ความทรงจำจากเชอร์โนบิล

หน้า - เมษายน 24, 2551
เมื่อฉันนึกถึงเชอร์โนบิล ...

... ฉันเห็น "นักกู้ภัย" วิ่งอยู่ในชุดป้องกันสมัยเก่าไปสู่กองเศษหินขนาดมหึมา และถือชิ้นส่วนเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ ตะกั่วดำ หรือ เหล็กไว้ในมือ จากด้านหนึ่งที่เป็นหลังคาของห้องโถงของเครื่องปฏิกรณ์ ไปยังอีกด้านหนึ่ง โดยพวกเขาพยายาม "เก็บกวาด" พวกเขาวิ่งไม่คิดชีวิตเป็นเวลา 90 วินาทีอันยาวนาน จากนั้นอีกกลุ่มหนึ่งจึงถูกส่งไปที่กองเศษหิน

... ฉันเห็นนักข่าวที่ชื่อ ลิวบอฟ โควาเลฟซากายา เดินขึ้นรถบัสอพยพในพรีพิท เมืองของคนงานโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ จากนั้นฉันได้ยินเสียงค่ิิอยๆ ของเธอ ซึ่งเป็นผลจากปัญหาต่อมทัยรอยด์หลายปีต่อมา

... ฉันเห็นเฮลิคอปเตอร์ทิ้งทรายลงในหลุมที่กำลังลุกไหม้

... ฉันเห็นแคทย่า เด็กอายุ 16 ปี ในเมืองเคียฟ ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ห่างจากเชอร์โนบิล 90 กิโลเมตร หวาดกลัวสุดขีดต่ออันตรายที่เธอมองไม่เห็นและไม่สามารถรู้สึก ในขณะที่นั่งรถไฟไปยังเมืองเลนินกราดเพื่อหนีรังสี เธอไม่เคยย้ายกลับไปยังเคียฟอีกเลย "นี่เป็นจุดจบกะทะนหันของชีวิตวัยเด็กของฉัน" เธอกล่าวหลายปีต่อมา แคทย่าคือภรรยาของผม

... ฉันเห็นรูปถ่ายขาวดำของเด็กๆ "ผู้บุกเบิก" ที่ใบหน้ามีรอยยิ้ม พวกเขากำลังเดินขบวนบนถนนสายต่างๆ ในวันที่ 1 พฤษภาคม และกำลังได้รับรังสีปริมาณสูง เพราะหลังจากเกิดระเบิด 5 วัน แทบไม่มีใครได้รับแจ้งว่าเกิดอะไรขึ้น

... ฉันเห็นรูปขาวดำของกิจกรรม "การแข่งจักรยานเพื่อสันติภาพ" ซึ่งเริ่มขึ้น 10 วันหลังอุบัติเหตุ โดยเริ่มแข่งจากจตุรัสเลนิน (ปัจจุบันคือจตุรัสอิสรภาพ) ในใจกลางเมืองเคียฟ ซึ่งมีผู้ชม 2 ฝั่งถนนหลายพันคน

... ฉันเห็นประธานาธิบดีกอร์บาชอฟในจอโทรทัศน์หลัง 18 วันอันเงียบเชียบ โดยเขากำลัังอธิบายให้ประชาชนในโซเวียตและนานาประเทศได้ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นที่เชอร์โนบิล

... ฉันเห็นรถบรรทุกน้ำ "กำลังล้าง" ถนนสายต่างๆ ทหารที่สวมหน้ากากกันก๊าซ และฉันได้ยินคำบัญชาผ่านโทรโข่ง เสียงร้องไห้ และ เสียงเครื่องตรวจจับรังสีไกเกอร์

... ฉันเห็นประชาชนหลายแสนคนมีสภาพเหมือนผู้ลี้ภัยสงคราม กำลังขนกระเป๋าเดินทางที่มีของมีค่า และรีบเร่งเดินทางจากบ้านของพวกเขาและทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง

... ฉันเห็นโรงพยาบาลที่มีสถาปัตยกรรมแบบโซเวียตคราคร่ำไปด้วยผู้คน

... ฉันเห็นหญิงแก่กำลังแบกถังไม้ที่มีน้ำ "สะอาด" จากบ่อน้ำในบ้านของพวกเขา ซึ่งห่างจากเครื่องปฏิกรณ์ประมาณ 15 กิโลเมตร ผมพบเธอตอนที่ผมไปรณรงค์เรื่องนิวเคลียร์ของกรีนพีซที่เชอร์โนบิลในพ.ศ. 2539

... ฉันเห็นเทียนหลายพันแท่งที่ถูกจุดเพื่อไว้อาลัยที่จตุรัสอิสรภาพในเคียฟในพ.ศ. 2539

... ฉันเห็นหน้าอันแดงก่ำ และเสียงหัวเราะเย้ยหยันของวาเลอรี่ คริลโครอฟ จากสหภาพผู้เคราะห์ร้ายจากเชอร์โนบิล ผู้ซึ่งผมพบในพ.ศ. 2538 และผู้ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วเมื่อผมติดต่อไปยังองค์กรของเธอ 2 ปีต่อมา

... ฉันเห็นวัยรุ่นหน้าซีดที่มีดวงตาโตแสดงด้วยความวิตกกังวล กำลังยืนต่อแถวเพื่อตรวจสุขภาพ ที่ศูนย์บำบัดสำหรับเด็กในเคียฟ

... ฉันเห็นตัวเองหวาดกลัวเมื่อนึกขึ้นได้ว่า เครื่องตรวจจับรังสีไกเกอร์ของฉันไม่ทำงานในขณะที่ฉันเก็บตัวอย่างดินในพื้นที่ที่นักกู้ภัยเรียกว่า "ป่าแดง" ซึ่งอยู่ห่างจาก "โลงศพโบราณ" 1 กิโลเมตร ในพ.ศ. 2541

... ฉันเห็นคำว่า "จงจดจำเชอร์โนบิล" ที่ถูกฉายไปบนกำแพงของโลงศพโบราณ โดยกรีนพีซ รัสเซีย และ กรีนพีซ ยูเครน

== โทเบียส มุนชเมเยอร์

โทเบียสเป็นนักวิเคราะห์ด้านการเมืองที่กรีนพีซ เยอรมนี เขาเขียนบันทึกความทรงจำนี้ในวันที่ 26 เมษายน 2548 ซึ่งเป็นวันครบรอบปีที่ 19 ของหายนะเชอร์โนบิล