Πόλεμος στο Ιράκ

Το Φεβρουάριο του 2003, 30 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ξεχύθηκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Τα συνθήματα που κυριάρχησαν ήταν "Όχι στον Πόλεμο!" και "Όχι Πόλεμος για το Πετρέλαιο!". Ακριβώς πριν από ένα χρόνο ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί, η προέλαση των στρατευμάτων και η τραγική ιστορία των δεινών των κατοίκων του Ιράκ, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Σε αυτούς τους δώδεκα μήνες, ακούμε καθημερινά για απώλειες, γνωρίζουμε ότι έχουν καταγραφεί πάνω από 9.000 θάνατοι αμάχων λόγω πολέμου και η συνολική εκτίμηση των απωλειών σε ανθρώπινες ζωές ξεπερνά τις 30.000. Αν προσθέσουμε και την -αβάσταχτη πολλές φορές- καθημερινή ζωή των πολιτών και τους θανάτους 500.000 παιδιών, ως αποτέλεσμα του εμπορικού αποκλεισμού μεταξύ των δύο πολέμων, περιγράφουμε τόσο μία περιβαλλοντική όσο και μία ανθρωπιστική καταστροφή.

Ο πόλεμος στο Ιράκ έχει και συνεχίζει να δημιουργεί ολέθριες περιβαλλοντικές συνέπειες, που περιλαμβάνουν: την καταστροφή υποδομών υγείας, ύδρευσης και αποχέτευσης, την ανεξέλεγκτη διασπορά πυρηνικών και τοξικών ουσιών, την πυρπόληση εγκαταστάσεων άντλησης πετρελαίου, το βομβαρδισμό στρατιωτικών και βιομηχανικών περιοχών και την καταστροφή πυρομαχικών που δεν έχουν εκραγεί.

Δώδεκα μήνες μετά την έναρξη του παράλογου αυτού πολέμου, που, εκτός από την κοινή λογική, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια, δεν έχουν βρεθεί ακόμη στο Ιράκ Όπλα Μαζικής Καταστροφής (ΟΜΚ).

Είναι φανερό πλέον, πως οι Κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας και των συμμάχων τους παρουσίασαν ψεύτικα στοιχεία. Το παράλογο είναι όμως, ότι η πραγματική απειλή ενάντια στην παγκόσμια ασφάλεια προέρχεται τόσο από τα τεράστια οπλοστάσια ΟΜΚ και τις πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ρωσίας, της Κίνας, του Ισραήλ, της Ινδίας και του Πακιστάν, όσο και από την αποτυχία των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους για το Διεθνή Αφοπλισμό.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Αν οι ΗΠΑ, η χώρα που έχει στην κατοχή της τα περισσότερα πυρηνικά, χημικά και βιολογικά όπλα στον κόσμο, αποτύχει να εκπληρώσει τις συμβατικές υποχρεώσεις της, πώς μπορεί να απαιτεί από τις υπόλοιπες χώρες να το κάνουν;

Η Greenpeace εναντιώθηκε εξ' αρχής στον παράλογο αυτό πόλεμο γιατί, εκτός από ανήθικος, ήταν και παράνομος. Η μονομερής δράση των ΗΠΑ απειλεί να τινάξει στον αέρα προσπάθειες εξήντα (60) ετών για την εγκαθίδρυση ενός συστήματος που στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο. Ταυτόχρονα, αποτελεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο για τη μελλοντική επίλυση διαφορών μεταξύ κρατών.

Αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου, η Greenpeace απευθύνθηκε στις κυβερνήσεις που αποτελούσαν μέλη της συμμαχίας και τους ζήτησε να καταδικάσουν το δόγμα του Προέδρου Bush για τον προληπτικό πόλεμο.

Αργότερα, η Greenpeace έστειλε μία ομάδα ανθρώπων στο Ιράκ, για να εκτιμήσουν το πραγματικό έργο των δυνάμεων κατοχής σχετικά με τα πυρηνικά υλικά που αξιωματούχοι του ΟΗΕ είχαν εντοπίσει και αποθηκεύσει σε ασφαλές μέρος (πριν από την έναρξη του πολέμου) και τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά (δείτε περισσότερα για την αποστολή της Greenpeace στο Ιράκ).

Δώδεκα μήνες μετά και έχοντας πλέον χειροπιαστά στοιχεία για την απουσία ΟΜΚ, απευθυνόμαστε ξανά στη συμμαχία και τους ζητούμε να καταδικάσουν το δόγμα της προληπτικής πολεμικής επέμβασης και της μονομέρειας και να προωθήσουν την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.

Τους τελευταίους δώδεκα μήνες, παρακολουθούμε με τρόμο τα τραγικά γεγονότα στη Μαδρίτη, τη συνεχιζόμενη βία στη Βαγδάτη και τη Βασόρα, στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, το Μπαλί και τη Τζακάρτα, την Καμπούλ και την Κανταχάρ και αναρωτιόμαστε:

Ο "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" του κ. George W. Bush έχει κάνει τον κόσμο μας πιο ασφαλή;

Διαβάστε παλαιότερα κείμενα για τον πόλεμο: