Το 1985, το Rainbow Warrior ξεκίνησε για ένα ταξίδι 32.000 χιλιομέτρων που περνούσε από τη Χαβάη, τα νησιά Μarshall, το Kiribati και τη Νέα Ζηλανδία με απώτερο προορισμό το νησί Moruroa, το πεδίο των γαλλικών πυρηνικών δοκιμών. Γνωρίζοντας ότι το πλοίο θα βρισκόταν στα νησιά Marshall, o τοπικός γερουσιαστής Jeton Anjain προσέγγισε την Greenpeace με μια πολύ τολμηρή πρόταση: να βοηθήσει στην εκκένωση του νησιού Rongelap,
που είχε μολυνθεί από ραδιενέργεια που προερχόταν από τις πυρηνικές
δοκιμές στον Ειρηνικό, και τη μεταφορά των κατοίκων σε ένα ασφαλέστερο
νησί.
Η Greenpeace
ανταποκρίθηκε στο αίτημά του και οργάνωσε την «Επιχείρηση Έξοδος» για
να μεταφέρει ολόκληρο τον πληθυσμό του νησιού 180 χιλιόμετρα μακριά,
στο νησί Mejato. H αποστολή αυτή δεν έμοιαζε με καμία από τις συνηθισμένες αποστολές διαμαρτυρίας της Greenpeace.
Δεν υπήρχαν φουσκωτά, δεν υπήρχαν πανό και συνθήματα. Υπήρχε μόνο
ανθρώπινος πόνος και η αγωνία ενός ολόκληρου πληθυσμού για σωτηρία.
Ζώντας με τις επιπτώσεις ενός πυρηνικού πολέμου που δεν έγινε ποτέ
Από το 1945, ενώ όλος ο
κόσμος ζούσε με το φόβο ενός πυρηνικού πολέμου, οι κάτοικοι των
νησιών του Ειρηνικού Ωκεανού ζούσαν κάθε μέρα τις επιπτώσεις του.
Από το 1948 έως το 1956, οι Αμερικανοί είχαν κάνει 66 πυρηνικές
δοκιμές στο νησί -->Bikini, διαποτίζοντας ολόκληρη την περιοχή με ραδιενέργεια. Τουλάχιστον 5 από αυτές είχαν επιπτώσεις στο Rongelap.
Το αποκορύφωμα ήταν η έκρηξη της βόμβας υδρογόνου 15 μεγατόνων με το κωδικό όνομα «Bravo», την
1η Μαρτίου 1954. Η ισχύς ήταν χίλιες φορές μεγαλύτερη από την ισχύ της
βόμβας που είχαν ρίξει οι Αμερικανοί στη Χιροσίμα, με αποτέλεσμα να
αυξηθούν τα ποσοστά ραδιενέργειας σε ολόκληρη την υφήλιο.
Τέσσερις
ώρες μετά την έκρηξη, μια λευκή στάχτη σαν χιόνι άρχισε να υψώνεται
στον αέρα και στη συνέχεια κατακάθισε μέχρις ότου δημιουργήθηκε στρώμα
πάχους 2 εκατοστών πάνω από το έδαφος. Η στάχτη εισχώρησε στα σπίτια,
διαλύθηκε στο νερό... Άνθρωποι περπάτησαν πάνω της, παιδιά έπαιξαν μ’
αυτήν. Παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανικές αρχές γνώριζαν ότι οι
δυνατοί άνεμοι θα μετέφεραν τη ραδιενεργή στάχτη μέχρι το Rongelap,
όμως για τουλάχιστον 48 ώρες μετά την έκρηξη δεν έκαναν καμία απόπειρα
να μεταφέρουν τον πληθυσμό σε ασφαλές σημείο, όπως είχαν κάνει για τους
κατοίκους των νησιών Bikini και Enewetak.
Σύντομα
οι κάτοικοι παρουσίασαν όλα τα συμπτώματα που προκαλεί η έντονη έκθεση
σε ραδιενέργεια: ναυτία, εμετούς, διάρροια, φαγούρα και κάψιμο στο
δέρμα, τα μάτια και το στόμα. Υπέφεραν από εγκαύματα σχεδόν σε ολόκληρο
το σώμα και έντονη τριχόπτωση μέσα σε δύο εβδομάδες από την έκρηξη. Δύο
δεκαετίες μετά οι κάτοικοι πλήρωναν ακόμα τις συνέπειες: το 95% του
πληθυσμού που ζούσε στο νησί κατά την περίοδο 1948-1956 είχε προσβληθεί
από καρκίνο του θυρεοειδούς και λευχαιμία, ενώ πολλά παιδιά γεννιόντουσαν με παραμορφώσεις.
Το
1979, πραγματοποιήθηκε από Αμερικανούς επιστήμονες μια μελέτη των
επιπέδων ραδιενέργειας στο Βόρειο τμήμα του συμπλέγματος των νησιών Marshall (στο οποίο ανήκει και το νησί Rongelap), η οποία απέδειξε ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας στην περιοχή του νησιού ήταν γενικά πολύ υψηλά - σε μερικά σημεία υψηλότερα ακόμα και από αυτά του νησιού Bikini.