พิธีสารเกียวโต - หลุมพรางที่อาจเกิดขึ้น

แม้ว่าพิธีสารเกียวโตจะเป็นบันทึกข้อตกลงระหว่างประเทศฉบับเดียวที่จำกัดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่เป็นสาเหตุของภาวะโลกร้อน แต่พิธีสารเกียวโตยังห่างไกลจากความสมบูรณ์อยู่มาก และอาจมีช่องโหว่เกิดขึ้นได้ การเจรจาเป็นเวลาหลายปีทำให้ช่องโหว่เหล่านี้ถูกปิดและจำกัดลง แต่ยังเหลือมากพอที่จะทำให้บันทึกข้อตกลงฉบับนี้มีประสิทธิภาพด้อยลงหากนานาชาติไม่ระแวดระวัง

กลไกการค้าต่างๆ ของพิธีสารเกียวโตต้องอาศัยโครงสร้างที่มั่นคง และ "มีเกราะป้องกันการรั่วไหล" ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่เป็นที่ปรารถนามาก ซึ่งรวมถึงมีระบบบัญชีในประเทศและระบบการควบคุมระหว่างประเทศ เพื่อสร้างความมั่นใจว่าจะสามารถบรรลุเป้าหมายการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกโดยรวมได้ ในขอบเขตหนึ่งกลไกการพัฒนาที่สะอาด (CDM) อยู่นอกโครงสร้างนี้เนื่องจากมันคือการสร้างความมั่นใจว่าโครงการต่างๆ ในประเทศกำลังพัฒนาสามารถลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกให้อยู่ต่ำกว่าเกณฑ์พื้นฐานที่สมมติฐานขึ้น นั่นคือ "อะไรจะเกิดขึ้นหากปราศจากโครงการเหล่านั้น" กลไกการพัฒนาที่สะอาดไม่เหมือนกลไกการค้าและการนำไปปฏิบัติร่วมกัน (JI) เนื่องจากมันอนุญาตให้ประเทศใน Annex B (ประเทศอุตสาหกรรม) เพิ่มการปล่อยก๊าซเรือนกระจกโดยรวมได้เพราะได้รับ "เครดิต" จากการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในประเทศกำลังพัฒนา  

ปัญหาเหล่านี้หมายความว่ามีความจำเป็นอย่างฉับพลันที่วิธีการของโครงการ CDM นั้นต้องรัดกุมและทำให้บรรลุประโยชน์ต่างๆ สำหรับสภาพภูมิอากาศอย่างแท้จริง การโต้เถียงหลายครั้งใน 7 ปีที่ผ่านมานั้นเกี่ยวกับการดำรงรักษาบูรณภาพของโครงสร้างนี้ ผลลัพธ์ที่ได้นั้นยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ผลลัพธ์โดยรวม คือ พื้นฐานที่แข็งแกร่งสำหรับการสร้างความก้าวหน้าในอนาคต ข้อด้อยที่สำคัญที่สุดของโครงสร้างนี้ คือ การสร้างเครดิตจาก "การดูดซับคาร์บอน" ซึ่งเป็นการชดเชยการปล่อยคาร์บอนไดออกไซต์จากเชื้อเพลิงฟอสซิลด้วยคาร์บอนไดออกไซต์จากวัสดุอินทรีย์ที่ยังไม่ถูกปล่อยออกมา ซึ่งทำให้คาร์บอนไดออกไซต์จากเชื้อเพลิงฟอสซิลถูกปล่อยออกสู่พื้นผิวโลกมากขึ้นในนามของการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก

ปัญหาของ "การดูดซับ" คาร์บอน

ภายใต้ข้อกำหนดของพิธีสารเกียวโต การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินเฉพาะด้าน และกิจกรรมเกี่ยวกับป่าไม้ ซึ่งสามารถกำจัดคาร์บอนได้สามารถนับเป็นการดำเนินการให้บรรลุข้อผูกมัดด้านการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกภายใต้พิธีสารเกียวโต ทฤษฎีก็คือ หากคาร์บอน 1 ตันถูกกักเก็บไว้ในต้นไม้ (หรือที่เรียกว่า "การดูดซับ" คาร์บอน) ดังนั้นถึงถูกจำกัดออกไปจากบรรยากาศ ดังนั้นประเทศนั้นๆ จะได้รับการอนุญาติให้ปล่อยคาร์บอน 1 ตันออกสู่บรรยากาศจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล 

