Veilige berging kernafval bestaat niet

1 reactie
Nieuwsartikel - 23 oktober, 2013
De lekkende vaten van Doel tonen aan dat de veilige berging van nucleair afval niet bestaat. Het plan van de Belgische regering om kernafval in de toekomst onder de grond op te bergen is dan ook een nepoplossing, net zoals het dumpen in zee dat destijds was.


Onder het motto “wat niet weet, niet deert”, dumpte de Belgische nucleaire sector tussen 1960 en 1982 zo'n 55.000 vaten met in totaal 30.000 ton radioactief afval in de Atlantische Oceaan, o.a. in de Golf van Biskaje voor de Spaanse kust.



Greenpeace voerde jarenlang directe geweldloze acties tegen de onverantwoorde dumpingpraktijken van nucleair afval op zee. De beelden van de Greenpeace-activisten die zich in hun rubberbootjes onder de kranen met kernafvalvaten manoeuvreerden, om zo het dumpen te beletten, gingen de wereld rond en schudden het geweten van de internationale gemeenschap wakker. Het besef begon te groeien dat die vaten onder de hoge druk van het zoute water snel zouden wegroesten en openbarsten, en dat het verdunningspotentieel van de oceanen niet onbegrensd was.

Definitief verbod


Tegen de zin van NIRAS en de kernenergiesector in, ondertekende de Belgische regering in 1982 vrijwillig een moratorium op de zeedumping van kernafval. NIRAS spande zich de daaropvolgende jaren hard in om deze beslissing ongedaan te maken, want het zag in zeedumping een makkelijke en goedkope manier om van het kernafval af te geraken. In 1993 werd met de algemene inwerkingtreding van de Conventie van Londen het verbod echter definitief en moest NIRAS op zoek naar een andere beheersmethode.

Lekke vaten

Vandaag blijken een aanzienlijk aantal vaten met geconditioneerd radioactief afval, die NIRAS ondertussen op de site van Belgoprocess in Dessel heeft opgeslagen, lek te zijn. Niet na honderden of duizenden jaren, maar reeds na amper enkele tientallen jaren. Dit is een ernstige waarschuwing die net op tijd komt. De regering heeft aan NIRAS namelijk groen licht gegeven om dit zogenaamde laagactief afval met korte levensduur definitief en onomkeerbaar in een bunker in te betonneren. Eens dit gebeurd is, is het onmogelijk om de integriteit van de vaten te controleren en ze zo nodig te recupereren en te herbeveiligen. Dit afval moet nochtans gedurende minstens 300 jaar hermetisch van de biosfeer geïsoleerd blijven, want zolang blijft het “kortlevende” afval gevaarlijke straling uitzenden.

Met het hoogradioactief langlevende afval is het zo mogelijk nog erger gesteld. Ook hier dringt NIRAS er bij de regering op aan om het definitief en onomkeerbaar te dumpen in ondergrondse kleilagen in de Kempen. Dit afval blijft evenwel vele honderdduizenden jaren lang gevaarlijk. De vraag is daarbij niet of de radioactieve stoffen uit die geologische dumpsite via de grondwaterstromingen opnieuw in de biosfeer kunnen terechtkomen, maar wel wanneer.

De afvalvaten die tot 1983 in zee gedumpt werden, bevatten in theorie laagactief afval, maar in die tijd keek men niet zo nauw en werd er geen preciese inventaris van het afval bijgehouden, zodat er ongetwijfeld ook heel wat langlevende isotopen bijzitten.

Besatzung des Forschungsschiffes "Walhter Herwig" findet Faesser mit Atommuell im Nord-Ost Atlantik.Crew of research ship "Walther Herwig" finds barrels with nuclear waste in the North-East Atlantic.© Greenpeace Besatzung des Forschungsschiffes "Walhter Herwig" findet Faesser mit Atommuell im Nord-Ost Atlantik.Crew of research ship "Walther Herwig" finds barrels with nuclear waste in the North-East Atlantic.© Greenpeace

Geen veilige oplossing

Met dezelfde “wetenschappelijke zekerheid” waarmee de nucleaire ingenieurs tot de jaren 1980 beweerden dat het dumpen van radioactief afval in zee een perfecte oplossing was, verdedigen ze nu  het onomkeerbaar dumpen van het kernafval in ondergrondse galerijen of in oppervlaktebunkers. De “ontdekking” van de lekkende vaten illustreert evenwel dat de zeedumping uit het verleden, noch de huidige voorgestelde onomkeerbare dumpingconcepten voor zowel het laag- als het hoogactief afval, verantwoord noch veilig zijn.

Voor het bergen van nucleair afval bestaat vooralsnog geen veilige oplossing. Greenpeace pleit daarom voor:

1) de sluiting van de kerncentrales en geen levensduurverlenging van oude reactoren;

2) voorlopige bovengrondse opslag van het bestaande nucelaire afval op een wijze die inspectie, recuperatie en herbeveiliging van het afval toelaat;

3) onderzoek naar een beheersconcept voor kernafval dat garanties biedt, in plaats van nepoplossingen uit te werken, zoals dumpen in zee of onder de grond.

Eloi Glorieux, energy campaigner Greenpeace Belgium

VIDEO - Wil je meer weten over het dumpen van radioactief afval in zee? Bekijk de documentaire "Radioactive waste: Dumped and Forgotten" van Chris Busby en John Large:

 

FOTO'S - In 1982 dumpte het schip Rijnborg 7000 ton nucleair afval in de Atlantische Oceaan. Tijdens een protestactie werden twee vaten op het rubberbootje van Greenpeace gedumpt, waardoor dat kapseisde en activist Willem Groenier gewond raakte.













1 reactie Reageren

(Niet-geregistreerd) leo zegt:

wat gebeurt er momenteel met het afvalplan van NIRAS dat bij jullie regering ligt?

Geplaatst 6 november, 2013 om 15:29 Misbruik melden Reply

Schrijf een reactie 

Je moet aangemeld zijn om een reactie te publiceren.