Rusmadya Maharuddin is een Indonesische activist die het beu is dat de tropische bossen en de habitat van de met uitsterven bedreigde Sumatraanse tijger aan een snel tempo verdwijnen. Hij legt uit waarom hij de handschoen opneemt tegen de papierpulpindustrie.

De Sumatraanse tijger is een gracieus en prestigieus dier. Hij is de koning van de jungle en staat symbool voor de natuurlijke rijkdom van het woud. In onze cultuur is hij een bron van inspiratie. Om te overleven heeft de tijger een enorm krachtige sprong en een zeer scherpe blik. Dat is meer dan ooit nodig nu zijn habitat wordt bedreigd.


Er leven in het wild nog maar ongeveer 400 Sumatraanse tijgers. Recent stierf er een gruwelijk langzame dood in een everzwijnenval, wat helemaal wraakroepend is. Naar de oorzaak is het niet lang zoeken: ontbossing. Jaarlijks gaat in Indonesië nog 1,1 miljoen hectare bos tegen de vlakte of in de rook op. Daar is ook leefgebied van de Sumatraanse tijger bij. Dat mogen we niet laten gebeuren. Daarom heb ik me aangesloten bij de “tijgerogen”.

Wie zijn we? Vijf activisten van Greenpeace die op het punt staan op expeditie te vertrekken om de situatie te bestuderen en getuigenis uit te brengen, vandaar de “ogen van de tijger”. En natuurlijk zullen we de Indonesische regering ter verantwoording te roepen. Het is tijd voor actie.

Recent namen we bij een lokale gemeenschap deel aan een ceremonie, een soort zegening genaamd “tepung tawar” die bedoeld is om de boze geesten te verdrijven. De ceremonie vond plaats in de provincie Riau, in het dorp Jumrah, Rokan Hilir. Aangezien we toch ter plaatse waren, hebben we de inwoners uitgenodigd om samen met ons de habitat van de tijger te redden. Ze zullen ons foto's of ander materiaal opsturen die ons beter helpen begrijpen in welke mate deze lokale gemeenschappen door ontbossing worden getroffen.

Hier gaat er geen dag voorbij zonder dat er een boom sneuvelt. Bij elk stuk bos dat wordt vernietigd, slaan de dieren op de vlucht. Uiteindelijk worden ze steeds dichter bij de lokale gemeenschappen gedreven, met de bekende gevolgen van dien. We passeren voortdurend vrachtwagens volgeladen met boomstammen. Het valt moeilijk te geloven dat er zoveel woud verdwijnt (en al verdwenen is) om aan de noden van de papierpulpindustrie te voldoen.

Onze campagne is bedoeld om de aandacht te vestigen op de vernietiging van de natuurlijke habitat van de tijger. Een belangrijke pijler is de Indonesische regering: we vragen haar de situatie te herzien en maatregelen te nemen om de tropische bossen die Indonesië bedekken te beschermen. Ook de veenbossen maken deel uit van dit unieke en verscheiden landschap. We richten ons natuurlijk ook tot de sector van de bosbouw. Die moet alles in het werk stellen voor een beleid van “nulontbossing” bij al zijn activiteiten.

Als we de ontbossing geen halt kunnen toeroepen, is de Sumatraanse tijger hetzelfde lot beschoren als de Javaanse en Balische tijger: hij zal uitsterven. Nu begrijp je waarom ik en vier anderen “tijgerogen” zijn geworden en we rekenen op jou om onze reis in het hart van het Indonesische woud te volgen.