Bodemvisserij

Pagina - 1 april, 2010
Zoals de naam aangeeft, mikt de bodemvisserij op vissen die nabij de zeebodem leven, op zeer grote diepte. Het gaat bijvoorbeeld om heilbot, keizerbaars of bepaalde haaiensoorten. Ze maken deel uit van opmerkelijke ecosystemen (onderwaterbergen, canyons, koraalriffen).

De bodemvisserij bedreigt onze oceanen en het leven onder water.

Er bestaan meerdere technieken om hier te vissen: de beug (een lijn met duizenden haken aan), kieuwnetten en sleepnetten die over de bodem gaan. Dikwijls maken de vissers gebruik van deze laatste techniek. Enorme kegelvormige netten worden over de oceaanbodem getrokken en dankzij rollers geraken deze netten over elk obstakel. De opening van de grootste netten is zo breed als een voetbalveld en zo hoog als een gebouw van drie verdiepingen!

Problemen

Gigantische netten zijn niet bepaald precisiewerk. Ze vangen veel meer dan nodig. Deze bijvangst bedraagt 80 % van de inhoud van de netten. Dat wordt als afval terug in de zee geworpen. Zo raken de bestanden van bepaalde vissoorten, die louter bijkomstig werden gevangen, uitgeput.

Nog erger dan de bijvangst is het feit dat deze netten het leven op de zeebodem verwoesten. Doordat ze over de bodem gesleept worden, schrapen ze alles. De netten vernietigen het martieme ecosysteem, het sponskoraal, de koraalriffen die eeuwen nodig hebben om zich te ontwikkelen... Als de sleepnetten passeren blijft er enkel zand over en stukken rots en koraal.Vergelijk het met een bulldozer dat een bos platwalst. Er blijft niets over, terwijl de zeebodem dikwijls een zeer rijke en opmerkelijke biodiversiteit heeft.

Anders gezegd, de bodemvisserij bedreigt onze oceanen en het leven onder water. Bovendien hebben de geviste soorten dikwijls meerdere jaren nodig om volwassen te worden en zich te kunnen voortplanten (de keizerbaars leeft 150 jaar en is geslachtsrijp vanaf twintig jaar). Door deze vissen op zeer grote schaal te vangen, krijgen ze de tijd niet meer om zich voort te planten en staat hun voortbestaan op het spel.

Alle wetenschappelijke gegevens tonen aan dat het leven op grootte diepte zeer traag herstelt van zo'n bodemvisserij: decennia, soms eeuwen, in bepaalde gevallen nooit. Als dat blijft voortduren, is een groot deel van de zeebodems al verwoest nog voor wij ze allemaal in kaart hebben gebracht.

Bodemvisserij is niet duurzaam: ze brengt de visbestanden voor latere generaties in gevaar. Deze vistechniek werd recent ontwikkeld, vooral in de jaren 1990 om de terugval in de bestanden witte vis (zoals kabeljauw) op te vangen. Het is een zaak van een handvol landen die de middelen hebben om ver in zee te gaan vissen en zich te verplaatsten zodra een grondstof uitgeput raakt. Bodemvisserij is ook een grote brandstofverbruiker. Het is één van de visvangsten met het minst personeel in verhouding met de tonnen bovengehaalde vis.

Oplossing

In 2006 hebben de Verenigde Naties gevraagd een regeling uit te werken voor de bodemvisserij, om de kwetsbare ecosystemen onderwater te beschermen. Maar de landen noch de instellingen voor het beheer van de visbestanden hebben gereageerd in de voorziene periode. Er is nochtans een oplossing: gewoonweg de bodemvisserij verbieden. Dat vraagt Greenpeace al vele jaren.

Onderwerpen