zbliżenie

Wraz ze spadkiem liczebności dziko żyjących stad pojawia się zapotrzebowanie na hodowle krewetek, łososi, tuńczyka, tilapii i innych morskich stworzeń.

Wraz ze spadkiem liczebności dziko żyjących stad pojawia się zapotrzebowanie na hodowle krewetek, łososi, tuńczyka, tilapii i innych morskich stworzeń. Hodowle te, ze względu na ciągły rozwój mogą być ważnym czynnikiem mającym wpływ na stan mórz i oceanów.

Ponadto intensywnie prowadzone hodowle mogą mieć bezpośredni wpływ na zachwianie bezpieczeństwa żywnościowego krajów rozwijających się. Rozległe akwakultury często blokują dostęp do przybrzeżnych łowisk, z których korzystają tradycyjne społeczności rybackie. W ten sposób hamuje się rozwój lokalnej gospodarki, a społeczności pozbawione dostępu do łowisk, muszą szukać innych źródeł utrzymania lub wręcz nowego miejsca do życia. .

Przykłady negatywnych oddziaływań:

• Do hodowli krewetek wykorzystuje się larwy zebrane w oceanie. Nadmierne wyławianie gatunków morskich z oceanów, w tym larw lub narybku bardzo istotnego dla przyszłości gatunku, zmniejsza możliwości reprodukcyjne dzikich stad;
• Gatunki ryb o małych rozmiarach i małej wartości handlowej są poławiana na skalę przemysłową i wykorzystywana do produkcji paszy dla ryb hodowlanych. Może to przyczynić się do postępującego przełowienia
• Ścieki organiczne w postaci odchodów, które są zrzucane bezpośrednio do morza, powodują eutrofizację i mają degradujący wpływ na oceany (mogą działać jako nawóz dla alg i powodować ich zakwity);
• Budowa infrastruktury hodowlanej niszczy przybrzeżne ekosystemy. Powoduje także przymusowe migracje społeczności wybrzeża i zubożenie źródeł słodkiej wody.

Warunki hodowli zrównoważonej:

• Hodowla opiera się na paszach roślinnych, pochodzących z rolnictwa ekologicznego
• Nie stosuje się w niej mączki rybnej ani paszy opartej na oleju rybnym, pochodzących z niezrównoważonego rybołówstwa;
• Nie używa się schwytanego na wolności narybku; 
• Hoduje się wyłącznie gatunki rodzime dla danego obszaru i tylko w zamkniętych sieciach lub w odizolowanych ścianami zbiornikach, ewentualnie oddzielone w inny skuteczny sposób. Hodowla gatunków obcych może być prowadzona tylko w zbiornikach śródlądowych;
• Hodowla nie oddziałuje negatywnie na środowisko przez zrzucanie ścieków do otaczających ją obszarów wodnych;
• Nie wpływa negatywnie na lokalną dziką florę i faunę, a także nie stwarza zagrożenia dla dzikich populacji znajdujących się w jej pobliżu;
• Nie stosuje się w niej genetycznie modyfikowanych ryb ani pasz;
• Chów jest prowadzony przy zagęszczeniu minimalizującym ryzyko wystąpienia epidemii oraz przenoszenia chorób;
• Nie uszczupla lokalnych zasobów, np. zapasów wody pitnej, lasów namorzynowych;
• Nie zagraża zdrowiu ludzkiemu;
• Wspiera długoterminowy zrównoważony rozwój gospodarczy danego obszaru i dobrobyt miejscowej społeczności.

Osiągnięcie zrównoważenia w hodowli wymaga dostosowania się do wszystkich tych punktów. Nie wystarczy spełnić tylko kilku warunków.

W jaki sposób konsument może poznać, że kupowany przez niego produkt pochodzi ze zrównoważonej i uczciwej hodowli?

Żaden z obecnych systemów certyfikacji nie obejmuje wszystkich zagadnień związanych ze zrównoważoną i uczciwą hodowlą. Na sprzedawcy spoczywa obowiązek zapewnienia, że produkty, które sprzedaje, zostały wyprodukowane zgodnie ze wspomnianymi wyżej warunkami. Dopóki nie powstanie wiarygodny system certyfikacji, sprzedawca musi informować klientów o ekologiczności swoich towarów.

Klienci z kolei muszą naciskać na sklepy, by te upewniały się, że ich dostawcy trzymają się warunków zrównoważonej hodowli. Gdy klient nie ma pewności co do pochodzenia produktu, nie powinien go kupować.

Raport Greenpeace, Challenging the Aquaculture Industry on Sustainability zawiera porady dla hodowców, pomagające prowadzić zrównoważoną hodowlę. Dostarcza również wskazówek sprzedawcom i dostawcom owoców morza, w jaki sposób mogą się upewnić, że nabywane przez nich produkty pochodzą ze zrównoważonej hodowli.