พลูโตเนียม

หน้า - มีนาคม 31, 2551
พลูโตเนียมถูกค้นพบในสหรัฐอเมริกาในพ.ศ. 2484 เมื่อนักวิทยาศาสตร์ทำให้ยูเรเนียมสัมผัสกับรังสีของอนุภาคนิวตรอนในห้องทดลอง สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และเพิ่งเกิดขึ้นในสิ่งแวดล้อมตั้งแต่ระเบิดปรมาณูลูกแรกของสหรัฐได้ระเิบิดขึ้นในพ.ศ. 2488 ณ กรุงนางาซากิในญี่ปุ่น ซึ่งคร่าผู้คน 50,000 ชีวิตในเดือนสิงหาคม 2488 ระเบิดลูกนี้มีพลูโตเนียม 6.1 กิโลกรัม

พลูโตเนียมเป็นส่วนผสมหลักของอาวุธนิวเคลียร์ การแปรรูปซ้ำกากนิวเคลียร์ผลิตพลูโตเนียมเพิ่มขึ้น

การสูดดมพลูโตเนียมเพียง 1 ไมโครกรัม ซึ่งน้อยกว่าฝุ่นอนุภาคเดียว สามารถก่อให้เกิดโรงมะเร็งปอดที่อันตรายถึงชีวิต ไม่มีปริมาณพลูโตเนียมที่ปลอดภัยสำหรับการสัมผัสโดยมนุษย์ และเมื่อเข้าไปอยู่ในร่างกายมนุษย์แล้ว จะคงอยู่เป็นเวลานานกว่าช่วงชีวิตมนุษย์โดยเฉลี่ย

วัตถุประสงค์หลักของพลูโตเนียม คือ ใช้ผลิตอาวุธนิวเคลียร์ อย่างไรก็ตาม อุตสาหกรรมนิวเคลียร์ได้ปรารถนาเสมอที่จะใช้พลูโตเนียมเป็นแหล่งพลังงานด้วย พลังงานนิวเคลียร์ไม่มีอนาคตที่ยาวไกลเนื่องจากคลังแร่ยูเรเนียมธรรมชาติจะหมดไปภายในไม่กี่ทศวรรษข้างหน้า ดังนั้นอุตสาหกรรมนิวเคลียร์จึงพยายามขายพลูโตเนียมเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงของเครื่องปฏิกรณ์

ในยุคแรกๆ ที่อุตสาหกรรมนิวเคลียร์เคลิบเคลิ้มเป็นสุขกับพลังงานนิวเคลียร์ เครื่องปฏิกรณ์ที่ใช้พลูโตเนียม (เรียกว่า เครื่องปฏิกรณ์แบบเพาะเชื้อเพลิงเร็ว) ถูกส่งเสริมให้เป็นทางออกของปัญหาพลังงานโลก พวกเขาไม่เพียงแต่ใช้พลูโตเนียมเป็นเชื้อเพลิงเท่านั้น แต่ยังผลิต ("เพาะ") พลูโตเนียมมากขึ้นในขณะดำเนินการด้วย

ผ่านไปหลายปี โครงการเครื่องปฏิกรณ์แบบเพาะเชื้อเพลิงเร็วทั้งหมดได้กลายเป็นความล้มเหลวด้านเทคนิคซึ่งมีค่าใช้จ่ายสูง ไม่ว่าจะในฝรั่งเ้ศส สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร หรือ เยอรมนี

ในขณะเดียวกัน คลังพลูโตเนียมที่ถูกคัดแยกจากการแปรรูปซ้ำทั่วโลก (เกี่ยวเนื่องกับวงจรเชื้อเพลิงนิวเคลียร์) สำหรับใช้โดยพลเรือน ยังคงเติบโตต่อไป และในเร็วๆ นี้จะมีปริมาณเกินคลังพลูโตเนียมสำหรับการทหาร สิ่งนี้ทำให้เกิดภัยคุกคามต่อความปลอดภัยทั่วโลก เพราะพลูโตเนียมทั้งหมดอาจถูกนำไปใช้ทำระเบิดนิวเคลียร์

