Η καταστροφή κοστίζει

Αυτό που, μεταξύ των άλλων, έχει υποτιμηθεί μέχρι σήμερα είναι το οικονομικό κόστος της παράνομης υλοτομίας. Έτσι, μόνο στις Φιλιππίνες, η παράνομη υλοτομία κοστίζει στην κυβέρνηση 1,8 δισ. δολλάρια κάθε χρόνο, κυρίως από την απώλεια φόρων. Στην περίπτωση της Βραζιλίας το αντίστοιχο ποσό ανέρχεται σε 1,2 δισ. δολλάρια κάθε χρόνο, ενώ στην Ινδονησία το ποσό αυτό φτάνει τα 3,5 δισ. δολλάρια. Σε πολλές περιπτώσεις η παράνομη υλοτομία ξεπερνά το 50%.

Εκτός από τις απώλειες φόρων όμως υπάρχει και το οικονομικό κόστος των φυσικών καταστροφών που προκαλούνται από την απώλεια των δασών. Η κυβέρνηση της Κίνας δαπανά πάνω από 1 δισ. δολλάρια ετησίως για την εφαρμογή απαγορεύσεων στην υλοτομία σε περιοχές που υποφέρουν από καταστροφικές πλημμύρες λόγω της αποδάσωσης. Οι απαγορεύσεις που επέβαλε η κυβέρνηση της Κίνας οδήγησαν σε μείωση κατά 75% της παραγωγής ξυλείας στις περιοχές αυτές, με άμεσες συνέπειες στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας.

Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που τα περιβαλλοντικά εγκλήματα συνοδεύονται και από εγκλήματα εναντίον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις ολόκληρων φυλών που έχουν ξεκληριστεί ή εκδιωχθεί από τις περιοχές που ζούσαν για εκατοντάδες χρόνια επειδή κάποιοι αποφάσισαν να τις αποψιλώσουν. Δεν είναι λίγοι οι πολιτισμοί που χάθηκαν για πάντα μαζί με τα αρχέγονα δάση. Μερικές φορές όμως, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και επικίνδυνα: η καταστροφή των δασών σχετίζεται άμεσα ή ακόμα πυροδοτεί τοπικές συγκρούσεις θέτοντας σε κίνδυνο την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, με πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα αυτό της Λιβερίας.