Francesca trekt met Greenpeace naar de Noordpool en houdt een blog bij. Dit is aflevering 3.

 De eerste uren op de Arctic Sunrise voelen aan als de eerste schooldag in een nieuwe school. Onderaan in de buik van het schip is een kloeke Duitse in de weer met een slijpmachine. Een jongeman zeult in overall met materiaal. Een bebaarde Amerikaan bezet de radiokamer en laat verstaan dat we hier eerst en vooral ons paspoort moeten afgeven. Een gekruide lookgeur komt uit de keuken aanwaaien; een blik om de deur leert me dat de pasta die we straks zullen eten vers gekneed en gedraaid is.

De dertienkoppige crew is als een geoliede machine op elkaar ingespeeld, dat is duidelijk. Vikings zijn het, zowel de mannen als de vrouwen. Gekleed in weinig flatterende dikke pakken, maar die matchen met het Arctisch decor waarin we zitten en worden daardoor weer sexy. Viriel.

Kapitein Vladimir Votiaco van de Arctic Sunrise

We krijgen een beknopte introductie van Georgia-met-de-twee-staartjes, maar ik besef dat de inburgering zal moeten gebeuren door trial-and-error. We moeten het met andere woorden zelf allemaal uitvissen. Al goed dat de Arctic Sunrise niet zo gigantisch groot is. Je komt dus op elk moment wel iemand van de andere 28 opvarenden tegen die je wegwijs maakt in de do’s and dont’s.

Tegen valavond wordt het anker gelicht en varen we de haven van Longyearbyen uit, de enige stad van Spitsbergen die naam waardig. Er leven een kleine drieduizend mensen, dat zijn er duizend meer dan veertien jaar geleden toen ik hier was voor de opnames van Licht. Spitsbergen groeit dus, ondanks de harde omstandigheden waarin het dagelijkse leven zich afspeelt. Een korte zomer met dag en nacht zonlicht. Lange, bar koude winters waarvan enkele maanden in het pikdonker.

En er zijn nog meer veranderingen. Meer en meer Aziaten hebben hun weg naar Spitsbergen gevonden. Maleisiërs en vooral veel Thai. Zij zoeken wellicht hetzelfde als al die andere nationaliteiten die zich hier de afgelopen decennia zijn komen vestigen. Zoals mijn goede vriend tijdens de opnames van Licht. Hij komt van down-under maar woont nog altijd in Longyearbyen waar hij zich heeft gespecialiseerd in het maken van natuurdocumentaires. Wie kiest voor een leven op Spitsbergen, wijst daarmee een leven in overvloed en luxe af. Warm water, een stuk fruit en een eigen sneeuwscooter, dàt is pas luxe als je hier woont.

Ons doel is Ny Alesund bereiken tegen de ochtend, een goede honderd kilometer noordwaarts. De kapitein zal de Arctic Sunrise laten klieven door een donkere Noordelijke IJszee, die vanaf nu elke dag meer dichtvriest.

Over enkele weken is hier geen doorkomen meer aan. Ook niet voor een ijsbreker als de Arctic Sunrise. Ik klim naar de bovenste stee van het stapelbed waar ik me in slaap zal laten wiegen door de deinig van het schip. Morgenochtend staat een trektocht naar een gletsier op het programma. Ik weet waarover ik ga dromen vannacht.

Lees ook aflevering 1 en aflevering 2 van Francesca's blog

 

- Francesca Vanthielen is een Vlaamse actrice en presentatrice. Samen met Greenpeace maakt ze een poolreis op de Arctic Sunrise, om met eigen ogen vast te stellen hoe de klimaatverandering hier toeslaat.