RSS
U bent hier:
3 november - 1,2,3 Kyoto
Het ging er hen duidelijk om een statement te maken: de geïndustrialiseerde landen nemen deze onderhandelingen niet ernstig. Ze doen niet genoeg om de klimaatverandering te stoppen – hun gezamenlijke engagementen voor de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen liggen ver onder de 40%, het percentage dat nodig is om de temperatuurstijging onder de 2°C te houden. Ze zijn ook bang voor een scenario waarin de geïndustrialiseerde landen het Kyotoprotocol de nek zouden omwringen.
Vraag van de dag: weegt het maken van een statement op tegen het verlies van kostbare onderhandelingstijd? Het antwoord is waarschijnlijk ja. Als de onderhandelingen gewoon zouden zijn doorgegaan, zou er niet meer vooruitgang zijn geboekt. Dit was geen poging om de onderhandelingen te boycotten, maar wel een manier om duidelijk te maken dat veel ontwikkelingslanden, wiens bevolking nu al dagdagelijks de impact van de klimaatverandering voelt, het niet meer pikken dat er niet meer politieke wil is bij de industrielanden.
Het resultaat van het hele gebeuren is dat 60% van de resterende onderhandelingstijd hier in Barcelona zal gaan naar de emissiereductiecijfers van de rijke landen. Benieuwd of er nog iets nieuws uit de bus gaat komen... Ik vraag me ook af hoeveel telefoontjes er vanuit de Europese hoofdsteden vertrokken zijn naar de Afrikaanse staats- en regeringsleiders om hen onder druk te zetten hun verzet op te geven – anders zou dat misschien wel vervelende gevolgen kunnen hebben voor de ontwikkelingshulp of de onderhandeling van handelsakkoorden. Dat zullen we natuurlijk nooit exact weten.
Hier is vanaf morgen de agenda rond bossen in ieder geval zwaar beladen: de rol van bossen als opslagplaats voor koolstof in zowel industrielanden als ontwikkelingslanden staat ter discussie. Greenpeace organiseerde vanavond een side event om aan te tonen hoe een nationaal fonds voor het behoud van bossen kan werken in ontwikkelingslanden. Hopelijk hebben we de aanwezige onderhandelaars daarmee overtuigd dat bossen veel meer zijn dan koolstofreservoirs, en dat ook biodiversiteit en de rechten van inheemse volkeren belangrijk zijn.
Vraag van de dag: weegt het maken van een statement op tegen het verlies van kostbare onderhandelingstijd? Het antwoord is waarschijnlijk ja. Als de onderhandelingen gewoon zouden zijn doorgegaan, zou er niet meer vooruitgang zijn geboekt. Dit was geen poging om de onderhandelingen te boycotten, maar wel een manier om duidelijk te maken dat veel ontwikkelingslanden, wiens bevolking nu al dagdagelijks de impact van de klimaatverandering voelt, het niet meer pikken dat er niet meer politieke wil is bij de industrielanden.
Het resultaat van het hele gebeuren is dat 60% van de resterende onderhandelingstijd hier in Barcelona zal gaan naar de emissiereductiecijfers van de rijke landen. Benieuwd of er nog iets nieuws uit de bus gaat komen... Ik vraag me ook af hoeveel telefoontjes er vanuit de Europese hoofdsteden vertrokken zijn naar de Afrikaanse staats- en regeringsleiders om hen onder druk te zetten hun verzet op te geven – anders zou dat misschien wel vervelende gevolgen kunnen hebben voor de ontwikkelingshulp of de onderhandeling van handelsakkoorden. Dat zullen we natuurlijk nooit exact weten.
Hier is vanaf morgen de agenda rond bossen in ieder geval zwaar beladen: de rol van bossen als opslagplaats voor koolstof in zowel industrielanden als ontwikkelingslanden staat ter discussie. Greenpeace organiseerde vanavond een side event om aan te tonen hoe een nationaal fonds voor het behoud van bossen kan werken in ontwikkelingslanden. Hopelijk hebben we de aanwezige onderhandelaars daarmee overtuigd dat bossen veel meer zijn dan koolstofreservoirs, en dat ook biodiversiteit en de rechten van inheemse volkeren belangrijk zijn.
