Τη νύχτα της 10 Ιουλίου 1985, το Rainbow Warrior ήταν ήδη αραγμένο στο λιμάνι του Auckland για τρεις μέρες, για τις τελευταίες προετοιμασίες, πριν ξεκινήσει για ένα ταξίδι διαμαρτυρίας, μαζί με πολλά πλοία από τη γύρω περιοχή, προς το κοραλλιογενές νησί Moruroa, στο κέντρο των γαλλικών πυρηνικών δοκιμών
Εκείνη τη
νύχτα πάνω στο -->Rainbow Warrior βρίσκονταν αρκετοί από το πλήρωμα και το προσωπικό των γραφείων της Greenpeace στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η μαγείρισσα του πλοίου, Margaret Mills είχε φτιάξει μια τούρτα για τα γενέθλια του Steve Sawyer, μέλους της Διεθνούς Greenpeace και υπεύθυνου της εκστρατείας ενάντια στα πυρηνικά στον Ειρηνικό. Μετά τη γιορτή, οι άνθρωποι της Greenpeace μαζί με πολλούς ντόπιους συζήτησαν το πρόγραμμα και τη διαδρομή. Στις 11.30 η Margaret, ο Pete Willcox πλοίαρχος και ο Lloyd Anderson ασυρματιστής, είχαν ξαπλώσει στις καμπίνες τους. Ο Martini Gotje υποπλοίαρχος, ο Davey Edwards μηχανικός, ο Fernando Pereira μαζί
με άλλα μέλη του πληρώματος συζητούσαν στην τραπεζαρία και οι υπόλοιποι
είχαν φύγει. Τίποτα δεν προμήνυε το τι θα συνέβαινε εκείνο το βράδυ.
Στις 11.49 μια τεράστια έκρηξη τράνταξε το Rainbow Warrior. Όλοι όσοι ήταν στην τραπεζαρία έτρεξαν προς το κατάστρωμα. Ο καπετάνιος Pete Willcox, πετάχτηκε από το κρεβάτι. «Έτρεξα στο μηχανοστάσιο,» λέει ο Pete Willcox, “ όπου βρήκα τον Davey Edwards
να κουνάει το κεφάλι του και να λέει “Όλα τελείωσαν! Το πλοίο είναι
τελειωμένο.”» Στο τοίχωμα είχε ανοίξει μια τρύπα αρκετά μεγάλη για να
περάσει ολόκληρο αυτοκίνητο, απ’ όπου έμπαιναν περίπου 6 τόνοι νερό το
λεπτό. Το πλοίο είχε ήδη αρχίσει να γέρνει προς την αποβάθρα.
«Δεν υπήρχε πανικός», θυμάται ο Hans Guyt, μέλος του τότε πληρώματος, «απλώς κομφούζιο. Άκουγες το νερό να μπαίνει στο σκάφος. Πήγα στην αριστερή μεριά. Ο Gotje και ο Fernando ήταν μαζί μου. Θυμάμαι τον Fernando να λέει: “Βυθίζεται! Βυθίζεται!” Το νερό είχε ήδη αρχίσει να ανεβαίνει στο κατάστρωμα. Παρ’ όλα αυτά δεν πανικοβληθήκαμε.»
Ο Fernando Pereira ανησυχούσε για τις φωτογραφικές του μηχανές. Φώναξε ότι θα πήγαινε κάτω να τις πάρει. Τον ακολούθησε ο Gotje ψάχνοντας για την κοπέλα του, Hanne Sorensen Όταν έγινε η δεύτερη έκρηξη, ελάχιστα λεπτά μετά την πρώτη, ο Fernando ήταν ακόμα στην καμπίνα του.
Υπήρξε αναταραχή στην αποβάθρα. Ο Gotje πρόλαβε να βγει στην αποβάθρα, όπου ειδοποιήθηκε ότι η Hanne ήταν σε ασφαλές σημείο. Κανείς όμως δεν είχε δει το Fernando
να επιστρέφει. Το νερό, που μπήκε με ορμή εξαιτίας της δεύτερης
έκρηξης, παγίδευσε τον φωτογράφο στην καμπίνα του. Μέχρι τις 4.00 π.μ.
οι δύτες είχαν βρει το πτώμα του Fernando. Είχε πνιγεί με τα λουριά της κάμεράς του τυλιγμένα γύρω από το πόδι του.
Όλη τη νύχτα, το πλήρωμα θρηνούσε το θάνατο του Fernando Pereira και το χαμό του αγαπημένου Rainbow Warrior.
Θα μπορούσαν να είχαν χαθεί περισσότεροι άνθρωποι, αλλά ευτυχώς πολλοί
από το πλήρωμα, που έμεναν μέσα στο πλοίο, πρόλαβαν να βγουν έξω ή
βρίσκονταν ήδη στην ξηρά.
Στο
ξενοδοχείο, που βρισκόταν μια ώρα μακριά από το λιμάνι,
-->o Steve Sawyer έμαθε τα νέα από ένα τηλεφώνημα της Elaine Shaw,
υπεύθυνης για την εκστρατείας ενάντια στα πυρηνικά στην Νέα Ζηλανδία,
και έφυγε κατευθείαν για το Ωκλαντ. «Στο αστυνομικό τμήμα,» λέει ο Sawyer,”ο Willcox και ο Edwards ανακρίνονταν από τους αστυνομικούς. Ο Chris Robinson, ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει, ήταν έτοιμος να κλάψει. “Χάσαμε το Warrior”, μου είπε.»