Verwoestende stormen met dodelijke slachtoffers, huizen in puin, zinderende hittegolven, vernietigende bosbranden, extreme wintertemperaturen, droogtes, overstromingen en zelfs sneeuwstormen in de woestijn. Dat is de harde realiteit van het weer vandaag, en niet langer een toekomstvoorspelling. En het zal alleen maar erger worden als we zo verslingerd blijven aan fossiele brandstoffen.

In het nieuwe rapport Point of No Return identificeert Greenpeace wereldwijd 14 grote steenkool-, olie- en gasprojecten die tegen 2020 jaarlijks voor 6,4 gigaton bijkomende CO2-uitstoot zouden zorgen. Dat is een toename van maar liefst 20 procent in vergelijk met de huidige uitstoot en meer dan de jaarlijkse emissies van de VS. In 2011 pompten we volgens het Internationaal Energie Agentschap (IEA) met zijn allen al de recordhoeveelheid CO2 van 31,6 gigaton de lucht in.

Zo'n gigantische groei van de CO2-uitstoot zou de wereld op weg zetten naar 5 tot 6°C opwarming en catastrofale klimaatveranderingen onvermijdelijk maken. Om de ergste gevolgen van klimaatverandering af te stoppen, moeten we volgens de VN de globale temperatuur zo ver mogelijk onder de 2°C houden.

De projecten die onze toekomst op het spel zetten variëren van gigantische steenkoolexpansie in Australië, China, de VS en Indonesië tot olie-expansie in de teerzanden van Canada, het noordpoolgebied en Brazilië en gasproductie in de Kaspische zee en de VS.

Het Greenpeacerapport toont ook aan dat het afvoeren van deze 14 vervuilende energieprojecten goed zou zijn voor maar liefst een derde van de totale daling in uitstoot die nodig is om catastrofale klimaatverandering af te wenden.

Waar dit natuurlijk ook de vinger oplegt, is de hypocrisie van onze wereldleiders. Elk jaar trekken zij naar de klimaattop met grote beloftes. Maar één ding mag duidelijk zijn: tot politici in hun thuisland grote kuis houden en dit soort CO2-bommen naar de prullenmand verwijzen, zal een ambitieus klimaatakkoord wishful thinking blijven.

Dat geldt trouwens ook voor onze eigen politici. Het gaat niet op om te beweren dat ons land in de internationale klimaatonderhandelingen tevergeefs aan de kar trekt zonder tegelijkertijd in eigen land tering naar de nering te zetten.

Een prachtig voorbeeld daarvan is de geplande verbreding van de Brusselse ring. Niet meteen een CO2-bom zou je denken, maar dat is ze wel. Uiteraard één met een minder grote impact als de hierboven vernoemde energieprojecten, maar wel een die ons eigen Belgische klimaatverplichtingen dreigt te ondermijnen. Dit bleek uit een rapport dat Greenpeace twee weken geleden publiceerde.

Gaan onze politici hier bij ons ook eindelijk de harde realiteit van de klimaatverandering onder ogen zien en andere keuzes maken? Het is in elk geval hun verdomde plicht. Voor de Brusselse ring krijgt de Vlaamse regering in de komende weken de kans om te tonen dat haar klimaatbeleid geen dode letter blijft.