CO2-reductie: is België eindelijk bereid om doelstelling op lange termijn te formuleren?

Persbericht - 22 oktober, 2004
Brussel, 22 oktober 2004 - Door de positieve stemming in de Doema, treedt het Kyoto-protocol binnenkort effectief in werking. Helaas stellen wij vast dat België weinig ambitie blijft tonen, als het gaat over de vermindering van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen. Een afwachtende houding die de klimaatfactuur alleen maar zal verzwaren en dus contraproductief zal zijn. Om de regering ertoe aan te zetten om de volgende trein aan Kyoto-maatregelen (na 2012) niet te missen, nodigt Greenpeace premier Verhofstadt uit om 'een tandje bij te steken'. De milieuorganisatie wil de snelle ontwikkeling van een langetermijnvisie over de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen in ons land. En vraagt aan de Eerste Minister om daar een topprioriteit van te maken.

Het Kyoto protocol moet de uitstoot van broeikasgassen met 5 % verminderen

De strijd tegen de klimaatverandering gaat op internationaal vlak met rasse schreden vooruit. De Eerste Kamer van het Russische parlement heeft zonet beslist om de ratificatie van Kyoto goed te keuren. Het protocol staat dus op punt om effectief in werking te treden (1). Bovendien starten binnenkort de onderhandelingen over een tweede reeks van Kyoto-maatregelen (na 2012) op Europees en internationaal niveau. De Europese Unie bepleit op 'lange termijn' een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen met ongeveer 70%. Onze buurlanden (Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Nederland op kop) hebben al leiderschap getoond door hun landen op weg te zetten naar uitstootreducties gaande van 40% tegen 2020 tot 60% tegen 2050. Ook ons land is dringend toe aan het uitwerken van een langetermijnvisie over de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen.

Tot op heden hebben we nog niets vernomen over de doelstellingen die onze beleidsvoerders willen aannemen. Nochtans heeft niemand minder dan premier Verhofstadt zich op de bijzondere ministerraad in Oostende geëngageerd om - nog voor de zomer van 2004 - deze langetermijnvisie uit te werken. Meer dan zes maanden later weten we nog altijd niet welke richting ons land wil uitfietsen.

"De engagementen die België momenteel al genomen heeft, zijn een eerste positieve stap, maar ook niet meer dan dat", onderlijnt Jean-François Fauconnier van Greenpeace. "Wetenschappers voorspellen een reeks veranderingen aan ons dagelijks leven, en bijgevolg ook aan dat van de komende generaties. Om hen ongelijk te geven, is het nodig om in de geïndustrialiseerde landen de uitstoot van broeikasgassen tegen 2020 met 30 à 40% te verminderen en tegen 2050 zelfs met 80%. België staat daar vandaag nog mijlenver vandaan…" (2)

Immobilisme zullen we 'cash' betalen

Andere regeringen lijken te begrijpen dat 'wachten' de factuur alleen maar zal verzwaren. In zijn Witboek over Energie, refereert het Verenigd Koninkrijk naar de rapporten van het IPCC en stelt klaar en duidelijk dat "als we nu niet beginnen, in de toekomst nog meer dramatische, ontwrichtende en duurdere maatregelen nodig zullen zijn." (3)

Het rapport over de 'Impact van de klimaatverandering in België' geeft onze Belgische bewindslieden enkele pistes over de mogelijke meerkost ervan: zware investeringen om de dijken te versterken en overstromingen tegen te gaan, herhaalde crisissen als het gaat over volksgezondheid… (4) De Belgische regering heeft er dus alle belang bij een krachtige reeks maatregelen te nemen om onze uitstoot van broeikasgassen te verminderen.

Het is bovendien in het voordeel van de bedrijven om in de klimaatkwestie te kunnen rekenen op een globale politiek op lange termijn. Dat hebben de Europese ministers van Leefmilieu nog eens benadrukt ter gelegenheid van de afgelopen Europese Raad. Zo kunnen de bedrijven bepalen welke investeringen nodig zijn en welke technologieën ze moeten ontwikkelen, en dat op de meest kostenefficiënte manier (5).

"Povertjes investeren in Kyoto-maatregelen kan zuiver financieel bekeken alleen maar contraproductief zijn", besluit Jean-François Fauconnier.

Noten aan de redacties:

(1) Als de Eerste Kamer van het Russische parlement de ratificatie heeft goedgekeurd, dan moet deze nog formeel goedgekeurd worden in de Raad van de Russische Federatie: de Tweede Kamer van het Russische parlement. Negentig dagen na de officiële bekendmaking aan de Verenigde Naties van de ratificatie van het Kyoto-protocol door Rusland, treedt het Kyoto-protocol in werking.

(2) De documenten van het IPCC (een intergouvernementele groep experten over de Evolutie van het Klimaat, onder auspiciën van de Verenigde Naties) tonen duidelijk dat het noodzakelijk is de temperatuurstijging te beperken tot ongeveer 2ºC extra in vergelijking met de temperatuur van vóór de industrialisering. Dit als we de klimaatrisico's willen beperken tot sommige ecosystemen en de risico's verbonden met extreme klimaatverschijnselen willen beteugelen. Daarvoor is het nodig de CO2-concentratie in de atmosfeer te stabiliseren op een niveau waarvoor het nodig zal zijn de wereldwijde uitstoot te delen door drie of vier tegen 2100, en die nog sterker te verminderen voor de periode erna. Voor de geïndustrialiseerde landen betekent dit: het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen met 80% tegen 2050.

(3) 'Our energy future - creating a low carbon economy'. Samenvatting in het Engels beschikbaar op http://www.dti.gov.uk/energy/whitepaper/wp_summ.pdf.

(4) Impact van de klimaatverandering in België, Jean-Pascal van Ypersele en Philippe Marbaix, Université catholique de Louvain (UCL), op vraag van Greenpeace, juli 2004. Het volledige rapport, net als de samenvatting, is beschikbaar op de website: http://www.greenpeace.be.

(5) "The Council of the European Union […] recognises that long term decision-making by the business community requires a long-term global policy perspective to inform investment and drive technology development and diffusion, including with regard to cost-effective measures". Voorlopige conclusies van de Raad van de Europese ministers van Leefmilieu van 14 oktober 2004.

Links:

Greenpeace Briefing: How much climate change can we

bear?

Greenpeace Briefing: Kyoto, the USA and business