Ryby są otaczane ścianą sieci, które następnie ściąga się u dołu liną, zamykającą sieć jak torebkę.
Poławiane gatunki:
Ławice gatunków pelagicznych (spędzających większość swojego życia w morskiej toni, rzadko odwiedzających dno morskie), tj. śledzia, makreli, tuńczyka i ryb, które zbierają się w stada w czasie tarła, jak np. mątwy.
Zalety:
Gdy sieci zastawia się na ławice dorosłych osobników danego gatunku, metoda ta może być wysoce selektywna.
Problemy:
Niektórzy rybacy poławiający tuńczyki ustawiają swoje sieci wokół dryfującej przynęty lub specjalnych urządzeń do koncentracji ryb (FAD). Przyciągają one wiele stworzeń morskich, które szukają w nich pożywienia lub schronienia. Wabią zarówno ryby, np. tuńczyki i rekiny, jak i żółwie oraz ssaki morskie. Ten sposób łowienia powoduje m.in. duży przyłów narybku tuńczyka.
We wschodniej części Pacyfiku ławice dużych tuńczyków żółtopłetwych często spotyka się razem z delfinami, ponieważ polują one na te same gatunki ryb. Rybacy podążają za delfinami i zarzucają wokół nich sieci, gdyż spodziewają się, że głębiej płynie ławica tuńczyków. Przed 1990 rokiem ginęły w ten sposób miliony delfinów. Obecnie się je wypuszcza. Zmniejszył się również przyłów innych morskich organizmów. Jednakże ściganie delfinów i więzienie ich w sieciach może powodować większą ich śmiertelność ze względu na stres fizjologiczny, obrażenia otrzymane w sieci i śmierć młodych, odseparowanych od matek.