Λάρυμνα, 20-11-2002
Σήμερα το πρωί, ακτιβιστές της
Greenpeace από το πλοίο Εσπεράντζα κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις
φόρτωσης των αποβλήτων της ΛΑΡΚΟ, με στόχο να σταματήσει η
καταστροφική για το θαλάσσιο περιβάλλον απόρριψη των αποβλήτων στο
Βόρειο Ευβοϊκό.
Οι ακτιβιστές της περιβαλλοντικής οργάνωσης αποβιβάστηκαν στις
εγκαταστάσεις της εταιρείας και ακινητοποίησαν το γερανό φόρτωσης
των αποβλήτων. 'Αλλοι ακτιβιστές αναρριχήθηκαν στο γερανό και
ανάρτησαν πανό με το μήνυμα «ΟΧΙ ΤΟΞΙΚΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ - STOP
DUMPING». Οι ακτιβιστές της Greenpeace έχουν διακόψει τη διαδικασία
απόρριψης των τοξικών αποβλήτων. Η βιομηχανία ΛΑΡΚΟ απορρίπτει
ετησίως περίπου 1 εκατομμύριο τόνους σκουριάς στη θάλασσα.
"Η θάλασσα δεν είναι χωματερή. Η ασυδοσία της ΛΑΡΚΟ και η
συνενοχή των συναρμόδιων Υπουργείων που νομιμοποιούν την απόρριψη
των τοξικών στη θάλασσα πρέπει να σταματήσει αμέσως", δήλωσε ο
Νίκος Χαραλαμπίδης, διευθυντής του ελληνικού γραφείου της
Greenpeace, από το πλοίο "Εσπεράντζα".
Η ενέργεια αυτή της Greenpeace έρχεται σε συνέχεια προηγούμενων
δυναμικών δράσεων (Σεπτέμβριος 1998). Μετά την κατάληψη των
εγκαταστάσεων της ΛΑΡΚΟ από την Greenpeace το 1998, η κ.
Διαμαντοπούλου (τότε υφυπουργός Ανάπτυξης) αναγνώρισε την ανάγκη να
βρεθεί λύση στο πρόβλημα και να πάψει η απόρριψη των αποβλήτων στη
θάλασσα. Οι εκπρόσωποι της ΛΑΡΚΟ κλήθηκαν να καταθέσουν τεχνικές
προτάσεις για την αξιοποίηση της σκουριάς στη στεριά και έγιναν και
σχετικές επαφές με βιομηχανίες νικελίου στο εξωτερικό. Επιλέχθηκε
ως καλύτερη και πιο άμεσα υλοποιήσιμη λύση αυτή της «βραδείας
ψύξης» της σκουριάς και της απόθεσής της στα ορυχεία από τα οποία
προέρχεται το αρχικό μετάλλευμα. Προτάθηκε μάλιστα η λύση αυτή να
ενισχυθεί οικονομικά από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Βιομηχανίας και
συγκεκριμένα από το Γ' ΚΠΣ.
Μετά από την προηγούμενη δυναμική διαμαρτυρία της Greenpeace, η
κυβέρνηση, με κοινή υπουργική απόφαση της 23-12-98, έδωσε και νέα
άδεια στη ΛΑΡΚΟ για πόντιση των αποβλήτων της ως τα τέλη του 2001.
Η απόφαση αυτή έθετε κάποιους όρους στη ΛΑΡΚΟ και συγκεκριμένα την
εκπόνηση μελετών για να σταματήσει σταδιακά η πόντιση αποβλήτων στη
θάλασσα. Κάποιες από τις μελέτες αυτές έπρεπε να ολοκληρωθούν ως τα
τέλη του 1999, ώστε να ξεκινήσει η υλοποίησή τους μέσα στο 2000.
Όπως μάλιστα ανέφερε η σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση, η παράβαση
των όρων και των περιορισμών θα έχει σαν συνέπεια την ανάκληση της
άδειας απόρριψης των σκουριών.
Αν και οι όροι παραβιάστηκαν, όχι μόνο δεν ανακλήθηκε η σχετική
"άδεια", αλλά ανανεώθηκε για άλλα τρία χρόνια (λήξη 31.12.2004). Με
απλά λόγια, τα συναρμόδια Υπουργεία Ανάπτυξης, Εμπορικής Ναυτιλίας
και Υγείας νομιμοποιούν εκ νέου την απόρριψη στη θάλασσα
εκατοντάδων χιλιάδων τόνων σκουριάς, πλούσιας σε βαρέα μέταλλα.
