Η πυρηνική κρίση στο σταθμό Φουκουσίμα

Μέχρι σήμερα έχουν σημειωθεί εκρήξεις σε πυρηνικούς αντιδραστήρες, συνεχείς διακοπές στη λειτουργία των συστημάτων ψύξης εκτάκτου ανάγκης, διακοπές ρεύματος και διαρροές ραδιενεργών υλικών στην ατμόσφαιρα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους και χιλιάδες έχουν λάβει εντολές να παραμείνουν μέσα στα σπίτια τους, να κλείσουν τα παράθυρα και τα συστήματα κλιματισμού, ενώ χάπια ιωδίου έχουν μοιραστεί στον τοπικό πληθυσμό. Είναι ανεύθυνο και ανειλικρινές να χαρακτηρίσεις αυτήν την κατάσταση, οτιδήποτε άλλο εκτός από μία πολύ σοβαρή πυρηνική κρίση. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η κατάσταση παραμένει εκτός ελέγχου. Οι επόμενες ώρες και ημέρες θα είναι εξαιρετικά κρίσιμες.

Αν και είναι δύσκολο να αποκλείσουμε την πιθανότητα περαιτέρω σεισμών και τις επιπτώσεις άλλων παραγόντων, με βάση τα δεδομένα που γνωρίζουμε αυτήν την ώρα το χειρότερο σενάριο μπορεί να αφορά σε μία υπερθέρμανση στον αντιδραστήρα Ν.2, όπου το προστατευτικό περίβλημα (containment) έχει καταστραφεί σε κάποιο βαθμό. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στη διαρροή ακόμα περισσότερων ραδιενεργών υλικών στην ατμόσφαιρα. Όσον αφορά στις δεξαμενές εξαντλημένων καυσίμων (εκεί δηλαδή όπου τοποθετούνται οι χρησιμοποιημένες πυρηνικές ράβδοι όταν αφαιρούνται από τους αντιδραστήρες και οι οποίες συνεχίζουν να εκπέμπουν θερμότητα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα), οι ράβδοι καυσίμων όλων των μονάδων παραμένουν εκτεθειμένες στον αέρα, ενώ υπάρχουν αναφορές ότι στη μονάδα 4 το νερό του συστήματος ψύξης βράζει. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό άρθρο του Scientific American.

Η πυρηνική κρίση στην Ιαπωνία είναι ήδη χειρότερη από το Three Mile Island. Τόσο η Ιαπωνική όσο και η Γαλλική αρχή για την πυρηνική ασφάλεια επιβεβαιώνουν ότι η διαρροή ραδιενέργειας είναι σημαντική. Η Γαλλική αρχή για τα πυρηνικά (ASN) βαθμολογεί το ατύχημα με 5 ή 6 στη Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών και Ραδιενεργών Περιστατικών INES (International Nuclear and Radiological Events), αντί για 4 όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί. Ως κατηγορία 5 χαρακτηρίζεται ένα ατύχημα με ‘τοπικές επιπτώσεις’ (local consequences) ενώ 6 ένα ατύχημα με ευρύτερες επιπτώσεις’ (wider consequences). Το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ, ήταν επιπέδου 7, ‘πολύ σοβαρό ατύχημα’ (major accident).

Για παράδειγμα:
• Το ατύχημα στο σταθμό επεξεργασίας πυρηνικών καυσίμων Μάγιακ, στη Ρωσία το 1957 (κατηγορία INES 6), οι επιπτώσεις του οποίου γίνονται αισθητές ακόμα και σήμερα, περισσότερο από μισό αιώνα μετά.
• Το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό Three Mile Island, στις ΗΠΑ το 1979 (κατηγορία INES 5).
• Το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό Τοκαιμούρα το 1999 (κατηγορία INES 4) όπου δύο εργάτες πέθαναν από υπερβολική έκθεση σε ραδιενέργεια.
• Το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό Μποχουνίτσε το 1977 (κατηγορία INES 4) το οποίο κρατήθηκε μυστικό από τις σοβιετικές αρχές για δεκαετίες.
• Η παραλίγο τήξη ενός εκ των αντιδραστήρων στον πυρηνικό σταθμό Φόρσμαρκ της Σουηδίας το 2006 (κατηγορία INES 2)

Η κατάσταση στον πυρηνικό σταθμό Φουκουσίμα κατατάσσεται στα ανώτερα επίπεδα της κλίμακας από πλευράς επιπτώσεων.

Δείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες για την κλίμακα INES του Διεθνούς Οργανισμού για την Ατομική Ενέργεια.

Η Ιαπωνία διαθέτει μερικούς από τους καλύτερους μηχανικούς και πυρηνικούς επιστήμονες στον κόσμο, ενώ οι αντιδραστήρες τους πιστεύεται ότι είναι σχεδιασμένοι να αντέχουν στους σεισμούς. Ωστόσο, οι κανονισμοί σχετικά με την επιλογή τοποθεσίας ενός πυρηνικού σταθμού έχουν αλλάξει από τότε που κατασκευάστηκε ο Φουκουσίμα.

Υπάρχουν πολλοί πυρηνικοί σταθμοί με παρόμοια τεχνολογία σε Ευρώπη και Αμερική.

Πριν καταλογίσουμε ευθύνες, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η πυρηνική τεχνολογία είναι επικίνδυνη από τη φύση της, σχετίζεται με αναπόφευκτους κινδύνους ενώ τα ατυχήματα είναι πολύ σοβαρά και με μακροχρόνιες επιπτώσεις. Η πυρηνική ενέργεια θα είναι πάντα επιρρεπής σε ατυχήματα που σχετίζονται με ανθρώπινο λάθος, αστοχία στο σχεδιασμό και φυσικές καταστροφές. Υπάρχουν πολύ καλύτερες, πιο ασφαλείς, οικονομικές και αξιόπιστες λύσεις. Η πυρηνική ενέργεια απλά δεν αξίζει το ρίσκο.

Η κατάσταση παραμένει εκτός ελέγχου, αλλά ευχόμαστε να ληφθούν έγκαιραόλα τα απαραίτητα μέτρα που θα αποσοβήσουν το χειρότερο σενάριο. Υπάρχουν ακόμα πολύ σοβαρά προβλήματα, σε σχέση με την ψύξη των αντιδραστήρων που σταμάτησαν να λειτουργούν μετά το σεισμό. Οι πυρήνες των αντιδραστήρων πρέπει να ψύχονται διαρκώς, ώστε να αποφευχθεί περαιτέρω τήξη που θα οδηγήσει σε ακόμα περισσότερη απελευθέρωση ραδιενέργειας.

Επίσης, υπάρχουν ακόμα προβλήματα και στις 6 δεξαμενές εξαντλημένων πυρηνικών ράβδων. Οι δεξαμενές περιέχουν πολύ ραδιενεργά υλικά. Αν αυτά δε ψύχονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να οδηγήσουν σε έκρηξη και λιώσιμο των ραδιενεργών ράβδων, αυξάνοντας την πιθανότητα σοβαρής απελευθέρωσης ραδιενέργειας.

Ο ειδικός στα πυρηνικά του αμερικανικού γραφείου της Greenpeace, Jim Riccio, έχει περισσότερες απαντήσεις.

Πρόκειται για μια καταστροφή, η πλήρης έκταση της οποίας είναι ακόμη άγνωστη. Το ερώτημα πλέον δεν είναι εάν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια καταστροφή, αλλά κατά πόσο μεγάλη είναι, πόσους ανθρώπους έχει επηρεάσει και πότε θα τεθεί υπό έλεγχο. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για αποκατάσταση.

Ήδη οι αρχές έχουν αναφέρει διαρροή ραδιενέργειας εκτός του χώρου των αντιδραστήρων. Αυτή τη στιγμή πλέον η προσοχή εστιάζεται στη μόλυνση από δύο ραδιενεργά στοιχεία: το ιώδιο-131 και το καίσιο-137.

Το περιοδικό Time αναφέρει για τη μόλυνση με ραδιενεργό ιώδιο:

“Όταν τα θυρεοειδικά κύτταρα απορροφήσουν πάρα πολύ ραδιενεργό ιώδιο, είτε μέσω του αέρα είτε μέσω μολυσμένων τροφίμων, μπορεί να αυξηθεί ο κίνδυνος για καρκίνο του θυρεοειδούς, σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ένωση για τα νοσήματα του θυρεοειδούς. Τα μωρά και τα μικρά παιδιά διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επειδή ο θυρεοειδής τους είναι πιο ευαίσθητος στην ακτινοβολία. Οι άνθρωποι άνω των 40 ετών διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο.”

