Save the arctic with Paul McCartney

1968. Dat was nog eens een jaar! Mensen kwamen op straat, de revolutie hing in de lucht, we brachten The White Album uit en de meest invloedrijke foto aller tijden werd gemaakt door astronaut William Anders.

Het gebeurde op een kerstavond. Anders en commandant Frank Borman waren de enige menselijke wezens die rond de maan hadden gevlogen. Door de kleine raampjes van de Apollo 8 viel hun oog op iets dat niemand daarvoor ooit gezien had. Ze deed zo vertrouwd maar tegelijk zo vreemd aan. Ze was zo adembenemend in al haar schoonheid en fragiliteit. “Oh my god!”, riep Borman. “Kijk! De aarde! Waw, wat is ze mooi!”

“Heb je nog een kleurenfilm?”, vroeg Anders aan de piloot. "Geef hier.” Een minuut lang doen twee mensen, op 400.000 kilometer afstand van de aarde, alle moeite van de wereld om een Kodakfilm zo snel mogelijk in een camera te krijgen. Astronaut Anders duwt op het knopje en neemt een foto van onze delicate thuisbasis, die traag boven de horizon van de maan tevoorschijn komt. “Earthrise” heet die foto.

Het beeld heeft zoveel invloed op de menselijke psyche gehad dat het ook wel eens de geboorte van de wereldwijde milieubeweging wordt genoemd, omdat ze de manier waarop we over onszelf denken drastisch heeft veranderd.

De foto werd meer dan veertig jaar geleden genomen, dat is een milliseconde in de geschiedenis van de aarde. Sindsdien is er iets opvallends gebeurd. 800.000 jaar lang lag er een ijslaag op de Arctische zee, zo groot als een continent. Maar satellieten hebben sindsdien alleen maar het smelten van dat witte laken kunnen vaststellen. Veel ervan is nu verdwenen en alleen water op de Noordpool is een waarschijnlijk scenario in het leven van mijn kinderen. Misschien gebeurt het zelfs nog in dat van mij.

Sinds die beroemde foto zijn we erin geslaagd de aarde op te warmen, waardoor ze er nu radicaal anders uitziet vanuit de ruimte. Door naar fossiele brandstoffen te boren, en onze oerbossen te verbranden, hebben we zoveel CO2 de lucht ingestuwd dat de aarde er heel anders uitziet voor astronauten.

En dan nu iets dat me echt verbijstert. Als het ijs smelt, verhuizen de oliegiganten naar het noorden. In plaats van het smelten als een grote waarschuwing te zien voor het voortbestaan van onze soort, hebben ze hun zinnen gezet op de olie onder de bodem van de zee die zolang onbereikbaar was. Ze exploiteren het verdwijnen van het ijs om zo naar de brandstof te boren die in eerste instantie het smelten veroorzaakte.

Fossiele brandstoffen hebben de hele aarde gekoloniseerd, maar op een bepaald moment en op een bepaald punt moeten we kunnen zeggen: “Genoeg.” Dat moment is nu en dat punt is de Noordpool.

Ik steun de campagne van Greenpeace om een wereldreservaat van de noordpool te maken en het naar olie boren en de industriële visserij een halt toe te roepen. Mijn naam zal samen met minstens twee miljoen andere op de bodem van de zee geplant worden. ‘We come together’ om de Noordpool te bewaren voor alle leven op aarde.

Op ongeveer een maand tijd hebben één miljoen mensen de petitie op www.savethearctic.org ondertekend. Als je dat nog niet gedaan hebt, kan je dat nog altijd doen. Zo komt je naam op de bodem van de oceaan op het dak van de wereld terecht.

En als je, zoals ik, helemaal zot bent van de fauna op de Noordpool, dan kun je ook online meedoen met de Poolopstand (Arctic Rising). Je kan kiezen welke van vijf dieren je wil zijn – een ijsbeer, sneeuwuil, poolvos, walrus of narwal. Je kan dan nieuwe supporters voor de campagne zoeken en wedijveren met andere dieren om meer mensen lid te maken.

Het is een soort Earthrise, waarmee we een nieuwe massabeweging op gang willen brengen. Een beweging die een lijn in het ijs trekt en zegt: Tot hier en niet verder. En nu mogen jullie raden welk dier ik zal zijn.


Jep, goed geraden. I am the walrus.