จาคอบ นามมินกา  พูดคุยกับผมผ่านทาง skype ถึงการการเดินทางเก็บตัวอย่างรังสีในพื้นที่ชนบทประเทศญี่ปุ่น ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมา แล้วเราจะส่งรายงานรายละเอียดถึงสิ่งที่เราค้นพบเมื่อเรารวบรวมและตรวจสอบข้อมูลแล้ว แต่ผมขอให้จาคอบส่งบันทึกการเดินทางครั้งนี้ให้ผม และนี่คือสิ่งที่เขาบอกผม

จาคอบ นามมินกา

จาคอบ นามมินกา

พวกเราพักอยู่ที่โรงแรมสไมล์ในเมืองโยเนซาวาซึ่งห่างจากฟูกูชิมาไป 45 กิโลเมตร โรงแรมนี้มีสัญลักษณ์ยิ้มสีเหลืองอันใหญ่ ซึ่งห่างไกลจากสถานการณ์ในปัจจุบันมาก เรามีอินเตอร์เน็ต มีไฟฟ้าใช้ ซึ่งผมยอมรับว่าเราสะดวกสบายกว่าผู้อพยพที่อาศัยอยู่ห่างไปจากบริเวณไม่มากนัก พวกเราทานอาหารที่นำอาหารมาจากเมืองโอซาก้า และพยายามหลีกเลี่ยงอาหารท้องถิ่นโดยเฉพาะนม เราไม่ดื่มน้ำประปาและน้ำแข็งด้วย

เมื่อวันก่อนหน้านี้พวกเราไปศูนย์ผู้อพยพที่เคยเป็นอาคารกีฬาที่ซึ่งบัดนี้มีผู้อาศัยอยู่ 500 คน พวกเขามีที่นอนและกล่องกระดาษเพื่อสร้างบริเวณที่อาศัยของตัวเองแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้มีความความเป็นส่วนตัวเลย ทุกคนนอนรวมในบริเวณเดียวกัน ในจำนวน 500 คนนี้ มีผู้อพยพเนื่องจากสึนามิ 200 คนและ 300 คนหลบภัยจากรังสี 

เมื่อทราบว่าพวกเรามาจากกรีนพีซ สุภาพสตรีท่านหนึ่งได้เข้ามาถามข้อมูลเกี่ยวกับความปลอดภัยในเมืองฟูกูชิมา เธอบอกว่าเธอไม่เชื่อข้อมูลที่ได้จากเจ้าหน้าที่ เราไม่สามารถบอกข้อมูลที่แน่ชัดให้กับเธอได้เนื่องจากว่าพวกเรายังไม่ได้ลงมือตรวจวัดและประเมินสถานการณ์ เห็นได้ชัดว่าเธอกลัว คนญี่ปุ่นจะไม่แสดงอาการโกรธ ทุกคนอยู่ในความสงบดูเหมือนไม่มีความรู้สึกแต่พวกเขารู้สึกกลัว

ผู้อพยพในโรงยิมโยเนซาวา ประเทศญี่ปุ่น

ผู้อพยพที่โรงยิม

 สิ่งที่พวกเราค้นพบในวันนี้คือ “ปริมาณรังสีในเมืองฟูกูชิมาในระดับสูง” การตรวจวัดของพวกเรายืนยันไปในทิศทางเดียวกันกับรายงานในหนังสือพิมพ์และจากรัฐบาล –ในบางพื้นที่มีระดับรังสีสูงมากจนถึงระดับ “ปริมาณสูงสุดที่ได้รับต่อปี” (ถ้าคุณเชื่อ) ภายในเวลาเพียง 8 วัน แต่มันน่าแปลกใจมากที่ยังเห็นผู้คนขี่จักรยานและออกไปทำงานอยู่

อาหารมีวางขายในซุปเปอร์มาร์เก็ตแต่ชั้นวางของส่วนใหญ่โล่ง เช้าวันนี้ก่อนที่จะออกเดินทางพวกเราแวะไปที่ร้านเล็กๆแห่งหนึ่งเราเห็นพนักงานกำลังนำนมออกจากชั้นขายของและจัดวางอย่างอื่นแทน เราออกจากเมืองโยเนซาวาเวลา 9 น.และขับรถ1ชั่วโมงครึ่งมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่พวกเราต้องการทำการวัดรังสี

พวกเราใช้เวลาอยู่ในบริเวณที่มีรังสีสูงไม่นานเกินความจำเป็นเพื่อที่จะให้ปริมาณที่ได้รับรังสีน้อยที่สุด

วันนี้เป็นวันที่อากาศดีมีแสงอาทิตย์ หน้าผมเป็นสีแดง—นั่นเป็นผลมาจากกัมมันตภาพรังสีจากแสงอาทิตย์ไม่ใช่จากรังสีที่ถูกปล่อยออกมาจากโรงไฟฟ้า

ผู้อพยพในโรงยิมโยเนซาวา ประเทศญี่ปุ่น

ผู้หญิงและเด็ก

พวกเราเดินหน้าสำรวจแต่เราต้องจำต้องปิดเสียงของเครื่องวัด Geiger เพราะเสียงที่ดังตลอดเวลาของมันทำให้เราจะประสาทเสีย เนื่องจากเสียงเตือนของเครื่องนี้จะดังตลอดเวลาเมื่อตรวจวัดค่ารังสีระดับสูงได้ พวกเราผ่านไปในบริเวณที่มีการตรวจวัดค่ารังสีได้สูงและเราไม่มีใครหยุดเดินเลย มันเป็นบริเวณที่มีลมแรงและแห้ง ซึ่งฝุ่นละอองและหิมะสามารถพัดอนุภาคของสารกัมมันตรังสีไปด้วย ถ้าคุณลงจากรถและมีฝุ่นละอองหรือหิมะติดบนตัวคุณ คุณอาจนำเอาสารกัมมันตรังสีนั้นติดกลับไปบนรถด้วย และเชื่อเถอะว่าคุณไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ดังนั้นเราจึงออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

พวกเราพบเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ด่านตรวจประมาณ 35 กิโลเมตรห่างจากโรงไฟฟ้าฟูกูชิมา เราได้รับอนุญาตให้ทำการตรวจวัดได้ มีรถผ่านเข้าออกพื้นที่และดูเหมือนว่าคนงานและพนักงานดับเพลิงยังมีความกังวลอยู่- หรืออาจจะเป็นประชาชนในพื้นที่ที่ได้รับอนุญาตให้ผ่านเข้าออกเพื่อเก็บสัมภาระของพวกเขา ผมไม่แน่ใจ ที่นี่ไม่พลุกพล่านแต่ก็ไม่ร้าง : ยังมีคนเข้าออกเป็นระยะๆ

ความประทับใจที่สุดของผมในวันนี้คือ ที่นี่เป็นสถานที่ที่สวยมาก – ภูเขาที่น่าทึ่งและถ้าหากว่าคุณไม่ต้องคำนึงถึงเครื่องมือวัดไกเกอร์ แล้วล่ะก็ ผมบอกได้เลยว่ามันเป็นสถานที่ที่ดีมาก แต่เมื่อคุณมองไปที่เครื่องมือวัดไกเกอร์ และตระหนักว่ามันมีอันตรายอยู่และนั่นก็ทำให้คุณไม่สามารถมองเห็นความงามของมันด้วยตาคุณได้อีกต่อไป