H Αμερικάνικη Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος αναφέρει για τη μόλυνση με Καίσιο 137:

“Οι άνθρωποι μπορούν να καταπιούν το καίσιο 137 με το φαγητό και το νερό, ή μπορούν να το εισπνεύσουν όπως τη σκόνη. Εάν το καίσιο 137 εισέλθει στο σώμα, εισχωρεί ομοιόμορφα στους μαλακούς ιστούς του σώματος με αποτέλεσμα να εκτίθενται στη ραδιενέργεια. Οι υψηλότερες συγκεντρώσεις αυτού του μετάλλου εμφανίζονται στους μύες, ενώ στα οστά και το λίπος είναι ελαφρώς χαμηλότερες. Σε σύγκριση με κάποια άλλα ραδιονουκλίδια, το καίσιο 137 παραμένει στο σώμα για ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Αποβάλλεται μέσω των ούρων. Η έκθεση στο καίσιο-137 μπορεί επίσης να είναι εξωτερική (δηλαδή, η έκθεση στη γάμμα ακτινοβολία εξωτερικά του σώματος). Όπως με όλα τα ραδιονουκλίδια, η έκθεση στην ακτινοβολία του καισίου 137 αυξάνει το ρίσκο για καρκίνο.”

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από την Ένωση Ανήσυχων Επιστημόνων (Union of Concerned Scientists).

Το ιώδιο 131 είναι ένα από τα πιο ραδιενεργά ισότοπα που απελευθερώνονται σε ένα πυρηνικό ατύχημα. Ο χρόνος ημιζωής του είναι 8 μέρες. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζονται 8 μέρες για να διασπαστεί η μισή ποσότητα του ραδιενεργού υλικού. Ως εκ τούτου, η μεγαλύτερη ανησυχία προκαλείται τις πρώτες μέρες και εβδομάδες μετά το ατύχημα. Είναι επίσης πτητικό και εξαπλώνεται εύκολα. Στο ανθρώπινο σώμα εισχωρεί και συγκεντρώνεται στο θυρεοειδή, όπου μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του θυρεοειδούς και μετέπειτα στη ζωή. Η πιθανότητα αυτή είναι μεγαλύτερη στα παιδιά. Για να αποφευχθεί η απορρόφηση του ιωδίου 131, οι άνθρωποί μπορούν να λάβουν προληπτικά χάπια ιωδίου καλίου, έτσι ώστε ο θυρεοειδής να κορεστεί με μη-ραδιενεργό ιώδιο και να μην είναι σε θέση να απορροφήσει το ιώδιο 131.

Το καίσιο 137 είναι ένα άλλο ραδιενεργό ισότοπο που έχει απελευθερωθεί μετά το ατύχημα. Έχει χρόνο ημιζωής περίπου 30 χρόνια, γεγονός που σημαίνει ότι η διάσπασή του θα διαρκέσει περισσότερο από έναν αιώνα. Οι ζωντανοί οργανισμοί αντιμετωπίζουν το καίσιο 131 σαν να ήταν κάλιο, γίνεται μέρος των ρευστών ηλεκτρολυτών και τελικά αποβάλλεται. Το καίσιο 137 περνάει στην τροφική αλυσίδα. Μπορεί να προκαλέσει πολλούς διαφορετικούς τύπους καρκίνου.

Η έκθεση του Reuters σχετικά με τις επιπτώσεις στην τροφική αλυσίδα

Τα υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας οδήγησαν στην εκκένωση του σταθμού από το προσωπικό (συνολικά περίπου 800 άτομα) εκτός από 50 εντελώς απαραίτητους τεχνικούς για τη διαχείριση της κρίσης. Είναι σαφές ότι οι ηρωικές προσπάθειες τους για την ασφάλεια του πληθυσμού θέτει σε κίνδυνο την υγεία τους. Μετά τις εκρήξεις στις μονάδες 1 και 3, έχουν αναφερθεί τραυματισμοί σε αρκετούς εργάτες.

