Blauwvintonijn

Pagina - 8 april, 2010
Al tien jaar trekt Greenpeace aan de alarmbel. De blauwvintonijn in de Middellandse Zee is met uitsterven bedreigd. In ons eerste rapport over het onderwerp, uit 1999, maakten we bekend dat het aantal volwassen blauwvintonijnen met 80 % is afgenomen in de voorbije twintig jaar. Nu is de aangekondigde ramp bevestigd: de blauwvintonijn in de Middellandse Zee zal verdwijnen. Misschien al vanaf 2012.

De blauwvintonijn in de Middellandse Zee is met uitsterven bedreigd.

De eerste verantwoordelijke is de overbevissing. Er wordt gewoon te veel blauwvintonijn gevangen in de Middellandse Zee. De tonijnen worden te jong gevangen, waardoor ze zich niet kunnen voortplanten.

Hoe is het zover gekomen?

De mensen in de tonijnsector doen wat ze willen, zonder enig respect voor de toekomst van de zeerijkdom. Ze beschikken over uiterst doeltreffend materiaal. Sommigen respecteren de vangstquota's niet, aarzelen niet in bepaalde gevallen om de cijfers te vervalsen. De sector krijgt de steun zelfs steun van de Europese Unie, die subsidieert zonder enige visie op lange termijn.

De tonijnkweekerijen zijn een belangrijk element in dit systeem. Het gaat als volgt: een school levende tonijnen wordt gevangen, meegesleept in een transportkooi. Aangekomen in de kwekerij worden de vissen maandelang vetgemest (soms twee jaar lang) om vervolgens op de Japanse markt terecht te komen. Er bestaan bijna 60 soortgeljike kwekerijen rond de Middellandse Zee. Dat maakt dat er nog meer op tonijn wordt gevist, en op de vissen die als voedsel dienen voor de tonijnen in de kwekerijen. Tonijnkwekerijen leiden dus tot overbevissing. En dit alles met de financiële steun van de EU!

Aangezien de regeringen deze slachtpartij subsidiëren, hoeft het niet te verbazen dat de International Commission of Atlantic Tunas (ICCAT) achter de feiten aanholt. ICCAT is de intergouvernementele organisatie die de tonijnbestanden in het noorden van de Atlantische Oceaan en in de Middellandse Zee moet beheren. Om de blauwvintonijn te behouden moet ze een verbod uitvaardigen op de vangst van meer dan 15.000 ton blauwintonijn per jaar in het volledige gebied. In plaats daarvan liet de ICCAT 30.000 ton in 2007 en 22.000 ton in 2009 toe. Als je weet dat deze quota's nooit gerespecteerd worden (in 2007 werd er 60.000 ton gevangen terwijl er maar 30.000 toegelaten was), wordt duidelijk dat ICCAT zich onverantwoordelijk gedraagt.

Wat moet er gebeuren?

Om deze ramp het hoofd te bieden is het de hoogste tijd om:

  • een moratorium in te voeren voor de vangst van blauwintonijn
  • de internationale handel in blauwvintonijn te verbieden door de tonijn op de CITES-lijst te zetten van bedreigde diersoorten die niet mogen verhandeld worden
  • zeereservaten oprichten in de gebieden waar de blauwvintonijnen zich voortplanten, meer bepaald aan de Balearen in de Middellandse Zee.

Zo kan de blauwvintonijn overleven, maar ook een visvangst die 5.000 jaar oud is. Beide zijn onlosmakend verbonden. Als er op een dag geen vissen meer rondzwemmen, wat zullen de vissers dan doen?

Onderwerpen