นักดับเพลิงและทหาร

หน้า - เมษายน 25, 2551
ในเมืองพรีพิท ซึ่งเป็นเมืองคนงาน สัญญาณเตือนดังขึ้นหลังการระเบิดไม่นาน ปีเตอร์ คาเมลอยู่ที่บ้านเมื่อได้รับโทรศัพท์จากเจ้าหน้าที่ผู้สั่งการจากหน่วยดับเพลิง ทุกอย่างยุ่งเหยิงและเร่งรีบ นักดับเพลิงผู้นี้ไม่รู้ว่าต้องคาดหวังจะเจอกับอะไร "พวกเขาบอกเราว่าโรงงานระเบิด แต่เราไม่เชื่อ ในระหว่างการฝึก พวกเขาบอกเราว่านั่นเป็นไปไม่ได้"

เมืองพรีพริทที่ถูกทิ้งร้าง พรีพริทเป็นบ้านของคนงานที่เชอร์โนบิลและครอบครัว (ประมาณ 50,000 คน) ปัจจุบันมันเป็นเมืองนิวเคลียร์ร้าง เบื้องหลังคือโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิล

มีคนบอกทหารชื่อ วาสิลี ไทโคมิรอฟเช่นกันว่ามันเป็นไปไม่ได้ "แม้เครื่องบินจะพุ่งชนโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แห่งนี้ก็ตาม" ในคืนวันเกิดหายนะ ไทโคมิรอฟเดินผ่านเครื่องปฏิกรณ์หน่วยที่ 3 "เถ้าถ่านและซากปรักหักพังกำลังร่วงหล่นเต็มไปหมด" นอกจากนี้เขายังจำได้ถึงความงดงามจนน่าหวาดหวั่นของเครื่องปฏิกรณ์ที่ 4 "ตอนนั้นผมเพิ่งอายุได้ 22 ปี แต่ผมจะไม่ลืมมันเลย หลังคาของมันเหมือนหนังสือที่เปิดอยู่ และมีแสงที่งามมาก เป็นเพลิงสีฟ้าที่สวยงาม"

ขณะนั้น คาเมล นักผจญเพลิง กำลังทำงานอยู่บนหลังคาที่ถูกทำลาย "มันไม่ใช่เพลิงที่โหมกระหน่ำ มันไหม้เหมือนแท่งเทียน แต่อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นมาก เราทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อป้องกันไม่ให้ไฟลามไปถึงหน่วยที่ 3" คืนนั้นเขาทำงานตั้งแต่ตี 2 ถึงตี 5 จากนั้นเขาถึงถูกส่งตัวออกไปโดยคำสั่งของผู้บังคับบัญชา "ผมไปถึงหน่วยแพทย์ขณะที่มีอาการของโรคที่เกิดจากรังสี และผมเห็นพ่อและเพื่อนของผมอยู่ที่นั่นเช่นกัน จากนั้นผมก็เป็นลมไป"

อานาโทลี่ อีวานเชนโค ก็กำลังปฏิบัติหน้าที่เช่นกันในคืนวันเกิดเหตุ โดยประจำอยู่ที่หน่วยอื่น  ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เราเห็นชัดเจนว่ามีบางอย่างผิดพลาด แต่มันไม่ได้ทำให้เขากังวล เพราะเขาเคยเป็นประจักษ์พยานของอุบัติเหตุนิวเคลียร์มาก่อน "ในพ.ศ. 2525...แต่นั่นเกิดขึ้นก่อนยุคนโยบายกล๊าสนอสท์ เหตุการณ์นี้ทำให้ฟินแลนด์ นอร์เวย์ และ สวิตเซอร์แลนด์ตั้งคำถาม แต่สหภาพโซเวียตเหมือนช้างตัวใหญ่ในตอนนั้น"

อีวานเชนโคหัวเราะ "และประเทศเล็กๆ เหล่านั้นเหมือนสุนัขตัวเล็กๆ ที่กำลังเห่า ฮ่าฮ่า แน่นอนว่าช้างใหญ่เพิกเฉยต่อพวกเขา" ในคืนวันเกิดเหตุการณ์เชอร์โนบิล อีวานเชนโคโทรศัพท์กลับบ้านเพื่อบอกให้ภรรยาอยู่ในบ้านและใกล้หน้าต่าง

'อีวานเชนโคไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่เชอร์โนบิลจนกระทั่งเช้า "ผมออกจากกะ 2 ทุ่ม และกลับบ้าน จากนั้นผมเห็นแท่นโลหะของเครื่องปฏิกรณ์ระเบิดออก" ไม่มีใครที่พรีพริท ซึ่งเป็นเมืองคนงานได้รับการเตือน นอกจากผู้ที่ได้รับการแจ้งข่าวจากเพื่อนหรือญาติที่ทำหน้าที่อยู่ที่โรงงาน'

