Gisteren stond ik op om 4.30 uur ‘s ochtends, liep de tweede grootste raffinaderij van Europa binnen en beklom een 90 meter hoge schoorsteen om een logo te overschilderen. Geen gewone werkdag, zelfs niet voor een directrice van Greenpeace. Maar omdat ik op de hoogte ben van de krankzinnige plannen van Total om naar olie te boren aan de monding van de Amazone, wist ik dat ik echt zo vroeg mijn bed uit moest om daarnaartoe te gaan en in actie te komen.

Er waren heel wat redenen voor mij om mee te doen met deze actie, samen met de andere actievoerders. Ik had het gevoel dat ik moest doen wat ik kon om iedereen op de hoogte te brengen. Ik wil dat de mensen weten hoe riskant het is om in het Amazonegebied naar olie te boren en hen overtuigen deel te nemen aan het protest hiertegen.

Olieboringen in deze ongerepte wateren zouden het onlangs ontdekte Amazonerif bedreigen, een uniek rifsysteem van 9500 km². Toch zijn bedrijven als Total bereid dit wonder op het spel te zetten voor olie, ook al kunnen we het ons niet langer veroorloven om die te verbranden. Bij een olielek zouden ook de thuis en bestaansmiddelen van de traditionele gemeenschappen langs de Braziliaanse kust gevaar lopen.

Een andere reden waarom ik heb beslist om mee te doen aan deze actie als deel van de #BreakFree beweging, is omdat het tijd wordt dat alle leiders – middenveldorganisaties, bedrijven, politici, iedereen – op hun eigen manier de strijd aanbinden met de fossiele brandstoffen. We moeten allemaal stelling nemen en de transitie naar 100% hernieuwbare oplossingen versnellen.

Als Total zijn boorplannen kan uitvoeren, zullen de gevolgen veel verder reiken dan de monding van de Amazone. Nieuwe oliebronnen zoals deze bedreigen onze kansen om de opwarming van de aarde onder 1,5°C te houden – de doelstelling uit het Akkoord van Parijs om ernstige klimaatverstoring te vermijden. Gisteren wilden we er iedereen nog eens aan herinneren dat we die olie in de grond moeten laten zitten.

Toen ik van boven op die 90 meter hoge schoorsteen even rondkeek, viel het mij op hoe vindingrijk we kunnen zijn; we kunnen fantastische dingen doen wanneer we ons daarvoor inspannen. In de verte kon ik windturbines zien – de oplossingen bestaan dus al. We hebben de middelen en de oplossingen, we moeten het alleen nog echt willen. We hebben alles in handen voor een koolstofarme toekomst, maar we moeten snel te werk gaan.

En we staan niet alleen. Terwijl wij – en vreedzame actievoerders in Parijs – aan Total vroegen om het Amazonerif niet te verwoesten, waren er ook andere protesten in Duitsland, Thailand en de VS om onze gezondheid en ons milieu te beschermen tegen de fossiele brandstoffen. Vorige week blokkeerden ongeveer 200 mensen in mijn eigen Nieuw-Zeeland de jaarlijkse bijeenkomst van de olie-industrie. In Griekenland, Korea en de Filipijnen kwamen duizenden mensen op straat om een einde aan fossiele brandstoffen te eisen.

Deze Break Free-beweging, die zich wil bevrijden van fossiele brandstoffen, groeit in kracht en diversiteit. Dit jaar hebben we de krachten gebundeld met vrouwenbewegingen en inheemse volken, om ook aandacht te vragen voor de gevolgen van fossiele brandstoffen en de klimaatverandering voor hun rechten, gemeenschappen en families.

We zullen de confrontatie met de steenkool-, olie- en gasindustrie telkens opnieuw blijven aangaan. Het tij is al gekeerd: weg van fossiele brandstoffen en in de richting van hernieuwbare energie. Samen zullen we voor steeds meer slagkracht zorgen, met de regeringen en duizenden progressieve bedrijven die willen meewerken aan een gezondere en duurzamere toekomst.

Daarvoor wil ik met veel plezier elke ochtend om 4.30 uur uit bed komen.

Bunny McDiarmid est directrice internationale de Greenpeace