Οι λύσεις

Παρά τις διακηρύξεις και τις δηλωμένες καλές προθέσεις, τα στοιχεία είναι αμίληκτα

Τα μισά από τα δάση του Καμερούν έχουν ήδη χαθεί. Το ίδιο συνέβη και στο 35% των δασών της Γκαμπόν, ενώ η Ινδονησία έχασε το 72% της αρχικής δασοκάλυψης. Στη διάρκεια της διακυβέρνησης Σουχάρτο (32 χρόνια) η Ινδονησία απώλεσε δάση έκτασης ίσης με αυτή της Ολλανδίας και της Γερμανίας μαζί!

•  Η κατασκευή δρόμου, με επιδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε προστατευόμενη περιοχή του Καμερούν, η οποία ανήκει στην Παγκόσμια Κληρονομιά των Ηνωμένων Εθνών (Dja reserve), οδήγησε σε ταχύτατη υποβάθμιση της περιοχής, σε μεγάλης κλίμακας υλοτόμηση και σε εξόντωση των πληθυσμών του γορίλα και του ελέφαντα που ζούσαν εκεί.
• Σύμφωνα με πρόσφατη μετέτη του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση και της παγκόσμιας Τράπεζας, μόνο το 3% των προστατευόμενων περιοχών της Ρωσίας τυγχάνουν ικανοποιητικής προστασίας.
• Η αφθονία φτηνής παράνομης τροπικής ξυλείας στη διεθνή αγορά οδηγεί σε κατάρρευση κάθε σοβαρή προσπάθεια που καταβάλλεται για την εμπορία πιστοποιημένης ξυλείας (που προέρχεται από ελεγχόμενες περιοχές υπό καθεστώς προστασίας και διαχείρισης).
• Η παράνομη υλοτομία αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση στην περίπτωση του δάσους του Αμαζονίου. Σύμφωνα με στοιχεία της κυβέρνησης της Βραζιλίας, το 80% της διακινούμενης ξυλείας είναι προϊόν παράνομης υλοτομίας. Τα αντίστοιχα ποσοστά ανέρχονται σε 73% στην Ινδονησία, 70% στη Γκαμπόν, 50% στο Καμερούν κλπ.
• Ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνυ Μπλαίρ δήλωσε (Μάρτιος 2000) ότι "η κυβέρνηση θα αγοράζει αποκλειστικά ξυλεία η οποία έχει κοπεί νόμιμα και υπό αυστηρό καθεστώς διαχείρισης". Σήμερα η Αγγλία παραμένει στην Ευρώπη ο μεγαλύτερος εισαγωγέας τροπικής ξυλείας από τη Βραζιλία όπου το 80% της υλοτομίας είναι παράνομο.
• Οι ετήσιες οικονομικές ενισχύσεις οι οποίες συμβάλλουν στην υπερεκμετάλλευση και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και των δασών, σε όλο τον κόσμο, κυμαίνονται μεταξύ 950 - 1.450 δισ. δολλαρίων. Τα αντίστοιχα ποσά που δίνονται για την καταπολέμηση της αποδάσωσης και την προστασία της βιοποικιλότητας ανέρχονται σε 1.450 εκατομμύρια δολλάρια (ή ποσοστό 0,01% των χρημάτων που χρησιμοποιούνται για την καταστροφή και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος).
• Εκτός των άλλων όμως, η καταστροφή των αρχέγονων δασών πυροδοτεί τοπικές συγκρούσεις.