Οι οδηγίες αφορούν στα γενικότερα μέτρα προστασίας από τη ραδιενεργό έκθεση σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος:

* Οι κάτοικοι θα πρέπει να παραμένουν μέσα στα σπίτια τους και να κλείσουν ερμητικά τις πόρτες και τα παράθυρα. Ο πρώτος κίνδυνος αφορά στο νέφος ραδιενεργού ιωδίου (Ιώδιο-131). Εφόσον δε βρέξει το ιώδιο δε θα καταλήξει στο έδαφος και μεγάλες δόσεις πιθανότατα θα εισπνευστούν, ειδικότερα από όσους μένουν κοντά στο σταθμό Φουκουσίμα
* Οι κάτοικοι θα πρέπει να λαμβάνουν ταμπλέτες ιωδίου μόνο σε περίπτωση που τους δοθεί η οδηγία, ή αν είναι σαφές ότι υπάρχει κίνδυνος σημαντικής έκθεσης σε ραδιενέργεια. Οι ταμπλέτες ιωδίου έχουν σημαντικές ανεπιθύμητες παρενέργειες και δε θα πρέπει να λαμβάνονται χωρίς σοβαρό λόγο και μόνο στις συνιστώμενες δόσεις.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Ναι. Πολλές από τις καταμετρήσεις που έχουν γίνει στην είσοδο του σταθμού δείχνουν ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας είναι πολύ υψηλά, σε βαθμό που κάποιος μπορεί να δεχτεί την ανώτατη επιτρεπόμενη ετήσια δόση μέσα σε διάστημα μίας μόνο ώρας. Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι πολλοί από τους εργάτες στο σταθμό έχουν δεχθεί πολύ υψηλές δόσεις ραδιενέργειας, ενώ τουλάχιστον ένας πάσχει από ασθένεια που οφείλεται σε υψηλή έκθεση σε ακτινοβολία (acute radiation sickness).

Σύμφωνα με το BBC:

Οι τοπικές αρχές αναφέρουν ότι 190 άνθρωποι έχουν εκτεθεί στη ραδιενέργεια. Ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο, το USS Ronald Reagan, ανίχνευσε χαμηλά επίπεδα ραδιενέργειας σε απόσταση 160 χλμ από το σταθμό Φουκουσίμα.

Οι παράγοντες που επηρεάζουν την έκταση των επιπτώσεων είναι πολλοί. Η βαρύτητα των επιπτώσεων στην υγεία, εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την απελευθέρωση ραδιενέργειας, καθώς και από την ποσότητα ραδιενέργειας. Η απελευθέρωση ραδιενεργών υλικών στην ατμόσφαιρα μπορεί να δημιουργήσει ραδιενεργό νέφος, ικανό τα ταξιδέψει μέχρι και τις ΗΠΑ αν οι καιρικές συνθήκες δε μεταβληθούν. Πρέπει, όμως, να γίνει σαφές πως δεν θα υπάρξει πραγματικός κίνδυνος από τη μεταφορά ραδιενέργειας σε τόσο μεγάλη απόσταση. Αντιθέτως, ο πληθυσμός της Ιαπωνίας αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό ενδεχόμενο έκθεσης σε υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας.

Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και την ποσότητα της βροχόπτωσης, τα περισσότερα ραδιενεργά υλικά, θα καταλήξουν στην περιοχή γύρω από τους αντιδραστήρες της Φουκουσίμα. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ρύπανσης της περιοχής από ισότοπα, όπως το Καίσιο-137, τα οποία έχουν μεγάλο χρόνο ζωής. Αν η ρύπανση είναι πάνω από κάποια συγκεκριμένα επίπεδα, ενδέχεται να μείνει ακατοίκητη η περιοχή για πολλές δεκαετίες. Επίσης, τα ραδιενεργά υλικά, μπορούν να επηρεάσουν το έδαφος, την τροφική αλυσίδα με αποτέλεσμα να φτάσουν με έμμεσο τρόπο σε ανθρώπους και ζώα. Τέλος, το ατύχημα μπορεί να επηρεάσει και τον υδροφόρο ορίζοντα, λόγω των ρήψεων νερού στους αντιδραστήρες και τις δεξαμενές εξαντλημένων καυσίμων. Υπάρχουν ήδη αναφορές για μικρής κλίμακας μόλυνση του πόσιμου νερού της περιοχής Φουκουσίμα με Καίσιο-137.

