Kitty Snieders stapte dit weekend aan boord van de Climate Express richting Warschau,  waar de jaarlijkse VN-klimaatconferentie plaatsvond. In een blog vertelt ze over vier intense dagen.

"De kinderen en ik zijn net terug van onze treinreis uit Warchau. Na een warm ontvangst met koffie en croissants, aangeboden door de NMBS in Brussel-Zuid, keren we moe maar voldaan terug naar huis. Het is maandagochtend 7:15."

"We hebben ruim 40 uren op de trein gezeten en toch heb ik het gevoel dat het voorbij gevlogen is. Het was verrijkend om zo intensief tijd door te brengen met mensen die, elk met hun eigen verhaal, besloten hadden om deze tocht van 4 dagen te ondernemen. Van ouderen tot moeders met baby's. Een reis die georganiseerd was door jonge, enthousiaste mensen waarvoor ik hier mijn grote bewondering en diep respect wil betonen."


© Pavel Ilich Jofre

"Bijna niemand van ons was op de hoogte van het feit dat de treinreis tot donderdagochtend aan een zijden draadje hing omdat de Duitse en Poolse autoriteiten geen toestemming verleenden, terwijl de treinreis reeds maanden van te voren aangevraagd was. Dankzij grote inspanningen van onze Belgische diplomaten is het dan toch gelukt."

"En dat er één en ander geregeld moest worden, bleek al snel toen we de Poolse grens overstaken. Onze trein werd overrompeld door Poolse politie die onze identiteit controleerde en naar drugs zocht. En toen we uiteindelijk na een paar uur mochten vertrekken, werden we geëscorteerd door een politiehelikopter."

"Ook bij onze aankomst in Warschau was de aanwezigheid van de politie in zwart tenue imposant en in het begin zelfs intimiderend. Maar toen ik in het station een aantal ongure figuren zag staren naar ons gaf hun aanwezigheid toch ook een veilig gevoel."


© Pavel Ilich Jofre

"Daar sta je dan, in Warschau. Waar de internationale klimaatonderhandelingen, met zijn laag gespannen verwachtingen, volop bezig zijn. Maar waar ook het Belgische ontvangstcomité ons warm onthaalt. Een zichtbaar geëmotioneerde Peter Wittoeck (de Belgische delegatieleider), die al jaren ijvert voor goede klimaatafspraken, was geroerd door zoveel jonge mensen bij elkaar te zien. Hij noemde het “een waar hart onder de riem”. Of Jean-Pascal van Ypersele (professor klimatologie en milieuwetenschappen en lid van het IPCC) die zowel bij aankomst als vertrek aanwezig was met zijn fotocamera."


© Pavel Ilich Jofre


© Naomi Ryckaert

"Eénmaal buiten gekomen, zagen we dat de betoging voor het grootste deel uit onze aanwezigheid bestond, zodat het bijna voelde als een Belgische mars en we noemden onszelf dan ook lachend “de dappere Belgen”. We vormden samen een bonte verzameling van milieubewegingen, vakbondsgroepen en betogers die opriepen dat er geen klimaatrechtvaardigheid kan zijn zonder sociale rechtvaardigheid. Ik ben zelfs geïnterviewd door de Poolse nieuwsdienst omdat ik samen met Lucas een “eendenmobiel” met Pools opschrift voorttrok, met de boodschap dat ook eendjes snakken naar goede klimaatafspraken. Het zorgde voor de nodige hilariteit, zelfs bij de stoere politiemannen."



"Van mijn Poolse gastheer vernam ik daarna dat de Poolse media nooit (niet zelden, maar NOOIT) melding maakt van milieuvraagstukken zodat onze aanwezigheid en ervaringen een enorme opsteker zijn voor de Poolse milieugroeperingen en vakbonden. Een krachtig signaal dat het ook anders kan. Zondag was er voor het eerst in de geschiedenis een gesprek tussen de Poolse Groenen en de vakbonden. Een historische stap."

"Maar al zijn al die kleine stappen soms heel frustrerend en voel je diep vanbinnen dat er reuzenstappen genomen moeten worden, elke stap brengt mensen dichter bij elkaar en voedt onze hoop. Als jongeren een trein kunnen vullen met 700 mensen, dan moeten onze leiders bij machte zijn om beslissingen te nemen die getuigen van moed en daadkracht, die transitie op de rails zet. Deze trip organiseren was van het begin tot het einde een hels karwei, met vele slapeloze nachten voor de organisatoren, maar ze hebben het voor elkaar gekregen. Fantastisch eten, altijd een glimlach en massa's geduld van alle vrijwilligers. Ik noem dit een sterk signaal naar onze politici en alle betrokken organisaties."

"De trein was een intense beleving vol waardevolle ontmoetingen tussen verschillende organisaties die elkaar beter konden leren kennen. Wat een ervaring: 40 uren op de trein, uitgezwaaid worden door de Poolse politie, proeven van de ongelooflijke Poolse gastvrijheid en zelfs een eerste liefde voor onze jongste zoon."

"We hebben afscheid genomen van elkaar met de afspraak er samen in Parijs, de COP 21, weer te staan. Per fiets of met de trein, maar met de hoop dat er deze keer een veelvoud aan mensen zullen zijn die gaan voor dezelfde krachtige boodschap! Noteer maar alvast in uw agenda!"


© Pavel Ilich Jofre


© Pavel Ilich Jofre