Πιονγκ Γιανγκ, Βορεια Κορεα —
Η Bόρεια Κορέα έγινε η ένατη πυρηνική δύναμη στις 10:35 τοπική ώρα (01:35 GMT) της Δευτέρας, όταν πυροδότησε μια υπόγεια πυρηνική δοκιμή. Η επιτυχία τους είναι η παγκόσμια αποτυχία.
Με την πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας επιβεβαιώνεται η
αδυναμία της Συνθήκης Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων. Η
στάση της Πιονγκ Γιανγκ υπογραμμίζει την επικίνδυνη σύνδεση μεταξύ της
πυρηνικής έρευνας, της πυρηνικής ενέργειας και των πυρηνικών
όπλων.
Απαιτούμε μια αντίδραση αυτοσυγκράτησης από άλλες χώρες, όπως η
Νότια Κορέα, η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία θα φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα εμπλεκόμενα κράτη.
Κανένας δεν θέλει ακόμα μια χώρα που θα έχει πυρηνικό
οπλοστάσιο, αλλά με πάνω από 5.000 πυρηνικά όπλα στο
οπλοστάσιο των ΗΠΑ, η σχετική
ισορροπία δυνάμεων πρέπει να ληφθεί υπόψη. Είναι αρκετά
κακό ότι η Βόρεια Κορέα κάνει πυρηνικές δοκιμές,
αλλά η κατάσταση θα χειροτερεύσει εάν οι άλλες χώρες δεν κάνουν κάτι γι' αυτό.
Πώς να γίνεις πυρηνική δύναμη, βήμα 1ο: αποκτάς πυρηνική ενέργεια
Η ιστορία της αναζήτησης της βόμβας από τη Βόρεια Κορέα είναι μια
προειδοποιητική ιστορία για τη διπλή χρήση της πυρηνικής
ενέργειας και την αποτυχία της Συνθήκης Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων.
Η χώρα πήρε την τεχνολογία και την πείρα αντιδραστήρων από
διάφορες χώρες, είχε κάνει τις υποχρεωτικές υποσχέσεις να
χρησιμοποιήσει εκείνη τη δύναμη μόνο για παραγωγή ενέργειας, όχι όπλων, και
μέχρι πριν μερικά χρόνια οι επιθεωρητές μπορούσαν να ελέγξουν αν αυτό ίσχυε.
Την επόμενη φορά που κάποιος θα πει ότι η πυρηνική ενέργεια
είναι "καθαρή και ασφαλής", θα πρέπει να σκεφτούμε πώς η Βόρεια
Κορέα ήταν σε θέση να μετατρέψει τους αντιδραστήρες σε
εργοστάσια βομβών.
Από τα ατομική ενέργεια για την ειρήνη στα ατομικά όπλα
Οι πρώτες υποψίες για την ύπαρξη ενός ενεργού
προγράμματος όπλων στη Βόρεια Κορέα, υπήρχαν ακόμη και όταν υπέγραψε
συμφωνία με
τις ΗΠΑ το 1994 για να παγώσει όλες τις δραστηριότητες. Το Δεκέμβριο
του 2002 ξαναξεκίνησε τον πυρηνικό
αντιδραστήρα της, στο Γιονγκ Μπγιον. Τα όργανα ελέγχου από τη Διεθνή
Αντιπροσωπεία Ατομικής Ενέργειας (IAEA) αποβλήθηκαν, και τον
Ιανουάριο του 2003, η Βόρεια Κορέα δήλωσε την απόσυρσή της
από τη Διεθνή Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων.
Στα μέσα του 2003 η Πιονγκ Γιανγκ ανήγγειλε ότι είχε ολοκληρώσει
την επεξεργασία πυρηνικών καυσίμων, από τα οποία θα μπορούσε
να εξάγει πλουτώνιο για να δημιουργήσει πυρηνικά όπλα, δηλώνοντας
ταυτόχρονα ότι όλο το εγχείρημα ήταν για αμυντικούς σκοπούς.
Μέχρι τις αρχές του 2005 η Βόρεια Κορέα είχε
παραγάγει πυρηνικά όπλα, αλλά, μέχρι σήμερα, δεν είχε
προβεί σε πυρηνική δοκιμή.
Επτά άλλα έθνη έχουν δείξει μέχρι τώρα τις πυρηνικές ικανότητές τους:
οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Κίνα, η Ινδία, και το
Πακιστάν. Το Ισραήλ είναι γνωστό ότι έχει πυρηνικά όπλα,
χωρίς όμως να παραδέχεται κάτι τέτοιο ή να υπάρχουν αποδείξεις
πυρηνικής δοκιμής από αυτή τη χώρα. Φυσικά, λόγω της διαδεδομένης
χρήσης της πυρηνικής ενέργειας περίπου 40
άλλες χώρες έχουν πρόσβαση σε υλικά πυρηνικών όπλων και επομένως έχουν
τη δυνατότητα να αναπτύξουν πυρηνικά όπλα.
Μια νέα ασιατική κούρσα εξοπλισμών;
Η απόκτηση πυρηνικών όπλων από τη Βόρεια Κορέα απειλεί να
αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την περιοχή.
Η Νότια Κορέα έχει εκφράσει ενδιαφέρον για αποθέματα πλουτώνιου παρόμοιων με εκείνα στην Ιαπωνία,
όπου μια από τις μεγαλύτερες αποθήκες υλικού
πυρηνικών όπλων βρίσκεται δίπλα-δίπλα με την πιο προηγμένη
τεχνολογία πυραύλων.
Ο αριθμός των μελών της πυρηνικής λέσχης οφείλει να μειώνεται και θα ήταν ήδη μικρότερος εάν τα κράτη
με πυρηνικά όπλα τηρούσαν τις δεσμεύσεις τους. Αυτό ήταν η
διαπραγμάτευση της Συνθήκης Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων, αλλά
ενώ οι ΗΠΑ και οι άλλες πυρηνικές χώρες είναι γρήγορες όταν
απαιτούν την πλήρη συμμόρφωση των μη πυρηνικών κρατών, έκαναν ελάχιστα για να εκπληρώσουν το δικό τους μέρος της
συμφωνίας: μια περιεκτική Συνθήκη απαγόρευσης των πυρηνικών δοκιμών
και συγκεκριμένα βήματα προς τον πυρηνικό αφοπλισμό.
Μια δοκιμαστική συνθήκη απαγόρευσης έχει συζητηθεί αλλά παραμένει
ανεπικύρωτη από ΗΠΑ, Κίνα και Ισραήλ μεταξύ άλλων. Ο
αριθμός πυρηνικών όπλων στον κόσμο παραμένει σήμερα ίσος με τον αριθμό
όπλων που υπήρξε όταν συζητήθηκε η Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων
στη δεκαετία του '60.