ทฤษฎีทั้งหมด นั่นคือ การสร้าง "การดูดซับ" ในป่า ต้นไม้ และดิน ซึ่งทำให้คาร์บอนไดออกไซต์ถูกกำจัดออกจากระบบภูมิอากาศ เพื่อชดเชยก๊าซเรือนกระจกจากเชื้อเพลิงฟอสซิลที่ถูกปล่อยออกมามากกว่านั้น เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องนัก โชคไม่ดีที่คาร์บอนที่ถูกกักเก็บไว้ในต้นไม้ ไม่ถูกกำจัดออกจากบรรยากาศ และเป็นไปได้สูงว่าคาร์บอนไดออกไซต์ 1 ตันที่นับว่าถูกกักเก็บไว้ในต้นไม้ต้นนั้นจะหาทางกลับออกสู่บรรยากาศในที่สุด ผลที่ได้ก็คือภาระของการลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์ถูกเปลี่ยนมือไปยังคนรุ่นต่อไป

อย่างไรก็ตาม ประเด็นหลักก็คือ การใช้การดูดซับคาร์บอนต้องไม่เบี่ยงเบนทรัพยากรทางการเมืองและการเงินไปจากหน้าที่หลักของมันก็คือ การลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล ในความเป็นจริงแล้ว การดูดซับคาร์บอนไม่แม้แต่จะ "ซื้อเวลาให้เรา" เหมือนที่บางคนโต้แย้ง หากประเทศอุตสาหกรรมไม่บรรลุการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจำนวนมากในเวลาอันใกล้ เราอาจสูญเสียความสามารถในการหลีกเลี่ยงภาวะโลกร้อนที่อันตราย

เป้าหมายของพิธีสารเกียวโต คือ การลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ไม่ใช่การสร้างกลไลเพื่อหลีกเลี่ยงการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ดังนั้น กรีนพีซจึงพยายามหาทางลดการใช้การดูดซับคาร์บอนในพิธีสารเกียวโตให้เหลือน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และเราได้สังเกตเห็นว่าหลายประเทศได้ให้ปฏิญาณที่จะไม่หาประโยชน์จากช่องโหว่นี้โดยเด็ดขาด

เราทุกคนต้องทำงานร่วมกันเพื่อรักษาความซื่อสัตย์ของรัฐบาลต่างๆ เอาไว้ อุตสาหกรรมเชื้อเพลิงฟอสซิลได้กดดันอยู่เสมอให้ "เลือกทางออกง่ายๆ" โดยการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในแผ่นกระดาษเท่านั้น แม้ว่าทางออกดังกล่าวจะเอื้อประโยชน์ระยะสั้นให้กับอุตสาหกรรมเชื้อเพลิงฟอสซิลเป็นอย่างดี แต่มันจะสร้างหายนะในระยะยาว อ่านวิธีที่คุณสามารถช่วยได้ในหน้า ลงมือทำ

กลับไปหน้า พิธีสารเกียวโต

ข้อมูลล่าสุด

 

แบ็คแพ็คปกป้องอันดามัน หยุดวาทกรรม”ถ่านหินสะอาด” หยุดยุคถ่านหิน

รายการบล็อก จาก รัตนศิริ กิตติก้องนภางค์ | พฤษภาคม 26, 2558

"ถ่านหินสร้างตรงไหนของฝั่งอันดามันก็กระทบถึงกันไม่ช้าก็เร็ว เก็บแผ่นดินไว้ให้พวกเราบ้าง เพราะทรัพยากรทุกอย่างมีค่า ต่อให้ฉันแก่เดินไม่รอดก็จะมานั่งหาหอยที่ปากบาราแห่งนี้" -- ม๊ะพอง เครือข่ายชุมชนรักอ่าวปากบารา นึกภาพไม่ออกเลยว่า...

เมื่อเรือขนส่งถ่านหินล่มในทะเล เราก็จะล่มจมไปด้วย

รายการบล็อก จาก ธารา บัวคำศรี | พฤษภาคม 26, 2558

กรณีเรือลากจูงบรรทุกถ่านหิน 1,700 ตันล่มบริเวณปากอ่าวแม่น้ำเจ้าพระยา แถบวัดอโศการาม ต.บางปู อ.เมืองสมุทรปราการอันเนื่องมาจากคลื่นลมแรง ในคืนวันที่ 22 พฤษภาคม 2558 ที่ผ่านมา เป็นเหตุการณ์ที่สะท้อนให้เห็นอย่างดีว่าอุบัติเหตุเรือบรรทุกถ่าน...

