ใครได้รับผลกระทบ

หน้า - เมษายน 24, 2551
สำหรับหลายคน หายนะที่เชอร์โนบิลอาจเป็นแค่ความทรงจำที่ลางเลือน แต่สำหรับอีกหลายคน มันเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องต่อสู้ด้วยทุกๆ วัน เราขอแนะนำแอนย่า วัยรุ่นที่ต้องต่อสู้กับมะเร็งตั้งแต่อายุ 4 ขวบ อ่านเรื่องของยูริ ที่เป็นนักกู้ภัยและผู้รอดชีวิตคนเดียวของทีมงานที่ปฏิบัติหน้าที่ในคืนที่เครื่องปฏิกรณ์ระเบิด หลายชีวิตถูกทำลายโดยหายนะในครั้งนี้ ซึ่งผลาญทำลายและทำให้พื้นที่มหาศาลถูกปนเปื้อนมาหลายพันปี

แอนย่าเกิดในหมู่บ้านที่ถูกปนเปื้อนกัมมันตภาพรังสีจากการหลอมละลายของแท่งเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ที่เชอร์โนบิลในพ.ศ. 2529 มะเร็งเนื้องอกในสมองที่เกิดขึ้นเมื่อเธออายุ 4 ขวบ คือ จุดจบของชีวิตวัยเด็กของแอนย่า และจุดเริ่มต้นของชีวิตที่เจ็บปวดและเจ็บป่วย

นักกู้ภัย - ยูริ คอร์นีฟ - "นรกที่แท้จริงไม่ได้เกิดขึ้นจนเมื่อเหตุการณ์ที่มอสโควเกิดขึ้น" ยูริ คอร์นีฟ แห่งเมืองเคียฟ กล่าวเมื่อ 20 ปีต่อมา "เพื่อนๆ ของฉันเสียชีวิตอยู่รอบๆ ตัวฉัน ฉันเคยทำงานกับพวกเขาหลายคนเป็นเวลาหลายปี"

 

นักดับเพลิงและทหาร - วาสิลี ไทโคมิรอฟ และ ปีเตอร์ คาเมล  - 'อีวานเชนโคไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่เชอร์โนบิลจนกระทั่งเช้า "ผมออกจากกะ 2 ทุ่ม และกลับบ้าน จากนั้นผมเห็นแท่นโลหะของเครื่องปฏิกรณ์ระเบิดออก" ไม่มีใครที่พรีพริท ซึ่งเป็นเมืองคนงานได้รับการเตือน นอกจากผู้ที่ได้รับการแจ้งข่าวจากเพื่อนหรือญาติที่ทำหน้าที่อยู่ที่โรงงาน'

เกษตรกร - นายและนางสมียาน - "น้าของฉันเสียชีวิตและพวกเราต้องการฝังเธอไว้ที่บ้านเกิดของเธอ" แต่เมื่อพวกเขาถึงด่านตรวจ พวกเขาถูกสั่งให้หยุดและถูกส่งไปที่อื่น "พวกเราต้องฝังเธอในหมู่บ้านอื่น"

หมอประจำเชอร์โนบิล - "ก่อนหน้าเชอร์โนบิล พวกเราแทบไม่มีปัญหาเด็กๆ เป็นโรคเนื้องอก แต่ปัจจุบันเด็กๆ จำนวนมากเป็นโรคเนื้องอกในสมอง มะเร็งในตา ไต และ อวัยวะอื่นๆ"

เด็กๆ แห่งเชอร์โนบิล - แอนย่า - 'แม่ของ แอนย่า ให้เราดูรูปที่หน้าของเด็กหญิงคนหนึ่งถูกตัดออกไปโดยลูกสาวของเธอ "ฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว แอนย่าผมร่วง" เธอกล่าว "ฉันคิดว่าเด็กผู้ชายเข้าใจเธอมากกว่า" เพื่อนผู้หญิงเลิกมาเยี่ยม โดยเจตนา หรือลืมเธออย่างไม่แยแส'

ความทรงจำส่วนตัวที่เชอร์โนบิล - 'ฉันเห็น "ผู้สะสางบัญชี" วิ่งอยู่ในชุดป้องกันสมัยเก่าไปสู่กองเศษหินขนาดมหึมา และถือชิ้นส่วนเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ ตะกั่วดำ หรือ เหล็กไว้ในมือ จากด้านหนึ่งที่เป็นหลังคาของห้องโถงของเครื่องปฏิกรณ์ ไปยังอีกด้านหนึ่ง โดยพวกเขาพยายาม "เก็บกวาด" พวกเขาวิ่งไม่คิดชีวิตเป็นเวลา 90 วินาทีอันยาวนาน จากนั้นอีกกลุ่มหนึ่งจึงถูกส่งไปที่กองเศษหิน'