Λάρυμνα, 20-11-2002
Με την υπόσχεση του Υπουργείου
Ανάπτυξης ότι ως το τέλος του 2004 θα έχει λήξει οριστικά η
απαράδεκτη απόρριψη εκατομμυρίων τόνων τοξικών αποβλήτων στον Β.
Ευβοϊκό, έληξε η κατάληψη των εγκαταστάσεων της βιομηχανίας ΛΑΡΚΟ
από τους ακτιβιστές της Greenpeace.
Σήμερα το πρωί, ακτιβιστές της Greenpeace από το πλοίο
Εσπεράντζα της οργάνωσης κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις φόρτωσης των
αποβλήτων της ΛΑΡΚΟ, με στόχο να σταματήσει η καταστροφική για το
θαλάσσιο περιβάλλον απόρριψη των αποβλήτων στο Βόρειο Ευβοϊκό. Οι
ακτιβιστές αναρριχήθηκαν στο γερανό και ανάρτησαν πανό με το
δίγλωσσο μήνυμα «ΟΧΙ ΤΟΞΙΚΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ - STOP DUMPING», ενώ
παράλληλα διέκοψαν τη διαδικασία απόρριψης των τοξικών αποβλήτων. Η
βιομηχανία ΛΑΡΚΟ απορρίπτει ετησίως περίπου 1 εκατομμύριο τόνους
σκουριάς στη θάλασσα.
Αντιδρώντας στην κατάληψη της ΛΑΡΚΟ, ο υφυπουργός Ανάπτυξης κ.
Α. Καλαφάτης σε σημερινή επιστολή του προς την Greenpeace,
διευκρινίζει ότι έχουν αδειοδοτηθεί και (με κοινοτική
χρηματοδότηση) τροποποιηθεί οι εγκαταστάσεις των μεταλλουργικών
σκωριών της ΛΑΡΚΟ με δυνατότητα πλέον χερσαίας και θαλάσσιας
αποκομιδής τους. Παράλληλα, ως τον Απρίλιο του 2003 θα έχουν
ολοκληρωθεί οι μελέτες για την επιλογή και διαμόρφωση χερσαίας
περιοχής απόρριψης των αποβλήτων, έτσι ώστε ως τα τέλη του 2004 να
σταματήσει η θαλάσσια απόρριψη της μεταλλευτικής σκουριάς.
Εξάλλου, με σημερινή επιστολή της προς την Greenpeace, η
διεύθυνση της ΛΑΡΚΟ, δηλώνει ότι συμφωνεί και αποδέχεται τα
χρονοδιαγράμματα που προτείνει το Υπουργείο Ανάπτυξης.
"Η θάλασσα δεν είναι χωματερή. Ήρθαμε και πάλι στη ΛΑΡΚΟ, γιατί
τόσο η εταιρία όσο και τα αρμόδια υπουργεία δεν τήρησαν τις
προηγούμενες υποσχέσεις τους. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι
σημερινές εξελίξεις και γραπτές διαβεβαιώσεις θα αποτελέσουν την
τελευταία πράξη του δράματος που παίζεται στον Ευβοϊκό", δήλωσε ο
Νίκος Χαραλαμπίδης, διευθυντής του ελληνικού γραφείου της
Greenpeace, από το πλοίο "Εσπεράντζα".
Η ενέργεια αυτή της Greenpeace έρχεται σε συνέχεια προηγούμενων
δυναμικών δράσεων (Σεπτέμβριος 1998). Μετά την κατάληψη των
εγκαταστάσεων της ΛΑΡΚΟ από την Greenpeace το 1998, η κ.
Διαμαντοπούλου (τότε υφυπουργός Ανάπτυξης) αναγνώρισε την ανάγκη να
βρεθεί λύση στο πρόβλημα και να πάψει η απόρριψη των αποβλήτων στη
θάλασσα. Οι εκπρόσωποι της ΛΑΡΚΟ κλήθηκαν να καταθέσουν τεχνικές
προτάσεις για την αξιοποίηση της σκουριάς στη στεριά και έγιναν και
σχετικές επαφές με βιομηχανίες νικελίου στο εξωτερικό. Επιλέχθηκε
ως καλύτερη και πιο άμεσα υλοποιήσιμη λύση αυτή της «βραδείας
ψύξης» της σκουριάς και της απόθεσής της στα ορυχεία από τα οποία
προέρχεται το αρχικό μετάλλευμα. Προτάθηκε μάλιστα η λύση αυτή να
ενισχυθεί οικονομικά από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Βιομηχανίας και
συγκεκριμένα από το Γ' ΚΠΣ.