Όχι, δεν υπάρχει ‘ασφαλής’ δόση ραδιενέργειας. Ωστόσο, όλοι μας κάθε μέρα είμαστε εκτεθειμένοι σε κάποιες δόσεις ακτινοβολίας. Αυτό λέγεται ακτινοβολία ‘υποστρώματος’ ή ‘περιβάλλοντος’. Αυτή εκλύεται από διάφορες πηγές και είναι αναπόφευκτη: κοιτάσματα ουρανίου, ραδόνιο στα κτίρια μας, ηλιακή ακτινοβολία κα. Θα ήταν φρόνιμο να αποφεύγουμε οποιαδήποτε επιπλέον ακτινοβολία.

Το κοινώς αποδεκτό ‘επιτρεπόμενο’ όριο έκθεσης σε ακτινοβολία είναι 1 mSv (μιλισιβέρτ) για το γενικότερο πληθυσμό και 20mSv για τους εργαζόμενους στα πυρηνικά εργοστάσια.

Είναι ψέμα πως είναι σπάνια τα ατυχήματα. Για την ακρίβεια μπορείτε να βρείτε ένα ατύχημα για κάθε μέρα του χρόνου. Η χρήση της πυρηνικής ενέργειας συνδέεται απόλυτα με ατυχήματα και επιπλοκές στην υγεία και το περιβάλλον. Από το Τσερνόμπιλ ως τη Φουκουσίμα, έχουν καταγράφει επισήμως 800 σοβαρά περιστατικά.

Ο σεισμός και το τσουνάμι είναι ακριβώς οι συνθήκες για τις όποιες θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί η πυρηνική βιομηχανία της Ιαπωνίας, αφού η χώρα είναι εξαιρετικά σεισμογενής. Μην ξεχνάμε επίσης, πως η Ιαπωνία ανήκει στις πιο τεχνολογικά ανεπτυγμένες χώρες. Δεν είναι θέμα "τύχης", αλλά θέμα κακού σχεδιασμού και απαράδεκτων ενεργειακών επιλογών.

Η πυρηνική βιομηχανία, δε μπορεί με κανένα τρόπο να ισχυρίζεται πως τα πυρηνικά είναι απολύτως ασφαλή και μετά να ρίχνει το φταίξιμο στην "τύχη". Δεν υπάρχει ούτε ένας πυρηνικός αντιδραστήρας, σε όλο τον κόσμο, που να είναι απολύτως ασφαλής. Η πυρηνική ενέργεια θα είναι πάντα επικίνδυνη σε ένα συνδυασμό κακού σχεδιασμού, ανθρώπινου λάθους και φυσικών καταστροφών.

Όχι. Η πυρηνική ενέργεια δε μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα. Χρησιμοποιείται μόνο για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και καταλαμβάνει μόνο το 16% της παγκόσμιας παραγωγής και λιγότερο από 6% της παγκόσμιας κατανάλωσης. Η ηλεκτροπαραγωγή, ευθύνεται περίπου για το 1/3 των ανθρωπογενών εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου.

Το σενάριο της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας δείχνει πως ακόμα και αν τετραπλασιαστεί η σημερινή παραγωγή πυρηνικής ενέργειας, το μερίδιό της στην παγκόσμια κατανάλωση θα είναι λιγότερο από 10%, ενώ η μείωση των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου θα είναι λιγότερο από 4%.

Τετραπλασιασμός της εγκατεστημένης ισχύος σημαίνει ότι για τις επόμενες τρεις δεκαετίες, θα πρέπει να συνδέεται στο δίκτυο ένας νέος αντιδραστήρας κάθε 10 ημέρες, σε ένα κόστος που θα ανέρχεται σε πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια. Με άλλα λόγια, απλά ανέφικτο.

