Oplossingen

Pagina - 1 april, 2010
De industriële visserij is achterhaald. Ze snijdt in haar eigen vlees door de vissen niet de tijd te gunnen om te groeien of zich voort te planten. Om onze zeerijkdom te beschermen, moeten we dringend het voorzorgsprincipe toepassen en de strijd tegen de illegale visvangst opvoeren.

Er zijn maatregelen nodig zijn die verhinderen dat soorten uitsterven en dat de zeebodem voorgoed uitgeput raakt.

Afstappen van voorbijgestreefd model

Ons visserijbeleid is achterhaald op twee vlakken. Eerst en vooral omdat het industrieel is opgevat. Alsof de vissen van de band rollen in een fabriek. We moeten ons er opnieuw van bewust worden dat vissen tijd nodig hebben om te groeien en zich voort te planten.

Vervolgens moeten we afstappen van een zuiver kwantitatieve benadering, waarbij vangstquota's zijn ingesteld soort per soort, bijvoorbeeld voor blauwvintonijn of kabeljauw. We moeten ook de ecosystemen in rekening brengen. Want door één bepaalde soort vis of schaaldier te vangen, verstoor je een hele voedselketen. De levende wezens in de zee zijn onderling afhankelijk van elkaar. We moeten kiezen voor de globale benadering van zeegrondstoffen, en niet langer vasthouden aan quota's zonder na te denken over hun perverse gevolgen.

Voorzorgsprincipe

Het is de hoogste tijd om te luisteren naar de alarmkreten van de wetenschappers en organisaties. We moeten onze zeerijkdom beschermen. In afwachting van zekerheden of onweerlegbare bewijzen moeten we het voorzorgsprincipe hanteren. Dat wil zeggen dat er maatregelen nodig zijn die verhinderen dat soorten uitsterven, dat de zeebodem voorgoed uitgeput raakt. We mogen niet wachten tot het te laat is.

Het zeerecht respecteren

Om deze maatregelen in te voeren is het onnodig internationale congressen te beleggen en zich in oeverloze onderhandelingen te storten. Het ergste is dat er reeds juridische kaders bestaan. Het verdrag inzake Biologische Diversiteit, dat in 1992 ondertekend werd op de top van Rio, verplicht de deelnemende landen ertoe de verdwijning van dier- en plantsoorten af te remmen. Daartoe behoort ook de zee. Het verdrag van Barcelona uit 1976 verplicht de landen rond de Middellandse Zee om haar te beschermen. Het probleem is dus niet normen formuleren, maar ze echt naleven.

Strijd tegen illegale visvangst

Een vis op vier is afkomstig van "vispiraten". Een internationaal actieplan is nodig om aan deze schande een eind te maken. De autoriteiten moeten beter de herkomst van de vissen controleren. De havens moeten weigeren om illegale vissen "wit te wassen". De supermarkten, viswinkels en markten mogen de gestolen handelswaren niet doorverkopen. Tot slot moeten de ontwikkelingslanden steun krijgen om beter te strijden tegen de illegale visvangst die hun maritieme grondstoffen rooft.

Onderwerpen