"มีผู้หญิงสาวคนนึงเดินเข็นรถเข็นเด็ก ผมเดินไปหาเธอและรีบบอกให้เธอกลับเข้าข้างใน คุณต้องเข้าใจว่าในสมัยนั้น การทำเช่นนี้อาจทำให้ผมเดือดร้อนเพราะผู้คนอีกระดับชั้นได้" ผู้หญิงคนนั้นเริ่มโวยวาย "พวกคุณที่มาจากโรงงานเป็นอะไรน่ะ อย่ามายุ่งกับชั้น" ต้องใช้เวลาถึง 36 ชั่วโมง จึงมีเสียงผู้หญิงประกาศย้ำให้แน่ใจว่าชาวเมืองต้องเก็บข้าวของเพื่อย้ายที่อยู่เป็นเวลา 3 วัน และจะถูกพาไปที่อื่น จากนั้นชาวเมืองถูกอพยพออกไป ไม่ใช่แค่ 3 วันเท่านั้น แต่ตลอดไป

เครื่องจักรส่วนมากที่เชอร์โนบิลยังคงทำงานต่อไป จนกระทั่งเครื่องสุดท้ายถูกปิดไปในพ.ศ. 2543 และอีวานเชนโคลาออกไปทำงานอื่น หลังอุบัติเหตุอีวานเชนโคทำงานต่อไปที่นั่น "ผมทำงานที่นั่นเป็นเวลาอีก 3 ปี 3 เดือน และ 3 วัน ผมเป็นคนเข้มแข็ง" ปีเตอร์ คาเมล นักดับเพลิง กล่าว "ผู้คนคิดว่าผมเป็นเป็นบอดี้การ์ดหรือผู้มีหน้าที่เอาคนก่อกวนออกไปจากไนท์คลับ"

เขาไม่รู้สึกถึงพลังร้ายกาจที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขาจนเมื่อเขาถูกพาตัวไปยังโรงพยาบาลหมายเลข 6 ในมอสโคว "ผมมีไข้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และผมเริ่มร่วง เมื่อผมส่องกระจก ผมต้องร้องไห้ เพราะแม้แต่หนวดของผมก็กำลังร่วง" เขาอยู่ที่นั่น 3 เดือน น้องชายและภรรยาเขาได้ไปเยี่ยมเขา

15 นาที คือระยะเวลาที่ เจ้าหน้าที่จาก เคจีบี (หน่วยรักษาความมั่นคงและหน่วยสืบราชการลับของรัสเซีย) คุยกับเราและสร้างความมั่นใจว่าการพูดคุยมีประสิทธิผล ผู้นักกู้ภัยจำนวนไม่กี่คนเท่านั้นที่ถูกนำไปยังมอสโควเพื่อทดสอบ พ่อของคาเมลซึ่งเป็นคนขับรถของกองทหารในเคียฟ ทำงานในเชอร์โนบิลในคืนวันเกิดหายนะ เขาได้รับรังสีในปริมาณสูงกว่ามาก ลูกชายของเขาพูดว่า "แต่เขาไม่เคยถูกส่งไปยังโรงพยาบาล เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในช่องท้องเมื่อปีที่แล้ว"

นายทหารวาสิลี ไทโคมิรอฟ ได้รับดาวแดงเพื่อเป็นเกียรติแก่ความกล้าหาญ ในพ.ศ. 2543 เขาได้รับการรักษาเนื่องจากป่วยเป็นโรคมะเร็งในต่อมทัยรอยด์

อานาโทลี่ อีวานเชนโค ผู้ที่ทำงานที่เชอร์โนบิลอย่างต่อเนื่อง ขณะนี้อยู่ที่บ้าน นั่งอยู่บนเตียงและออกกำลังแขนด้วยการยกน้ำหนักขนาดเบา เขาถูกตัดขา 2 ข้างมาเป็นเวลาเพียง 1 สัปดาห์ เนื่องจากเป็นโรคโลหิตคั่งและเนื้อเน่า "แต่ผมสูบบุหรี่ด้วย" เขากล่าว แต่ถึงนิวเคลียร์จะเป็นอันตรายรุนแรง แต่ผู้นักกู้ภัยไม่คัดค้านพลังงานนิวเคลียร์ พวกเขากล่าวว่ามันก็เป็นแค่เรื่องน่าอับอายโดยที่มีมนุษย์เป็นปัจจัย หรือที่อีวานเชนโคกล่าวว่า "มันเป็นหมวกสมองใสที่สวมบนศีรษะที่โง่ทึ่ม

-------------

 

เรื่องราวนี้เป็นบท คัดย่อจากหนังสือฉบับที่ 4 เรื่อง ประกาศนียบัตรหมายเลข 000358/หายนะจากนิวเคลียร์ในคาซัคสถาน ยูเครน เบลารุส อูรัลส์ และ ไซบีเรีย © (ภาพถ่าย) พ.ศ. 2549 โรเบิร์ต นอธ © (เรื่อง) 2549 อังตัวเน็ต เดอ ยอง