Αυτές
ήταν οι πρώτες λέξεις του Λαβρέντι Μπέρια, του αρχηγού της μυστικής
αστυνομίας του Στάλιν, όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη πυρηνική δοκιμή
στο Σεμιπαλατίνσκ, το 1949. Σύντομα το μέρος αυτό μετατράπηκε στο
σημαντικότερο πεδίο δοκιμών για έναν απίστευτο αριθμό πυρηνικών όπλων.
Οι δοκιμές που έγιναν ξεπερνούν τις 468, με συνολική εκρηκτική ισχύ
είκοσι χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από τη βόμβα που ρίχτηκε στη Χιροσίμα.
Περίπου 1.700.000 εκατομμύρια άνθρωποι που ζούσαν γύρω από το λεγόμενο
"Πολύγωνο" δέχτηκαν ισχυρές δόσεις ακτινοβολίας και χρησιμοποιήθηκαν ως
πειραματόζωα για ιατρικές έρευνες χωρίς να ενημερωθούν. Οι έρευνες
συνεχίζονται μέχρι σήμερα, την ίδια στιγμή που οι κάτοικοι των
μολυσμένων περιοχών δεν έχουν αρκετά χρήματα ούτε καν για τη βασική
ιατρική περίθαλψη, που τους είναι τόσο απαραίτητη.
Οι
άνθρωποι στις μολυσμένες αυτές περιοχές έχουν χαρακτηριστεί θύματα και
ενθαρρύνονται να θεωρούν τους εαυτούς τους αβοήθητους, αδύναμους και
χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα να πάρουν το μέλλον τους στα χέρια
τους. "Κι έτσι συχνά βρίσκονται να παίζουν τον ρόλο των αναπήρων", όπως
αναφέρει ένα δημοσίευμα της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας. Στα
ταξίδια μας στα χωριά στις όχθες του ποταμού Τέσα στα Ουράλια, στη
μολυσμένη ζώνη γύρω από το Τσερνομπίλ, στη Σιβηρία και στο Καζακστάν,
δεν συναντήσαμε πουθενά μια τέτοια στάση. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει:
οι κάτοικοι των βιασμένων αυτών περιοχών που συχνά ζουν σε φρικτές
συνθήκες, προσπαθούν αδιάκοπα να βελτιώσουν τη ζωή τους και να
απαλύνουν τον πόνο.
Όπως
οι γονείς της Άνια στο Γκομέλ, κοντά στο Τσερνομπίλ, έτσι και η μητέρα
και η γιαγιά του Σεργκέι Μοεκαμέλα, που τον φωνάζουν χαϊδευτικά
Σεριόζα, βρίσκονται στα πρόθυρα της εξάντλησης. Το παιδί γεννήθηκε με
εγκεφαλική αναπηρία. "Άγγελέ μου. Γλυκό μου αγοράκι", του λέει η γιαγιά
καθώς ετοιμάζεται να τον πλύνει και να τον ντύσει. Τρίβει απαλά τα
ατροφικά άκρα του για να τονώσει την κυκλοφορία του αίματος. Η μητέρα
του, η Ιρίνα, φροντίζει το παιδί μαζί με τη μητέρα της είκοσι τέσσερις
ώρες το εικοσιτετράωρο. Ο Σεριόζα είναι πολύ αδύναμος για να βγει από
το σπίτι. Ο πατέρας του δεν μπόρεσε να αντέξει την κατάσταση κι έφυγε
για πάντα. Ο μικρός ουρλιάζει από χαρά καθώς η γιαγιά του τον παίρνει
από το κρεβάτι και τον σηκώνει ψηλά πάνω από το κεφάλι της. Η αγάπη
είναι το μοναδικό φάρμακο για τα παιδιά σαν τον μικρό Σερίοζα.