Nieuws van ons stralingsonderzoeksteam in Japan

Schrijf een reactie
Nieuwsartikel - 27 maart, 2011
Jacob Namminga is een van de stralingsveiligheidsdeskundigen in het Greenpeaceteam dat op dit moment onderzoek doet in en rond de evacuatiezone bij de kerncentrale van Fukushima. Jacob vertelt over de eerste dag van staalnames in een landelijk gebied ten noordwesten van de centrale. We zullen verslag uitbrengen over de resultaten zodra ze verzameld en gecheckt zijn. We vroegen Jacob alvast naar zijn eerste indrukken.

Blog door Brian Fitzgerald van Greenpeace International, hier vind je de bio van Jacob Namminga.

Jacob Namminga

We logeren in Yonezawa, op 45 km van de stad Fukushima, in het Smile hotel. Op de gevel staat een grote gele smiley, een surrealistisch beeld in deze omstandigheden. We hebben internet en elektriciteit. Onze situatie is comfortabel, vergeleken bij de mensen die hier tijdelijk verblijven nadat ze hun huizen, die slechts enkele kilometers verder liggen, hebben moeten verlaten. We hebben veel eten meegebracht uit Osaka en we proberen te vermijden om voedsel van hier te eten, vooral als dat melk bevat. We drinken ook geen water van de kraan, en niets met ijsblokjes.

Gisteren waren we in een sporthal waar 500 mensen onderdak kregen. Ze proberen met matrassen en kartonnen dozen hun eigen plekje in te richten. Maar er is geen privacy, iedereen slaapt in dezelfde ruimte. Van de 500 mensen hier, werd gezegd dat er 200 hun huis verloren door de tsunami, de andere 300 zijn gevlucht voor de radioactieve straling.

Vrouw en kind in het opvangcentrum in Yonezawa

Een vrouw hoorde dat we van Greenpeace waren en vroeg of we informatie hadden over hoe veilig het is in Fukushima-Stad. Ze zei dat ze de gegevens van de overheid niet vertrouwde. We waren nog niet begonnen met onze eigen metingen, dus ik kon haar geen precieze informatie geven, maar het was duidelijk dat ze bang was. Het ligt niet in de Japanse cultuur om boos te worden, iedereen is vrij kalm, bijna passief. Maar er heerst wel een gevoel van angst.

Vandaag stelden we vast dat de stralingsniveaus in Fukushima-Stad hoog zijn. Onze metingen bevestigen gegevens die verschenen zijn in kranten en door de regering werden aangekondigd. Op sommige plaatsen zijn die zo hoog dat je een “maximale jaarlijkse dosis” (als je daar al in gelooft) zou krijgen in 8 dagen. Het is een beetje vreemd om mensen hier te zien fietsen en normale, dagelijkse dingen doen.

In een gemeenschapscentrum in Yonezawa hebben 500 mensen tijdelijk onderdak

Er ligt eten in de supermarkten, maar er zijn ook veel lege rekken. Deze morgen stonden we in een klein winkeltje. Daar werd alle melk uit de schappen gehaald en vervangen door andere. Om 9u ‘s ochtends verlieten we Yonezawa, en reden we een half uur naar de plek waar we onze metingen wilden uitvoeren. We blijven niet langer dan nodig in de zones met hoge straling om onze eigen doses zo laag mogelijk te houden.

Het was een prachtige dag, met veel zon. We hielden onze metingsuitrusting aan, maar we moesten het geluid van de geigerteller uitzetten omdat het voortdurende gepiep niet te houden was. De alarmfuncties van deze meetapparaten kunnen niet uitgeschakeld worden, en vooral in gebieden met hoge straling gingen die allemaal tegelijkertijd af. Er was een plaats waar de meting zodanig hoog was, dat we daar zelfs niet gestopt zijn. Er was veel wind en het was droog. Stof en sneeuw kunnen radioactieve deeltjes overbrengen. Als je dan uit de auto stapt, is het risico groot dat je dat stof op je lichaam krijgt en zo de radioactieve deeltjes mee in de wagen brengt. We zijn daar zeer snel doorgereden.

Op ongeveer 35 kilometer van de kerncentrale kwamen we een blokkade van de politie tegen. Ze hebben ons de metingen laten uitvoeren. Auto’s reden nog steeds in en uit deze zone. Het leek niet alsof dat reddingswerkers of brandweerlui waren. Het zou kunnen dat deze mensen toestemming hebben om in de zone te komen om er hun persoonlijke bezittingen op te halen. Maar ik heb er zo mijn twijfels bij. Het is hier niet druk, maar ook niet verlaten.

Het wondermooie landschap heeft de sterkste indruk op me nagelaten. De bergen zijn adembenemend, en als je niet naar de geigerteller kijkt is het ook een prachtige plek. Maar wanneer je wel naar de geigerteller kijkt, besef je dat er een gevaar is dat je niet met je ogen kan zien.

Onderwerpen
Geen reacties Reageren

Schrijf een reactie 

Je moet aangemeld zijn om een reactie te publiceren.