Poławiane gatunki:
Ławice gatunków pelagicznych (spędzających większość swojego
życia w morskiej toni, rzadko odwiedzających dno morskie), tj.
śledzia, makreli, tuńczyka i ryb, które zbierają się w stada w
czasie tarła, jak np. mątwy.
Zalety:
Gdy sieci zastawia się na ławice dorosłych osobników danego
gatunku, metoda ta może być wysoce selektywna.
Problemy:
Niektórzy rybacy poławiający tuńczyki ustawiają swoje sieci
wokół dryfującej przynęty lub specjalnych urządzeń do koncentracji
ryb (FAD). Przyciągają one wiele stworzeń morskich, które szukają w
nich pożywienia lub schronienia. Wabią zarówno ryby, np. tuńczyki i
rekiny, jak i żółwie oraz ssaki morskie. Ten sposób łowienia
powoduje m.in. duży przyłów narybku tuńczyka.
We wschodniej części Pacyfiku ławice dużych tuńczyków
żółtopłetwych często spotyka się razem z delfinami, ponieważ polują
one na te same gatunki ryb. Rybacy podążają za delfinami i
zarzucają wokół nich sieci, gdyż spodziewają się, że głębiej płynie
ławica tuńczyków. Przed 1990 rokiem ginęły w ten sposób miliony
delfinów. Obecnie się je wypuszcza. Zmniejszył się również przyłów
innych morskich organizmów. Jednakże ściganie delfinów i więzienie
ich w sieciach może powodować większą ich śmiertelność ze względu
na stres fizjologiczny, obrażenia otrzymane w sieci i śmierć
młodych, odseparowanych od matek.