เมื่อเชลล์ยืนยันเดินหน้าทำลายอาร์กติก เราทุกคนต้องเป็นผู้หยุด ก่อนจะสายเกินแก้

รายการบล็อก จาก รัตนศิริ กิตติก้องนภางค์ | เมษายน 9, 2558

ขณะนี้ อาสาสมัครกรีนพีซ 6 คนกำลังปักหลักอยู่บนแท่นขุดเจาะน้ำมันโพลาร์ ไพโอเนียร์ ของเชลล์ กลางมหาสมุทรแปซิฟิก  ที่กำลังมุ่งหน้าไปอาร์กติก บริเวณอลาสก้า แรกเริ่มของการติดตามแท่นขุดเจาะน้ำมันของเชลล์ ตั้งแต่ประมาณกว่าสองสัปดาห์ที่แล้ว...

คดีโรงไฟฟ้าถ่านหินแม่เมาะ : ทางตันของยุคถ่านหิน

รายการบล็อก จาก Supang Chatuchinda | เมษายน 9, 2558

หลังจากมีคำพิพากษาของศาลปกครอง และศาลสูงสุด ต่อคดีโรงไฟฟ้าถ่านหินแม่เมาะแล้ว เมื่อ 6 เมษายนที่ผ่านมา ชมรมนักข่าวสิ่งแวดล้อม ร่วมกับคณะทำงานเพื่อโลกเย็นที่เป็นธรรม มูลนิธินิติธรรมสิ่งแวดล้อม และกลุ่มจับตาพลังงาน ได้จัดเวที Press...

ร้อนสุดขั้ว! น้ำแข็งขั้วโลกเหนือและใต้เหลือปริมาณน้อยสุดทุบสถิติในฤดูหนาว

รายการบล็อก จาก รัตนศิริ กิตติก้องนภางค์ | เมษายน 7, 2558

หากเรากำลังนั่งทำงานในออฟฟิศ พักผ่อนอยู่บ้าน หรือเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ อาจจะไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศสักเท่าไหร่ และคงไม่รู้ว่า ช่วงอากาศร้อนๆ ในสัปดาห์ที่ผ่านมา แม้แต่ขั้วโลกใต้เองอากาศยังร้อนกว่าหลาย...

รู้หรือไม่? โลกร้อนทำให้คุณภาพและรสชาติอาหารแย่ลงได้

รายการบล็อก จาก Supang Chatuchinda | เมษายน 1, 2558

ภาวะโลกร้อนไม่ได้ทำให้สภาพอากาศแปรปรวนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่วิกฤตการณ์นี้ส่งผลถึงรสชาติของอาหารในทุกๆ มื้อที่เรารับประทานอีกด้วย ไม่น่าเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อเพราะว่านักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเมลเบิร์นได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบของ...

พลังหมุนเวียนทำได้! Co2 คงที่ แต่เศรษฐกิจโลกโตขึ้น

รายการบล็อก จาก รัตนศิริ กิตติก้องนภางค์ | มีนาคม 24, 2558

เป็นครั้งแรกในช่วง 40 ปีที่ การปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (Co2) ซึ่งเป็นก๊าซเรือนกระจกตัวสำคัญนั้น มีอัตราเฉลี่ยทั่วโลกที่คงที่ ทั้งที่การเติบโตของเศรษฐกิจโลกนั้นสูงขึ้นร้อยละ 3 เรื่องนี้ต้อง ยกความดีความชอบให้กับการขยายตัวของพลังงานหมุน...

แผนพีดีพี ภาพสะท้อนของกำลังสำรองไฟฟ้าล้นเกิน และความไม่จำเป็นของโรงไฟฟ้าถ่านหิน

รายการบล็อก จาก รัตนศิริ กิตติก้องนภางค์ | มีนาคม 18, 2558

รู้หรือไม่ว่า หากประเทศไทยสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินตามแผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้าของประเทศไทย พ.ศ. 2558 – 2578 ( PDP 2015 ) เราจะมีไฟฟ้าล้นเกินการใช้งานในแต่ละปีมากถึง 1,800-15,000 เมกะวัตต์ อีกครั้งหนึ่งที่แผน PDP วางแผนผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

เปิดสวิตช์พลังงานหมุนเวียน เทรนด์ใหม่ที่กำลังเบ่งบานในโลกธุรกิจ

รายการบล็อก จาก รัตนศิริ กิตติก้องนภางค์ | มีนาคม 17, 2558

ปี 2558 นี้ดูเหมือนจะเป็นปีที่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสำหรับด้านพลังงานของโลก ไม่ว่าจะเป็นสัดส่วนการผลิตพลังงานหมุนเวียนที่มีปริมาณเพิ่มสูงขึ้นของหลายประเทศ แต่ที่น่าสนใจคือการที่บริษัทยักษ์ใหญ่ชื่อดังหลายแห่งต่างเรียงแถวหันมาลงทุนกับพลังงาน...

1 - 10 ของ 772 ผล