Σε γενικές γραμμές θα μπορούσε κάποιος να διαχωρίσει τις
διαφορετικές απόψεις για τη νομιμότητα της τελικής συμφωνίας σε
τρεις βασικές ομάδες. Καταρχάς, κάποιες βιομηχανικές χώρες που
θέλουν ένα νέο, διαφορετικού είδους, πρωτόκολλο και δε θα είχαν
πρόβλημα αν το Πρωτόκολλο του Κιότο καταργούταν, δεύτερον, οι
μεγάλες αναπτυσσόμενες χώρες και οι χώρες του ΟΠΕΚ που, από τη μία
θέλουν πιο αυστηρούς στόχους μείωσης εκπομπών από τις αναπτυγμένες
χώρες αλλά δεν επιθυμούν νομικά δεσμευτική συμφωνία και, τρίτον, οι
πιο φτωχές και λιγότερο αναπτυγμένες χώρες (μαζί με τις μικρές
νησιωτικές χώρες) που επιθυμούν αυτό που θέλουμε και εμείς: τη
διατήρηση του νομικά δεσμευτικού χαρακτήρα του Κιότο και μετά το
2012 καθώς και ένα νέο Πρωτόκολλο με αυστηρές δεσμεύσεις για τις
ΗΠΑ.
Την ίδια ώρα φαίνεται πως πολλά διαφορετικά «προσχέδια»
εμφανίζονται στους διαδρόμους τους Μπέλα Σέντερ, κάποια από αυτά
είναι καλύτερα, κάποια χειρότερα. Οι αφρικανικές χώρες, οι
νησιωτικές χώρες, οι G77, η συμμαχία των πιο πλούσιων
αναπτυσσόμενων χωρών (Κίνα, Ινδία, Νότια Αφρική, Βραζιλία), όλοι
μοιάζουν να επεξεργάζονται κάποιου είδους προσχέδιο συμφωνίας. Σε
κάθε περίπτωση πάντως, φαίνεται ότι όλες οι χώρες ανοίγουν τα
χαρτιά τους, ενώ δε λείπουν και οι θετικές παρεμβάσεις, όπως αυτή
της Γαλλίας που εξέφρασε την ανησυχία της για τις κακές προτάσεις
των Σουηδών, Φιλανδών και Αυστριακών για τις εκπομπές από τα δάση
(βλέπε βραβείο Ακτίδα της Ημέρας).
Είδωμεν...