อาสาสมัครกรีนพีซประท้วงหน้าท่าเรือเชอร์บวกก่อนการมาถึงที่ใกล้เข้ามาของ เรือขนวัสดุนิวเคลียร์ของบริษัทเชื้อเพลิงนิวเคลีย์อังกฤษ (BNFL) ซึ่งขนพลูโตเนียมคุณภาพสำหรับทำอาวุธที่มีกัมมันตภาพรังสี 140 กิโลกรัม กรีนพีซเชื่อว่าการขนส่งที่ดำเนินการโดยสหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศสนี้ เป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงระหว่างประเทศ และทำให้สิ่งแวดล้อมตกอยู่ในความเสี่ยง

อาสาสมัครกรีนพีซประท้วงหน้าท่าเรือเชอร์บวกก่อนการมาถึงที่ใกล้เข้ามาของเรือขนวัสดุนิวเคลียร์ของบริษัทเชื้อเพลิงนิวเคลีย์อังกฤษ (BNFL) ซึ่งขนพลูโตเนียมคุณภาพสำหรับทำอาวุธที่มีกัมมันตภาพรังสี 140 กิโลกรัม กรีนพีซเชื่อว่าการขนส่งที่ดำเนินการโดยสหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศสนี้ เป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงระหว่างประเทศ และทำให้สิ่งแวดล้อมตกอยู่ในความเสี่ยง

พลูโตเนียมเพียงประมาณ 5 กิโลกรัมเท่านั้นที่จำเป็นสำหรับการทำระเบิด ระเบิดนี้จะมีกำลังรุนแรงถึง 20 กิโลตัน การผลิตพลูโตเนียม 12 กิโลกรัมต่อปี ต้องใช้โรงงานแปรรูปขนาดค่อนข้างเ็ล็กแห่งเดียวเท่านั้น

MOX

"ทางออก" ล่าสุดของปัญหาพลูโตเนียมของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ คือ การเปลี่ยนพลูโตเนียมเป็นเชื้อเพลิงออกไซต์ผสม (Mixed Oxide; MOX) ซึ่งเป็นส่วนผสมของพลูโตเนียมและยูเรเนียม สำหรับใช้กับเครื่องปฏิกรณ์นิวเ้คลียร์ทั่วไป

เชื้อเพลิง MOX ร้อนขึ้นและมีกัมมันตภาพรังสีสูงขึ้นกว่าเชื้อเพลิงยูเรเนียมทั่วไป ดังนั้นจึงทำให้ความปลอดภัยของเครื่องปฏิกรณ์ลดลง และเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุนิวเคลียร์ เทคโนโลยีนี้เพิ่มความเสี่ยงของอุบัติเหตุของเครื่องปฏิกรณ์ เป็นอันตรายร้ายแรงต่อสุขภาพคนงานและสิ่งแวดล้อม และ ทำให้ปัญหาของความพยายามจัดการเชื้อเพลิงใช้แล้วที่มีกัมมันตภาพรังสีสูงรุนแรงขึ้น

สวิตเซอร์แลนด์ เยอรมนี เบลเยียม และ ฝรั่งเศสได้เริ่มใช้เชื้อเพลิง MOX ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์บางเครื่อง ญี่ปุ่นเป็นอีกประเทศเดียวที่มีแผนการใหญ่ที่จะใช้เชื้อเพลิงพลูโตเนียมผสม (MOX) เหตุผลที่ประเทศเหล่านี้ต้องการใช้เชื้อเพลิง MOX ก็เพราะ พวกเขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะแสดงให้โลกเห็นว่ากำลังจัดการกับพลูโตเนียมที่เกิดจากการแปรรูปซ้ำ

ความจริงก็คือ คลังพลูโตเนียมที่ถูกคัดแยกจากการแปรรูปซ้ำของพวกเขายังเพิ่มขึ้นต่อไป หนทางเดียวที่จะหยุดการเพิ่มขึ้นของคลังพลูโตเนียมคัดแยก คือ การหยุดแปรรูปซ้ำ

ข้อมูลเพิ่มเติม

โปรดจำไว้ว่าพลังงานหมุนเวียนคืออนาคต

 อ่านเกี่ยวกับ โฉมหน้าที่แท้จริงของวิธีจัดการกากนิวเคลียร์ระดับสหประเทศของ IAEA - รายงานการเพิ่มอย่างรวดเร็วของวัสดุอาวุธนิวเคลียร์ และการปนเปื้อนสู่สิ่งแวดล้อม

ดาวน์โหลด อภิธานศัพท์นิวเคลียร์ ของกรีนพีซ