Μπορεί το Rainbow Warrior να βυθίστηκε, o Fernando Pereira να έχασε τη ζωή του, όμως τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει την εκστρατεία της  Greenpeace για την απαγόρευση των  πυρηνικών δοκιμών, αλλά και τη γενικότερη δράση της οργάνωσης. «Δε νομίζω» λέει η Bunny McDiarmid, μέλος του τότε πληρώματος, «ότι (οι Γάλλοι) είχαν καταλάβει γιατί η Greenpeace τραβούσε την προσοχή του κόσμου ή γιατί είχαμε επιτυχίες, αν πίστευαν ότι μ’ αυτή την πράξη τους θα τα σταματούσαν όλα.»

Στην πραγματικότητα, τα γεγονότα αυτά υπογράμμισαν με δραματικό τρόπο τη σοβαρότητα των παρεμβάσεων της οργάνωσης. Όχι μόνο δεν νικήθηκε και δεν αποθαρρύνθηκε, αλλά μέσα στα επόμενα χρόνια το όνομά της έγινε περισσότερο γνωστό, οι δραστηριότητες και οι επιρροή της αυξάνονταν συνεχώς. Η τραγική ειρωνεία είναι, όπως παρατηρεί και ο Pete Willcox, ότι «η βύθιση του Rainbow Warrior βοήθησε την Greenpeace να αποκτήσει την εκτίμηση και το σεβασμό της κοινής γνώμης, που πάντα χρειαζόταν και πάντα της άξιζε.»

Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, ο Πολεμιστής του Ουράνιου Τόξου είναι πιο ζωντανός από ποτέ. Με απόφαση της οργάνωσης, το πλοίο βυθίστηκε οριστικά στον κόλπο Matauri της Νέας Ζηλανδίας και μέρα με τη μέρα εξελίσσεται σε ένα τεχνητό ύφαλο που σφύζει από ζωή. Την  ίδια στιγμή, το περιστέρι της ειρήνης οδηγεί ένα νέο πλοίο, το Rainbow Warrior II, στις ανοιχτές θάλασσες με μόνη αποστολή την προστασία του περιβάλλοντος.

Η βομβιστική επίθεση που είχε σα στόχο να καταφέρει ένα ισχυρό πλήγμα στην Greenpeace  και να καταστείλει τη δράση της στον Ειρηνικό Ωκεανό, τελικά είχε τελείως αντίθετα αποτελέσματα. «Το επόμενο πρωί,» θυμάται η Elaine Shaw, «τα τηλέφωνα χτυπούσαν ήδη, όταν φτάσαμε στο γραφείο. Ο κόσμος ρωτούσε τι μπορούσε να κάνει για να βοηθήσει.» Λίγες εβδομάδες αργότερα, με το σύνθημα “You can’t sink a rainbow” και με τη συμμετοχή πολλών ντόπιων με τα πλοία τους, πραγματοποίησαν το ταξίδι διαμαρτυρίας στο νησί Moruroa. Συμπαραστάτης τους σ’ αυτό το θλιβερό ταξίδι στάθηκε ένα σημαντικό πλήθος κόσμου που αγκάλιασε και υποστήριξε το εγχείρημα αυτό με κάθε τρόπο.

Ωστόσο, παρά την παγκόσμια κατακραυγή, η βύθιση του Rainbow Warrior ήταν μια αποτελεσματική κίνηση της Γαλλικής Κυβέρνησης εναντίον της οργάνωσης. «Η Greenpeace ξεριζώθηκε κυριολεκτικά από τη Γαλλία,» θυμάται ο Steve Sawyer. «Χρειάστηκε να κλείσουμε το γαλλικό γραφείο μέσα σε ένα χρόνο από τη βύθιση και μετά από λίγο, οι πράκτορες επέστρεψαν στην πατρίδα τους με τιμές ηρώων. Ναι, η Γαλλία πλήρωσε το παγκόσμιο τίμημα για την πράξη της. Για τον υπόλοιπο κόσμο, ήταν πολύ θετικό το γεγονός ότι το ζήτημα των πυρηνικών δοκιμών ήταν πια φλέγον θέμα στην ατζέντα των πολιτικών, όμως η στάση των Γάλλων πολιτών δεν ήταν καθόλου φιλική απέναντί μας.» Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Λίγα χρόνια αργότερα, η Γαλλία ανέστειλε οριστικά τις πυρηνικές δοκιμές στον Ειρηνικό και υπογράφηκε από τα Ηνωμένα Έθνη η Συμφωνία για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών.

Και η ιστορία δεν σταματά εκεί. Μια ματιά στην ιστορία της Greenpeace τα τελευταία 20 χρόνια αποδεικνύει ότι εκεί που ναυαγεί η ηθική, αναδύεται η θέληση και η ελπίδα. Η βύθιση του Rainbow Warrior δυνάμωσε την πίστη, το πείσμα και τη θέληση των ανθρώπων της Greenpeace να αγωνιστούν με όλες τους τις δυνάμεις ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος, όποια δύναμη και συμφέρον κι αν την προκαλεί. Σήμερα, η οργάνωση έχει ενεργή παρουσία σε 42 χώρες στον κόσμο, μεταξύ των οποίων και η Γαλλία αλλά και χώρες με καυτά περιβαλλοντικά προβλήματα, όπως οι χώρες του Αμαζονίου, η Κίνα, η Ινδία. Γύρω της έχουν  συσπειρωθεί εκατομμύρια  ανθρώπων απ’ όλον τον κόσμο που δε θέλουν να μείνουν απαθείς μπροστά σε έναν κόσμο που οδηγείται στην καταστροφή, αλλά θέλουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.