels zover het oog reikt.

Het kamp is opgebouwd uit thermisch geïsoleerde containers en Sami-tenten, die erg lijken op de tipi's van de Amerikaanse indianen.

In de containers koken en vergaderen we. De meeste activisten slapen er ook. Ik heb ervoor gekozen om te slapen in een tent om zo nog dichter bij de lokale natuur te zijn. Het is behoorlijk zwaar, want 's nachts varieert de temperatuur tussen -15 en -30 graden. Je moet je dus heel snel uitkleden en in de slaapzak kruipen, die gelukkig voorzien is op dit klimaat. Tijdens de eerste nacht hadden we het geluk om het Noorderlicht te kunnen zien, een echt natuurlijk wonder. Het is een fantastisch spektakel van licht dat je doet dromen. Dit is echt het land van de Kerstman !

Woensdagmorgen. Ik sta op en ontdek geamuseerd dat mijn slaapzak half bedekt is met ijs. Ik kleed me snel aan en haast me naar een container waar het ontbijt en een warm vuur wacht. Na de ochtendbriefing gaat iedereen aan het werk. We hebben een systeem uitgewerkt waarin iedereen om beurten schoonmaakt en kookt. Mijn werk bestaat de eerste dagen vooral uit het maken van de panelen die gebruikt zullen worden voor de demarcatie van de bosgebieden die Greenpeace, de AFCN (Finlandse vereniging voor natuurbehoud) en de Sami's hebben vastgelegd om te beschermen. Een deel van de dag wordt vrijgehouden om met de ski's te leren omgaan.

Skiën buiten de piste is een pak moeilijker dan hetgeen ik gewend ben op de hellingen van de Ardennen. Het reliëf is veel moeilijker en de sneeuw veel dikker (minimum 80 centimeter), wat elke verplaatsing traag en veel inspannender maakt.

Vrijdag : we beginnen met het plaatsen van de panelen. We hebben ons verdeeld in groepen omdat er meer dan 1000 panelen verdeeld moeten worden over bijna veertig zones. Het is een werkje dat meerdere weken zal duren, wat meteen de noodzaak van een basiskamp verklaart. De panelen worden geplaatst aan de toegangswegen van de zones. Ze geven de grenzen van de gebieden aan en herinneren aan hun ecologische waarde en de noodzaak van de bossen voor het traditionele leven van de Sami's. Ze vermelden ook een Finse wet die de rechten van de Sami's beschermt.

Onderwerpen