Οι μεταλλουργικές εγκαταστάσεις της ΛΑΡΚΟ βρίσκονται στο ΝΑ
σκέλος του όρμου της Λάρυμνας στον Βόρειο Ευβοϊκό και παράγουν
σιδηρονικέλιο. Ως παραπροϊόντα της παραγωγικής διαδικασίας
προκύπτουν σκουριές, οι οποίες σύμφωνα με το ΥΠΕΧΩΔΕ ανέρχονται σε
περίπου 1,5 εκατ. τόνους το χρόνο και οι οποίες περιέχουν βαρέα
μέταλλα όπως νικέλιο, χρώμιο, κάδμιο και υδράργυρο. Μέρος της
σκουριάς της ΛΑΡΚΟ πωλείται για υλικό αμμοβολής (για να καταλήξει
εμμέσως και πάλι στη θάλασσα) ή ως πρόσθετο στην
τσιμεντοβιομηχανία. Η ποσότητα που διατίθεται ετησίως γι' αυτές τις
χρήσεις είναι, σύμφωνα με τη ΛΑΡΚΟ, περίπου 600.000 τόνοι. Η
υπόλοιπη σκουριά (περίπου 1 εκατ. τόνοι ετησίως) φορτώνεται σε
φορτηγίδες και απορρίπτεται στο Βόρειο Ευβοϊκό..
Όπως έχει καταγραφεί και σε σχετικές επιστημονικές μελέτες, η
απόρριψη της σκουριάς έχει προκαλέσει σημαντικά προβλήματα στο
θαλάσσιο περιβάλλον και στους οργανισμούς που ζουν στην
περιοχή.
Από διάφορες μετρήσεις και αναλύσεις που έχουν γίνει στα
αλιεύματα της περιοχής προκύπτει ότι η περιεκτικότητά τους σε
τοξικά βαρέα μέταλλα είναι τόσο υψηλή, που η μακρόχρονη κατανάλωσή
τους ενέχει κινδύνους για τη δημόσια υγεία.
Η Ελλάδα έχει υπογράψει την Διεθνή Σύμβαση του Λονδίνου για την
Πρόληψη της Θαλάσσιας Ρύπανσης από την Απόρριψη Καταλοίπων και
'Αλλων Υλών, η οποία απαγορεύει αυτή την καταστροφική πρακτική της
ΛΑΡΚΟ. Η Ελλάδα έχει κυρώσει τη σύμβαση και τις τροποποιήσεις της
με το Νόμο 1147/81 και το Προεδρικό Διάταγμα 68/95 και η Σύμβαση
του Λονδίνου αποτελεί συνεπώς νόμο του ελληνικού κράτους. Σύμφωνα
με την ισχύουσα νομοθεσία, η απόρριψη των σκουριών της ΛΑΡΚΟ θα
έπρεπε να σταματήσει από 1/1/96. Παρόλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση
χρησιμοποιεί το εξής τέχνασμα για να παρακάμψει τις διεθνείς
συμβάσεις: θεωρεί επικίνδυνη την πόντιση αποβλήτων στα διεθνή ύδατα
και την απαγορεύει, ενώ αντίθετα επιτρέπει την παράλογη αυτή
πρακτική στα εθνικά χωρικά ύδατα!
"Αντίστοιχες ανανεώσεις της άδειας πόντισης των αποβλήτων έχουν
δοθεί επανειλημμένα στο παρελθόν. Είναι καιρός να δοθεί τέλος σε
αυτό τον παραλογισμό. Ο περιβαλλοντικός εκσυγχρονισμός της ΛΑΡΚΟ θα
αυξήσει την αποδοτικότητα του εργοστασίου, θα μειώσει το κόστος
παραγωγής, θα κάνει την εταιρεία περισσότερο ανταγωνιστική και θα
διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας", τόνισε ο Νίκος Χαραλαμπίδης. "Η
Greenpeace πρόβαλε τα επιχειρήματα αυτά από την πρώτη στιγμή.
Δυστυχώς όλοι οι αρμόδιοι φαίνεται να επιλέγουν τον περιβαλλοντικό
μεσαίωνα."
Η Greenpeace:
- Ζητά την άμεση παύση της απόρριψης τοξικών αποβλήτων στο Β.
Ευβοϊκό από τη βιομηχανία ΛΑΡΚΟ.
- Ζητά να σταματήσουν οι αρμόδιες αρχές και η βιομηχανία να
αντιμετωπίζουν τη θάλασσα ως χωματερή και να σεβαστούν το διεθνές
και εθνικό δίκαιο.
- Ζητά από τα αρμόδια υπουργεία να ανακαλέσουν την άδεια
απόρριψης και να σταματήσουν την καταστροφή του Β. Ευβοϊκού.
- Ζητά μια στροφή σε διαδικασίες "καθαρής παραγωγής", οι οποίες
διασφαλίζουν τη θαλάσσια ζωή, τη δημόσια υγεία και, επιπλέον, ένα
υγιές και βιώσιμο μέλλον για την ίδια τη βιομηχανία και τους
εργαζόμενους σ' αυτήν.
- Ζητά την άμεση επικύρωση του Πρωτοκόλλου για την πόντιση
αποβλήτων, όπως και όλων των άλλων Πρωτοκόλλων της Σύμβασης της
Βαρκελώνης.