Een 65-meter hoog observatieplatform om de grootste loofbomen ter wereld te redden!

Een Vlaamse vrijwilligster neemt deel aan deze observatiemissie

Persbericht - 12 januari, 2004
Internationale actie voor de bescherming van de oerbossen in Tasmanië (Australië)De Vlaamse vrijwilligster Tinne Van Iseghem uit Mechelen neemt deel aan de missie van Greenpeace in Tasmanië. Ze bevindt zich momenteel op een 65-meter hoog observatieplatform, dat is gebouwd in een eucalyptusboom van ongeveer 80 meter hoog. Greenpeace onderneemt deze missie samen met een lokale milieuorganisatie (The Wilderness Society). Beide organisaties willen zo vermijden dat de hoogste loofbomen ter wereld worden opgeofferd om aan onze noden aan papier en gezaagd hout te voldoen. Het hout uit deze bossen - overigens een reservoir aan biodiversiteit en een uitzonderlijke getuige van onze geschiedenis van onze planeet - wordt in België verkocht als 'Tas-maanse eik '.

9 januari 2004. De Vlaamse Greenpeace-vrijwilligster Tinne Van Iseghem klimt naar het observatieplatform in een eucalyptusboom in de Styx vallei in Tasmanië (Australië).

Het 'Global Rescue Station' werd opgericht in november 2003 in de 'Styx Vallei', op een honderdtal kilometer van de Tasmaanse hoofdstad Hobart. Sedertdien leeft een groep van milieuactivisten op 65 meter hoog. De Styx vallei is heel bijzonder. De meest opvallende boomsoort die er voorkomt is de swamp gum, een Eucalyptus-soort die 80 à 90 meter hoog kan worden. De bomen in de Styx vallei zijn ouder dan 400 jaar en er komen heel wat zeldzame en bedreigde diersoorten voor zoals de wigstaartarend.

"De klim naar het platform nam meer tijd in beslag dan ik mij had voorgesteld, maar het was een enorme ervaring", zegt de 25-jarige Greenpeace-vrijwilligster. "Eens boven, is het uitzicht magnifiek: de hele vallei is gevuld met prachtige eucalyptussen en varens. Ik heb al eerder in dit werelddeel gereisd, en ik ben telkens opnieuw gecharmeerd door de ongerepte natuur. Ik kan me niet voorstellen dat die zou verdwijnen. Ik ben hier nog maar twee dagen en toch heb ik al meerdere vrachtwagens met boomstammen het bos zien uitrijden. De bomen die mij omringen hebben er vele jaren over gedaan om te groeien en het vraagt ongetwijfeld maar enkele uren om ze te vernietigen", vertelt Kristien Van Iseghem.

Hoewel er in Tasmanië beschermde gebieden zijn en het land wel enige aandacht voor zijn leefmilieu heeft, betreuren we de bosexploitatiepraktijken die we er waarnemen. Ze zijn erg vernietigend: van absolute kaalkap tot het vergiftigen van wallaby's (een buideldier) met pesticiden... Om de vernietiging van de laatste Tasmaanse oerbossen te voorkomen, is het noodzakelijk dat de plaatselijke en internationale autoriteiten hun verantwoordelijkheid nemen en dat de industrie haar technieken van bosexploitatie hervormt.

"We kunnen het ergste nog voorkomen in Tasmanië", meent Veerle Dossche, verantwoordelijke van de oerbossencampagne van Greenpeace. "De Tasmaanse overheid moet stoppen met te beweren dat zij voldoende natuur in reservaten beschermen, want heel wat waardevolle oerbossen vallen buiten de beschermde gebieden. Zij moeten hun oerbossen dus voldoende beschermen, niet enkel op papier maar ook in de praktijk."

Ongeveer 90 % van het geëxploiteerde hout wordt tot chips vermalen voor de papierindustrie en geëxporteerd naar Japan. Een paar procenten van het hout komt als verzaagd hout op de markt en wordt ook naar Europa geëxporteerd. Die paar procenten vertegenwoordigen wel een belangrijke commerciële waarde. België is binnen de Europese context een belangrijke afnemer.

"In Japan richt Greenpeace zich tot de klanten van het belangrijkste Australische bedrijf voor bosexploitatie. In aanvulling daarop, richten wij ons naar de Belgische bedrijven die hout uit dit gedeelte van de wereld importeren en vragen hen de import van Tasmaanse eik uit oerbossen stop te zetten", preciseert Veerle Dossche. "Ook de consumenten kunnen actie ondernemen door niet mee te doen aan de vernietiging van deze rijke ecosystemen die een bron zijn van biodiversiteit. We kunnen weigeren om nog langer producten (deuren en parket) te kopen die gemaakt zijn van Tasmaanse eik."

Een schoolvoorbeeld voor de internationale gemeenschap om zich te buigen over het lot van de beschermde gebieden

De situatie in Tasmanië is symptomatisch voor wat in vele oerbossen ter wereld gebeurt. Enerzijds zijn niet alle oerbossen voldoende beschermd, anderzijds is de bescherming van reservaten niet altijd even effectief. In februari 2004 vindt in Kuala Lumpur (Maleisië), de opvolgingsvergadering van het Verdrag inzake Biologische Diversiteit (CBD) plaats, waar onder andere de beschermde gebieden op de agenda staan. België neemt deel aan de opvolgingsvergadering. Greenpeace verwacht van de overheden dat zij beslissen over een werkprogramma dat een globaal, representatief en degelijk netwerk van beschermde gebieden voorziet - waarbij deze gebieden ook beter beschermd en beheerd worden - en dat de rechten van inheemse volkeren en gemeenschappen erkent. Dit werkprogramma moet uiteraard voldoende financiering krijgen.

Greenpeace heeft in het kader van het Verdrag inzake Biologische Diversiteit een petitie opgezet. In de petitie wordt gevraagd aan Minister Van den Bossche om te pleiten voor een ambitieus werkplan voor beschermde gebieden in Kuala Lumpur. De handtekeningen worden begin februari aan Minister Van den Bossche overhandigd. (www.oerbossen.be)

VVPR info: In de rubriek "nieuwste video's", een filmpje over de Styx Vallei (Tasmanië).

Notes: Lees ook het complete dossier over de oerbossen in Tasmanië. Kristien Van Iseghem publiceert een weblog via de Greenpeace website.