Την ίδια ώρα όμως, αύξηση της εγκατεστημένης πυρηνικής ισχύος σημαίνει περιορισμός της ανάπτυξης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ). Όχι μόνο γιατί οι πανάκριβες επενδύσεις σε πυρηνικούς σταθμούς, θα σπαταλάνε πολύτιμους πόρους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τις ΑΠΕ και την εξοικονόμηση ενέργειας. Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι τα πυρηνικά (όπως και ο άνθρακας) είναι τεχνολογίες ασύμβατες με τις ΑΠΕ, δηλαδή δεν μπορούν να συνυπάρξουν σε ένα ενεργειακό σύστημα που θα έχει πολύ υψηλά ποσοστά ΑΠΕ.

Ασφαλώς. Αν οι κυβερνήσεις θέλουν πραγματικά να μειώσουν δραστικά τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στα επίπεδα που μας υποδεικνύει η επιστήμη (περίπου 95% ως το 2050 για τις αναπτυγμένες χώρες) και να αποφύγουν τις μη-αναστρέψιμες και καταστροφικές για τους λαούς κλιματικές αλλαγές, η λύση είναι μόνο στη σταδιακή απεξάρτηση από μεγάλες και αργές μονάδες που παράγουν φορτίο βάσης (άνθρακας και πυρηνικά). Επιπλέον, θα πρέπει να προωθήσουν υπεύθυνα τις επενδύσεις σε καθαρές τεχνολογίες (δηλαδή στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, στην εξοικονόμηση ενέργειας και στα έξυπνα δίκτυα).

Η έκθεση της Greenpeace Ενεργειακή Επανάσταση δείχνει τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να απεξαρτηθεί από τα πυρηνικά και να χρησιμοποιεί 100% ΑΠΕ για την ηλεκτροπαραγωγή μέχρι το 2050.

Ναι. Το σενάριο της παγκόσμιας Ενεργειακής Επανάστασης της Greenpeace δείχνει πως δε χρειάζεται να χτιστεί ούτε ένας ακόμα νέος αντιδραστήρας, ενώ πως αυτοί που λειτουργούν ήδη μπορούν να αποσυρθούν πλήρως ως τη δεκαετία του 2030. Διαβάστε περισσότερα εδώ (σελίδα 32).

Η Ιαπωνία έχει 54 αντιδραστήρες σε 18 πυρηνικούς σταθμούς. Η συνολική εγκατεστημένη ισχύς είναι 47.000MW που για το 2010 κάλυψε το 29% της ηλεκτροπαραγωγής.

Τέσσερις πυρηνικοί σταθμοί είναι εγκατεστημένοι στην ανατολική όχθη κοντά στο επίκεντρο του σεισμού: Οναγκάβα (3 αντιδραστήρες), Φουκουσίμα-Νταίτσι (6 αντιδραστήρες), Φουκουσίμα Νταΐνι (4 αντιδραστήρες) και Τοκάι (1 αντιδραστήρας). Αυτοί οι αντιδραστήρες χρησιμοποιούν τεχνολογία ζέοντος ύδατος (Boiling Water Reactors) και τέθηκαν σε λειτουργία στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Ο πλησιέστερος σταθμός είναι ο Κασιβαζάκι-Καρίβα (7 αντιδραστήρες) που βρίσκεται στην αντίπερα όχθη (δυτική) της νήσου Χόντου (το βασικό νησί της Ιαπωνίας όπου βρίσκεται το Τόκιο).

Φουκουσίμα 1 (Νταίτσι)
1 x 439 MW - έτος λειτουργίας 1970
4 x 760 MW έτη λειτουργίας 1973-1977

Φουκουσίμα 2 (Νταίνι)
4 x 1067 MW έτη λειτουργίας 1979-1986

Οναγκάβα
1 x 498 MW έτος λειτουργίας 1983
2 x 796 MW έτη λειτουργίας 1994 και 2001

Τοκάι 2
1 x 1060 MW έτος λειτουργίας 1978

Περισσότερες πληροφορίες για τον πυρηνικό στόλο της Ιαπωνίας

με πληθώρα πληροφοριών σχετικά με τα πυρηνικά και τους αντιδραστήρες σε όλο τον κόσμο >>>

CNIC >>>

Περισσότερες πληροφορίες εδώ >>>

Πληροφορίες >>>

>>>