...και μετά το direct dialogue;

Πάμε λίγο πίσω... τι λίγο δηλαδή... έξι χρόνια.

Πέρασα την συνέντευξη…ουφ! Και τώρα; Πλατεία Κοραή μετά από ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας. Τι θέλω εγώ εδώ; Το μπλουζάκι είναι super αλλά το κεφάλι μου βουίζει. «Ένα λεπτό για την Greenpeace;» και η μέρα ξεκινάει με πολύ κακούς οιωνούς. Γρήγορα κοιτάζω το μπλουζάκι μου, super σου λέω!

Η μέρα κλείνει με 3 νέους υποστηρικτές στο ντοσιέ μου και το σκέφτομαι να μην εμφανιστώ στο γραφείο καλύτερα...

Η γραμματεία έχει πάρα πολλά πράγματα να χαζέψεις και κόσμος μπαινοβγαίνει... τα αποτελέσματα της ημέρας δεν μου λένε πως έβαλα το χεράκι μου στην σωτηρία του κόσμου σήμερα. Ο υπεύθυνος χαμογελάει και εμψυχώνει την ομάδα με έναν λόγο σαν άλλος Μέγας Αλέξανδρος...

Τα αποτελέσματα έγιναν πολύ καλά και υπάρχουν πλέον πολλοί λόγοι να πάω στο γραφείο... Οι σπουδές στην Πάτρα με περιορίζουν, ο χρόνος μου γίνεται λίγος μα ποτέ δεν ξεχνάω εκείνο τον λόγο του υπεύθυνου. Βγάζω τα πορτοκαλί και φοράω την δημιουργικότητά μου. Εθελοντής σημαίνει φως...

Αναλαμβάνω την αποθήκη, ξεκινάω να δουλεύω στο τηλεφωνικό κέντρο, πάντα βρίσκω κάτι ενδιαφέρον και σημαντικό να κάνω για την οργάνωση. Βγαίνω από την πόρτα της αποθήκης και κλειδώνω...

Τέσσερα χρόνια μετά ξεκλειδώνω την εξώπορτα του γραφείου. Ανεβαίνω στον τρίτο και διαβάζω τα e-mail μου... υπογράφω...

Όταν πριν έξι χρόνια είδα μια αγγελία της Greenpeace σκέφτηκα πως είναι μια καλή ευκαιρία για δουλειά. Είχα καλή άποψη για την οργάνωση, χωρίς όμως να ξέρω τι κάνει ή πώς λειτουργεί. Αυτό που πραγματικά με ενδιέφερε ήταν να εργαστώ καθώς είχα ανάγκη τα χρήματα. Το τι θα επακολουθούσε από τη στιγμή που σήκωσα το τηλέφωνο μέχρι σήμερα δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ, πόσο μάλλον να το προβλέψω.

Η πρώτη μου δουλειά στην οργάνωση ήταν εξωτερική, στο πρόγραμμα του Direct Dialogue. Στους έξι μήνες που βρέθηκα έξω, έμαθα πολλά για την οργάνωση αλλά και για τον εαυτό μου. Μέσα σε αυτό το διάστημα γνώρισα τους ανθρώπους που είναι ουσιαστικά η Greenpeace στην Ελλάδα και βρήκα ότι δρούσαν και σκεφτόντουσαν περίπου όπως εγώ. Άρχισε έτσι η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος της ζωής μου και αισθανόμουν πώς κάτι μόλις ξεκινάει, κάτι που μου ταίριαζε πολύ.

Σήμερα εργάζομαι στο γραφείο της οργάνωσης, αισθάνομαι ότι κάνω ακριβώς αυτό που θέλω. Η δουλεία μου ισορροπεί άψογα μεταξύ επαγγέλματος και πάθους, έχω τη δυνατότητα να βιώσω πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν θα μπορέσουν. Καταλαβαίνω τη σημασία και τις δυνατότητες της ομάδας και έχω κάνει πραγματικούς φίλους.

Δεν αισθάνομαι τυχερός αλλά ικανός. Σήκωσα τότε εκείνο το τηλέφωνο...