In april lagen de reactoren Doel 4 en Tihange 1 en 2 weer de hele maand stil. Anders gezegd: de helft van de nucleaire productiecapaciteit was onbeschikbaar.

Niet zo lang geleden stemden de meerderheidspartijen van de opeenvolgende regeringen Di Rupo en Michel voor de levensduurverlenging van de oudste kernreactoren in België. Tihange 1 en Doel 1 en 2 - samen een productiecapaciteit van zo’n 1800 MW - moesten 10 jaar langer openblijven omdat anders het licht zou uitgaan.

Opgelet: black-outs

Argumenten over de verhoogde risico’s van zo’n levensduurverlenging werden ondergeschikt gemaakt aan het spookbeeld van een gegarandeerde black-out als gevolg van een definitieve sluiting van deze drie reactoren.

Vandaag zien we dat die argumenten totaal geen steek houden. De scheurtjesreactoren Doel 3 en Tihange 2, samen zo’n 2000 MW, lagen bijna drie jaar lang stil zonder dat onze bevoorradingszekerheid bedreigd werd. Over gans 2015 was amper de helft van ons nucleair productiepark beschikbaar wegens noodzakelijke oplapbeurten en mankementen allerhande.

Het licht is blijven branden.

Van kwaad naar erger

In april 2017 was het opnieuw prijs: Doel 4 en Tihange 1 en 2 lagen heel de maand stil, met als gevolg dat opnieuw 51% van de nucleaire productiecapaciteit onbeschikbaar was. En de eerste week van mei ging het van kwaad naar erger toen tussen 4 en 6 mei ook Doel 3 maar op beperkte capaciteit functioneerde.

Duitsland

Wat een contrast met Duitsland, waar op 30 april maar liefst 85% van de stroom werd opgewekt door middel van zonne- en windenergie. Om een overaanbod aan elektriciteit te voorkomen werden steenkoolcentrales stilgelegd en werd ook de capaciteit van de kerncentrales gereduceerd.

Energiewende

Dit toont nog maar eens: waar een wil is, is een weg. Wanneer start België eindelijk zijn “Energiewende”?