De EU heeft hier in Durban maar twee mogelijkheden: het leiderschap opnemen en voluit gaan voor het Kyoto-protocol, of zich verstoppen achter de landen die al laten blijken hebben dat ze er de brui aan geven.

Het is immers duidelijk dat er van de andere ondertekenaars van het Kyoto-verdrag weining te verwachten valt: Canada, Japan en Australië lijken niet meer geïnteresseerd en hoewel Rusland het protocol zelf niet echt in vraag stelt, kunnen we allicht een kruis maken over serieuze engagementen van dat land voor de volgende jaren.

Achter de schermen

Dat brengt ons bij het volgende heikele punt: kunnen we de komende jaren serieuze inspanningen verwachten of wordt de zaak tot 2020 op de lange baan geschoven? De EU moet blijven gaan voor het eerste, maar deze week is gebleken dat de meningen tussen de lidstaten en de Europese Commissie hier en daar toch wat uiteen blijken te lopen. Gelukkig blijft België op koers, ook zonder nieuwe regering, en wil ons land nog altijd het onderste uit de kan halen.

Uiteindelijk betekent dit dat de discussie over de toekomst van het Kyoto-protocol vooral gevoerd moet worden tussen de EU en de groeilanden, zoals China, India en Brazilië, maar ook gastland Zuid-Afrika, van wie de EU tegemoetkomingen verwacht in de vorm van beter verankerde engagementen om hun broeikasgasuitstoot in te dijken.

Boeiende discussies achter de schermen met andere woorden, die allicht sterk bepalend zijn voor de uitkomst van deze klimaattop. Toegegeven, het is voor ons, ngo's, hard werken om te weten te komen wat er zich daar afspeelt, maar het is alvast goed om weten dat er iets aan de gang is.

Verloren decennium

ECO, de dagelijkse ngo-publicatie die graag de vinger op de zere wonde legt, publiceerde gisteren een scherp artikel over het Europees leiderschap dat we nodig hebben. Vooral de Europese Commissie wordt tot de orde geroepen. De meest recente communicatie van de EU lijkt aan te geven dat de boodschap aangekomen is en dat er nog hoop is dat Europa er voluit voor gaat. Maar de Europese communicatie blijft ook dubbelzinnig.

Onze vrees is dat er gezocht wordt naar een datum (2020) die beter in het kraam van de VS zou passen. Achter een land aanlopen dat al duidelijk bewezen heeft dat er toch niets van te verwachten valt, kan bezwaarlijk leiderschap genoemd worden. Om hier echt vooruit te gaan moeten zowel de EU als China, India en de Afrikaanse landen de stap durven zetten om de VS te laten voor wat ze zijn en samen wel vooruit te gaan. Dus komaan, EU, wij verwachten niet minder dan dat jullie een dood decennium in deze onderhandelingen vermijden!

- An Lambrechts volgt voor Greenpeace de klimaatonderhandelingen in Durban