Ο ερυθρός τόνος του Ατλαντικού και της Μεσογείου υπάγεται κάτω
από τα διαχειριστικά μέτρα της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διαχείριση
του Τόνου του Ατλαντικού (ICCAT), ενός διακυβερνητικού φορέα στον
οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ένα πολύ ενεργό μέλος επιρροής.
Για πολλά χρόνια η ICCAT αγνόησε τις εισηγήσεις της επιστημονικής
της επιτροπής και συμφώνησε σε ποσοστώσεις αλιευμάτων πολύ
υψηλότερες από τις προτεινόμενες.
Από το 2006, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου
επισημαίνοντας ότι το ετήσιο σύνολο των επιτρεπόμενων αλιευμάτων
δεν πρέπει να ξεπερνάει τις 15.000 τόνους και ότι πρέπει να
προστατευτούν οι περιοχές αναπαραγωγής. Ωστόσο, όχι μόνο οι
περιοχές αυτές δεν προστατεύονται αλλά υπολογίζεται πως η συνολική
ποσότητα που αλιεύθηκε το 2007 έφτασε τις 61.000 τόνους. Η ποσότητα
αυτή είναι διπλάσια από τη νόμιμη συμφωνία μεταξύ των κρατών και
τετραπλάσια από αυτή που είχαν προτείνει οι επιστήμονες!
Το Νοέμβριο του 2008 στη 16η Ετήσια συνάντηση της ICCAT, τα
κράτη μέλη κατέληξαν σε μια απαράδεκτη συμφωνία ορίζοντας ως το
ετήσιο επιτρεπόμενο αλίευμα τους 22.000 τόνους, δηλαδή 47% πάνω από
αυτό που προτείνουν οι επιστήμονες! Δύο μήνες νωρίτερα, μια
ανεξάρτητη αξιολόγηση για την ICCAT η οποία εκπονήθηκε από μια
επιτροπή ειδικών, είχε χαρακτηρίσει τη διαχείριση του κόκκινου
τόνου στον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό και τη Μεσόγειο Θάλασσα ως
απαράδεκτη και ασύμφωνη με τις επιδιώξεις της ICCAT. Η αξιολόγηση
τελείωνε με την πρόταση να απαγορευθεί η αλιεία του κόκκινου τόνου
μέχρι τα συμβαλλόμενα μέλη να συμμορφωθούν με τις συστάσεις της
ICCAT.
«Οι επιστημονικές εισηγήσεις δείχνουν πως αυτό το Διαχειριστικό
Σχέδιο θα έπρεπε να λέγεται 'Σχέδιο για την Αποτελεσματική
Εξαφάνιση του Τόνου'», δήλωσε η Άντζελα Λάζου, υπεύθυνη της
εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της
Greenpeace. «Αντί να συζητήσουν πως θα εφαρμόσουν αυτό το
απαράδεκτο σχέδιο, οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να σταματήσουν άμεσα
την αλιεία του ερυθρού τόνου μέχρι τα διαχειριστικά τους μέτρα να
βασίζονται στις επιστημονικές εισηγήσεις, η αλιευτική ικανότητα των
στόλων να μειωθεί και να καθοριστούν θαλάσσια καταφύγια που θα
προστατεύσουν τις περιοχές αναπαραγωγής αυτού του είδους», είπε η
Άντζελα Λάζου.
Η Greenpeace προτείνει τη δημιουργία ενός δικτύου θαλάσσιων
καταφυγίων που θα προστατεύουν το 40% των ωκεανών, ως την
μακροπρόθεσμη λύση στην υπεραλίευση του τόνου και άλλων ειδών και
για την αποκατάσταση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.