Wybrane gatunki wielorybów

Strona - 2007-02-01

Największe zwierzę świata: PŁETWAL BŁĘKITNY Balaenoptera musculus 

Dorosłe osobniki tego gatunku osiągają długość do 30 metrów i wagę nawet do 180 ton. Ze względu na specyficzne pigmenty znajdujące się w skórze, płetwal błękitny w zależności od pory dnia i kąta padania słońca przybiera kolory od żółtego, poprzez różowy i szary aż do czarnego.

Płetwale żywią się głównie krylem, mogą go zjeść nawet do 8 ton dziennie, który filtrują przez tak zwane fiszbiny czyli specjalne rogowe płytki w szczękach. Dzięki fiszbinom płetwale mogą pomieścić w swoim gardle 40-50 ton wody i krylu.

Dojrzałość płciową osiągają w wieku około 10 lat. Mają wtedy ponad 22 m długości. Samice rodzą jedno młode, noworodek ma zwykle około 7 m. długości.

Płetwale błękitne są samotnikami, czasem przemierzają błękitne oceany w parach. Te niezwykłe stworzenia nie mają naturalnych wrogów, największym ich utrapieniem jest człowiek. To właśnie wielorybnicza działalność człowieka spowodowała przetrzebienie populacji prawie do granicy wymarcia gatunku. Od 1965 roku Płetwale błękitne są objęte ścisłą ochroną.

Oceaniczny maratończyk:WAL SZARY Eschrichtius robustus

Wal szary (lub pływacz szary) jest znany przede wszystkim z tego, że przemierza ogromne odległości migrując z Północy na Południe wzdłuż zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej.  W trakcie swojej podróży jest w stanie pokonać odległość 16.000-22.530 km. Żadne inne zwierzę nie podróżuje tak daleko.

Swoją podróż wal szary rozpoczyna jesienią, kiedy temperatura w wodach okołobiegunowych zaczyna spadać. Od maja do listopada wieloryby te spotkać można w bogatych w pożywienie wodach Morza Beringa i Beauforta. Na gody wybierają zwykle cieplejsze akweny, np: okolice Półwyspu Kalifornijskiego, tam też zwykle rodzą się młode wale.

Amerykańscy wielorybnicy odkryli obecność tych wielorybów przy brzegu Ameryki już w latach 50tych XIXw. Wtedy też rozpoczęto połowy wali szarych na tak masową skalę, że zaledwie w ciągu 18 lat doprowadzono gatunek do granicy wyginięcia. Harpunnicy mieli swoje sposoby, żeby zabić ich jak najwięcej. Najpierw wystrzeliwano harpun w kierunku młodego wieloryba, żeby później odstrzelić matkę. Oblężone samice stawały się bardzo agresywne i zaciekle broniły swojego potomstwa, czasem nawet próbowały taranować łodzie wielorybników.

Wprowadzony w 1946 roku zakaz komercyjnych połowów wielorybów pomógł odrodzić populację wala szarego. Obecnie liczebność populacji szacowana jest na około 21 tys. osobników. Jest to jedyny przedstawiciel fiszbinowców, którego liczebność znacząco zwiększyła się od momentu wprowadzenia zakazu na komercyjne połowy wielorybów. 

Wale szare osiągają długość 14 m. i wagę 15-35 ton. Samice są zwykle większe od samców. Zwykle mają ciemnoszarą skórę pokrytą jasnymi cętkami, żyją około 50 lat.  Dojrzałość płciową osiągają mniej więcej w wieku 5-7 lat.

Najlepszy nurek wśród wielorybów: KASZALOT -  Physeter macrocephalus

Kaszaloty to tajemnicze stworzenia. Potrafią nurkować na głębokość 1500 metrów. Na tej głębokości jest zupełnie ciemno, więc do zdobycia pożywienia używają echolokacji. Według jednej z teorii kaszaloty na głębokości ponad tysiąca metrów prowadzą regularne bitwy z kałamarnicami olbrzymimi. Co prawda żaden człowiek nie był nigdy świadkiem takiego starcia, ale mogą o tym świadczyć często spotykane u kaszalotów blizny.

Podstawą pożywienia tego gatunku wielorybów są niewielkie kałamarnice, których wieloryb może zjeść ogromną ilość.

Kaszaloty należą do podrzędu zębowców, są jedynymi przedstawicielami większych wielorybów, posiadającymi zęby. Nie są one jednak używane do przeżuwania, ponieważ jedzenie kaszaloty połykają w całości.

Kolor skóry tych wielorybów może być bardzo zróżnicowany od szarego poprzez brązowy aż do czarnego.

Historia życia kaszalotów jest prawie nieznana nauce. To bardzo tajemnicze stworzenia, zamieszkujące wszystkie oceany świata. Przemysłowe połowy tych waleni zakończono w 1979r. jednak niektóre kraje nadal poławiają pojedyncze osobniki. 

Słowik oceanów: BIAŁUCHA (beluga, wal biały) Delphinapterus leucas

Białuchy wydają odgłosy podobne do śpiewu ptaków i dlatego bywają nazywane przez wielorybników 'słowikami oceanów'. Czasem poszczególne osobniki porozumiewają się tak głośno, że ich 'rozmowę' słychać na powierzchni oceanu.

Oprócz tego belugi mają jeszcze jedną rzadko spotykaną wśród wielorybów cechę: mogą przekręcać głowę i patrzeć przez 'ramię'. Jest to możliwe dzięki specyficznej budowie ich kręgów szyjnych (belugi mają ich siedem).

Osiągają długość 4,5m i wagę około 1,5 tony. Istnieją spore różnice w rozmiarach osobników w zależności od tego gdzie żyje dana populacja. Belugi żyją w Oceanie Arktycznym, u wybrzeży Ameryki Północnej, Europy Północnej oraz Rosji. Zwykle żyją w grupach po 5 do 10 osobników, jednak spotykane są grupy liczące nawet po 100 sztuk.

Zaraz po urodzeniu ich skóra jest różowo-brązowa, z wiekiem staje się jaśniejsza, po osiągnięciu dojrzałości płciowej (czyli w wieku 4-7 lat) staje się prawie biała. Młode rodzą się co dwa lata, ciąża trwa 14 miesięcy. Białuchy żyja około 24 lat.

Należą do podrzędu zębowców, ich szczęki liczą od 32 do 40 zębów. Nie używają ich jednak do przeżuwania, połykają pokarm w całości. Głównym składnikiem ich diety sa ryby, krewetki i kałamarnice.

Belugi pływają wolno dlatego są łatwym celem dla polujących na nie orek. Orki są naturalnym wrogiem tych waleni. Biełuchy muszą jednak zmagać się z jeszcze jednym problemem jakim jest zamarzająca powierzchnia arktycznych wód w których żyją. Kiedy przeręble i otwarte przestrzenie zaczynają zamarzać waleniom tym zostaje odcięty dopływ do pożywienia a czasem nawet tlenu.