Omdat ik verantwoordelijk ben voor de coördinatie van het internationaal beleidswerk van onze campagne tegen ontbossing in Indonesië, trek ik regelmatig naar ginder. Het plaatselijke kantoor heeft het nu razend druk. De Indonesische overheid heeft een moratorium op boskap ingesteld, maar dat is beperkt in tijd en er zijn een hoop aanpassingen nodig voor de uitvoering ervan. Voor wie meer wil weten over wat er achter onze spectaculaire acties zit, is dit een overzicht ons dagelijkse werk in de coulissen...

Indonesië... het land dat bekend staat om zijn prachtige eilanden, duikersparadijzen, natuurparken en biodiversiteit. Maar ook het land van de bedreigde orang-oetan, de uitstervende Sumatraanse tijger en eindeloze palmolie- en acaciaplantages die in de plaats zijn gekomen van tropische bossen.

Neem nu bijvoorbeeld GAR (Golden Agri Resources), Indonesië’s grootste palmolieproducent. In 2010 besliste het bedrijf niet langer bossen en veenlanden in te palmen voor nieuwe plantages, omdat het massaal contracten verloor, onder andere door onze Kit Kat-campagne  . Nu wordt duidelijk wat dat voor gevolgen zou moeten hebben op het terrein...

Wat moet er bijvoorbeeld gebeuren met een concessie die GAR niet ontgint en die in theorie daardoor gewoon aan een ander bedrijf kan worden gegeven, een dat wel bossen omhakt ten voordele van plantages? En wat als een bedrijf zoveel bos en veenland in zijn concessies heeft dat het economisch moeilijk wordt om stand te houden als het daar afblijft? Uitwisselen voor een stuk gedegradeerd bos met lage koolstof- en biodiversiteitswaarde kan een oplossing zijn. Maar hoe zit dat dan wettelijk gezien, en wat met de lokale gemeenschappen die zo’n stuk land misschien al in gebruik genomen hadden? En bovendien, hoe definieer je ‘gedegradeerd land’, en waar liggen zulke gronden?

Allemaal vragen die een rechtstreekse link hebben met het Indonesische beleid, dat onder meer ook in het kader van het VN-programma REDD, om de bossen en het klimaat te beschermen, nog veel beter vorm moet krijgen. Daarom heeft Indonesië, mede onder druk van ngo’s zoals Greenpeace en naar aanleiding van een akkoord met Noorwegen, een moratorium van 2 jaar afgekondigd op nieuwe concessies, om tijdens die periode werk te maken van een beter beleid en beleidskader.

Twee jaar is te weinig

Het is positief dat de kettingzagen tijdelijk moeten opgeborgen worden om orde op zaken te stellen in de wetgeving en het beleid. Maar twee jaar is veel te kort om alle aspecten van het probleem op te lossen. Ook al omdat het moratorium vanaf het begin te zwak was. Deze analyse toont dat aan.


Een verlenging is nodig

En verlenging van dit moratorium is dus nodig. De deadline, 20 mei 2013, komt akelig dichtbij. Tijd voor ons dus om de druk op de betrokken politici op te voeren.

In mei waren we al eens van de partij bij de Noorse Milieuminister en brachten we ook in Indonesië zelf de discussie stevig op gang met ernstige analyses maar ook met ludieke activiteiten.

Prinselijk bezoek

Deze keer gingen we nog een stap verder en nodigden we onszelf uit tijdens een event in een chic hotel in Jakarta, waar de Noorse kroonprins Haakon en minister van Leefmilieu Solhjell  mochten kennismaken met mijn Noorse collega Erika en enkele uitstervende tijgers en orang-oetans die hen kwamen vragen om de klus verder af te maken en ervoor te zorgen dat Noorwegen vasthoudt aan concrete resultaten op vlak van bosbescherming. Pendeldiplomatie en drie security checks brachten onze tijgers waar we ze hebben wilden.

En dan was het alle hens aan dek om alles klaar te krijgen voor onze ‘traditionele’ halfjaarlijkse persconferentie over het moratorium. Die organiseren we telkens het Indonesische ministerie van Bosbouw een nieuwe kaart publiceert van de gebieden die onder het moratorium vallen. Onze analyses van mankementen en oplossingen zijn intussen redelijk beroemd en dus komt er ook veel volk naar kijken en schrijven journalisten er graag over. Maar wanneer gaat President SBY de stap zetten en effectief een verlenging en versterking van het moratorium aankondigen?

 

Zijn minister van Bosbouw gaf enkele weken geleden in de pers aan dat hij onze boodschap begrepen heeft: hij is (eindelijk) voor een verlenging. In tegenstelling tot de geringe zin voor initiatief die hij aan de dag legde toen we met ons illegaal ramin-dossier over APP op de proppen kwamen, lijkt hij nu wel wakker te schieten.

Maar het zal pas echt de goede kant opgaan als nu ook SBY de verwachtingen waarmaakt en nog een laatste keer zijn nek uitsteekt om Indonesië op het nulontbossingspad te brengen, vooraleer hij zijn laatste termijn als President van de Republiek Indonesië beëindigt. En wie weet, misschien kruist Greenpeacedirecteur Kumi nog wel eens zijn pad om hem te herinneren aan zijn klimaatbeloftes.