Pławnice są wykonane z mocnych włókien. Umieszcza się je na powierzchni wody za pomocą pływaków i ciężarków pod jej powierzchnią. Kotwice umożliwiają zachowanie stałej pozycji sieci. Połów polega na tym, że głowa ryby przechodzi przez oczko sieci, ale jej ciało jest za duże, by się przez nie przecisnąć. Dochodzi do zakleszczenia lub zaplątania ryby w sieć, gdy ryba próbuje się wydostać. Pławnice są używane pojedynczo lub ustawione w rzędzie. Czasami w poprzek drogi wędrówki ławic zarzuca się sieci płynące z prądem lub za łodzią, do której są przymocowane.
Poławiane gatunki:
Wiele gatunków pelagicznych (tych, które spędzają swoje życie w morskiej toni, rzadko odwiedzających dno morskie), w tym łososie i śledzie.
Zalety:
Gdy są ustawione poprawnie i mają dobrze dobraną wielkość oczek, mogą być wysoce selektywne jeśli chodzi o rozmiar ryb. Większe ryby nie zakleszczą głowy w sieci, a mniejsze swobodnie przez nią przepłyną.
Problemy:
Sieci źle rozstawione lub z niewłaściwie dobraną wielkością oczek mogą powodować spory przyłów. Łapią się w nie często ssaki morskie. Część z nich można zniechęcić do podpływania blisko sieci i uchronić przed zaplątaniem za pomocą dźwiękowych odstraszaczy (tzw. pingerów). Efektywność tej metody jest zmienna i zależy od łowiska oraz konkretnego gatunku ssaków. Stosowanie pławnic wiąże się z dużym przyłowem. Ich wykorzystywanie na skalę masową w połowach pelagicznych jest zakazane rezolucją ONZ. Zgubione lub porzucone sieci, znane jako ghost net fishing, w dalszym ciągu chwytają stworzenia morskie.