De oerbossen van Tasmanië

Rapport - 12 januari, 2004
Tasmanië (Australië) was lange tijd een pionier in natuurbescherming. Zo heeft 40% van de landoppervlakte het statuut van beschermd gebied. Vandaag illustreert deze Australische staat de noodzaak om goed na te denken over het concept van beschermde gebieden.

Download document

Executive summary: De 7e opvolgingsvergadering van het Verdrag van de Biologische Diversiteit (CBD) gaat van start op 9 februari 2004 in Kuala Lumpur (Maleisië). Er worden milieuministers verwacht uit heel wat landen, waaronder België. Deze vergadering wordt gedeeltelijk gewijd aan "het opstellen van een werkprogramma dat een globaal, representatief en degelijk netwerk voorziet van beschermde gebieden, waarbij deze gebieden ook effectief beschermd worden".Tasmanië (Australië) was lange tijd een pionier in natuurbescherming. Zo heeft 40% van de landoppervlakte het statuut van beschermd gebied. Vandaag illustreert deze Australische staat de noodzaak om goed na te denken over het concept van beschermde gebieden. De realiteit op het terrein leert ons dat al te vaak de beschermde gebieden worden aangegrepen om elke ecologische inspanning uit te sluiten in nabijgelegen zones. Ze leert ons ook dat sommige beschermde gebieden omgeven zijn met zones waarvan de verwoesting wordt overwogen. De industriële praktijken die worden waargenomen in deze aangrenzende zones - vooral in het geval van bij het kaalkappen van bosgebieden - bedreigen de ecologische integriteit van de beschermde gebieden. Bovendien zijn deze beschermde gebieden niet noodzakelijk representatief voor de ecologische rijkdom van het gehele gebied.Het lot van de 'Styx vallei' in Tasmanië is, in meer dan één opzicht, indicatief voor deze realiteit van het terrein. Op het eerst zicht wordt de natuur in dit geïsoleerde eiland beschermd en de laatste flarden oerbossen die men er vindt, zouden er zonder problemen moeten blijven voortbestaan. Maar wanneer we de zaak van naderbij bekijken, zou dit wonderlijke natuurlijke overblijfsel binnenkort eerder een triest voorbeeld van plantages, arm aan biodiversiteit. Wat betekent dat we nog maar eens een stuk biologische diversiteit opzettelijk weggommen van deze planeet.Het behoud van de biologische diversiteit loopt langs een betere afbakening van de beschermde gebieden en een doeltreffender controle ervan. Het is een illusie te denken dat dit alles kan gerealiseerd worden zonder de financiële steun van de nationale staten. Maar het behoud van de biologische diversiteit gaat ook langs een hervorming van de industriële praktijken, onder meer in de zones met een hoge ecologische waarde. Het lot dat de Tasmaanse oerbossen momenteel ondergaan, maakt de noodzaak hiervan perfect duidelijk.Voor Greenpeace is het behoud van de laatste oerbossen van onze planeet een absolute prioriteit. Enkel tegen deze prijs, mogen we pretenderen dat we iets doen voor het behoud van de biologische diversiteit want deze bossen vormen echte reservoirs van het leven op aarde. Overal waar er oerbossen bestaan, peilt Greenpeace naar de realiteit op het terrein: in de Amazone, in Afrika, in Europa (onder andere in Finland), Chili, Rusland, Canada en in Azië. Greenpeace is ook bijzonder bezorgd om het lot van de oerbossen in Australië. Samen met The Wilderness Society, een belangrijke Australische milieuorganisatie, trekt Greenpeace vandaag aan de alarmbel: de oerbossen van Tasmanië genieten slechts van een schijnbare bescherming. De grootste loofbomen ter wereld worden opgeofferd om aan onze behoeften aan papier en gezaagd hout te voldoen. Als importerend land draagt België bij aan de vernieling van deze oude ecosystemen en het verlies aan biodiversiteit dat daarvan het gevolg is. Terwijl onze regering bezig is met de voorbereiding van haar deelname aan de opvolgingsvergadering van het Verdrag van de Biologische Diversiteit, zou het onverantwoord zijn om de ogen te sluiten voor de hierboven vermelde dubbele noodzaak.

Num. pages: 9

Onderwerpen