Μετά από την προηγούμενη δυναμική διαμαρτυρία της Greenpeace, η
κυβέρνηση, με κοινή υπουργική απόφαση της 23-12-98, έδωσε και νέα
άδεια στη ΛΑΡΚΟ για πόντιση των αποβλήτων της ως τα τέλη του 2001.
Η απόφαση αυτή έθετε κάποιους όρους στη ΛΑΡΚΟ και συγκεκριμένα την
εκπόνηση μελετών για να σταματήσει σταδιακά η πόντιση αποβλήτων στη
θάλασσα. Κάποιες από τις μελέτες αυτές έπρεπε να ολοκληρωθούν ως τα
τέλη του 1999, ώστε να ξεκινήσει η υλοποίησή τους μέσα στο 2000.
Όπως μάλιστα ανέφερε η σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση, η παράβαση
των όρων και των περιορισμών θα είχε ως συνέπεια την ανάκληση της
άδειας απόρριψης των σκουριών.
Οι μεταλλουργικές εγκαταστάσεις της ΛΑΡΚΟ βρίσκονται στο ΝΑ
σκέλος του όρμου της Λάρυμνας στον Βόρειο Ευβοϊκό και παράγουν
σιδηρονικέλιο. Ως παραπροϊόντα της παραγωγικής διαδικασίας
προκύπτουν σκουριές, οι οποίες σύμφωνα με το ΥΠΕΧΩΔΕ ανέρχονται σε
περίπου 1,5 εκατ. τόνους το χρόνο και οι οποίες περιέχουν βαρέα
μέταλλα όπως νικέλιο, χρώμιο, κάδμιο και υδράργυρο. Μέρος της
σκουριάς της ΛΑΡΚΟ πωλείται για υλικό αμμοβολής (για να καταλήξει
εμμέσως και πάλι στη θάλασσα) ή ως πρόσθετο στην
τσιμεντοβιομηχανία. Η ποσότητα που διατίθεται ετησίως γι' αυτές τις
χρήσεις είναι, σύμφωνα με τη ΛΑΡΚΟ, περίπου 600.000 τόνοι. Η
υπόλοιπη σκουριά (περίπου 1 εκατ. τόνοι ετησίως) φορτώνεται σε
φορτηγίδες και απορρίπτεται στο Βόρειο Ευβοϊκό.
Όπως έχει καταγραφεί και σε σχετικές επιστημονικές μελέτες, η
απόρριψη της σκουριάς έχει προκαλέσει σημαντικά προβλήματα στο
θαλάσσιο περιβάλλον και στους οργανισμούς που ζουν στην
περιοχή.
Από διάφορες μετρήσεις και αναλύσεις που έχουν γίνει στα
αλιεύματα της περιοχής προκύπτει ότι η περιεκτικότητά τους σε
τοξικά βαρέα μέταλλα είναι τόσο υψηλή, που η μακρόχρονη κατανάλωσή
τους ενέχει κινδύνους για τη δημόσια υγεία.
Η Ελλάδα έχει υπογράψει την Διεθνή Σύμβαση του Λονδίνου για την
Πρόληψη της Θαλάσσιας Ρύπανσης από την Απόρριψη Καταλοίπων και
'Aλλων Υλών, η οποία απαγορεύει αυτή την καταστροφική πρακτική της
ΛΑΡΚΟ. Η Ελλάδα έχει κυρώσει τη σύμβαση και τις τροποποιήσεις της
με το Νόμο 1147/81 και το Προεδρικό Διάταγμα 68/95 και η Σύμβαση
του Λονδίνου αποτελεί συνεπώς νόμο του ελληνικού κράτους. Σύμφωνα
με την ισχύουσα νομοθεσία, η απόρριψη των σκουριών της ΛΑΡΚΟ θα
έπρεπε να σταματήσει από 1.1.96. Παρόλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση
χρησιμοποιεί το εξής τέχνασμα για να παρακάμψει τις διεθνείς
συμβάσεις: θεωρεί επικίνδυνη την πόντιση αποβλήτων στα διεθνή ύδατα
και την απαγορεύει, ενώ αντίθετα επιτρέπει την παράλογη αυτή
πρακτική στα εθνικά χωρικά ύδατα!