21 กรกฎาคม 2552
ปัญหาสิ่งแวดล้อมจากภาคอุตสาหกรรมได้เริ่มแสดงชัดและมีตัวอย่างให้เห็นมากขึ้นในปัจจุบัน ตั้งแต่อาการเป็นพิษจากปล่องควันและการเผา สารพิษปนเปื้อนในแหล่งน้ำ สารพิษรั่วไหล และ การเพิ่มขึ้นของขยะหรือกากอุตสาหกรรมที่เป็นอันตราย เป็นต้น ปัญหาเหล่านี้ได้ขยายออกไปในหลายพื้นที่ตามการเพิ่มขึ้นของโรงงานอุตสาหกรรม ผลที่ตามมาคือระบบนิเวศ และความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติได้ถูกทำลายอย่างต่อเนื่อง ส่งผลกระทบโดยตรงต่อความเป็นอยู่ของประชาชน และเป็น อุปสรรคต่อการพัฒนาที่ยั่งยืน คำถามที่ตามมาคือ เราจะทำอย่างไรเพื่อลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมจากภาคอุตสาหกรรมได้อย่างถาวร
20 มีนาคม 2552
กรีนพีซได้ศึกษาเกี่ยวกับมลพิษทางน้ำจากแหล่งอุตสาหกรรม และรณรงค์แก้ปัญหาอย่างเนื่องตลอดหลายปีที่ผ่านมา มลพิษทางน้ำกำลังเป็นปัญหาสำคัญที่ต้องได้รับการป้องกันและแก้ไขอย่างเร่งด่วน ซึ่งนอกจากเป็นปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศและส่งผลกระทบโดยตรงต่อมนุษย์ในด้านเศรษฐกิจสังคมแล้ว มลพิษทางน้ำยังเป็นหนึ่งปัจจัยเร่งให้เกิดปัญหาวิกฤตขาดแคลนน้ำสะอาดในประเทศอีกด้วย
สืบเนื่องจากโครงการหน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำ (Water Patrol Unit) ที่มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาสถานการณ์การปนเปื้อนสารพิษในแหล่งน้ำ สืบหาหลักฐานแหล่งกำเนิดมลพิษ และศึกษาผลกระทบจากมลพิษทางน้ำของชุมชนในแหล่งอุตสาหกรรมและเกษตรกรรมบางประเภทที่เกี่ยวข้องกับการใช้สารเคมีอันตรายนั้น ทำให้เกิดการผลักดันให้เกิดโครงการการศึกษาครั้งนี้ขึ้นมา โดยเป็นการศึกษาที่มีเป้าหมายหลัก คือ เพื่อให้เกิดความสอดคล้องกับวัตถุประสงค์หลักของโครงการหน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำดังกล่าว
19 ธันวาคม 2551
กรณีโรงไฟฟ้าแม่เมาะเป็นหนึ่งตัวอย่างที่ชี้ชัดให้เห็นถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจริงจากโรงไฟฟ้าเชื้อเพลิงถ่านหิน มลพิษจากกระบวนการผลิตได้ส่งผลต่อคุณภาพสิ่งแวดล้อมและต่อสุขภาพของชุมชนที่อาศัยอยู่โดยรอบ ประชาชนจำนวนมากต้องเจ็บป่วยหรือเสียชีวิตจากการสูดดมมลพิษอันตรายที่ถูกปล่อยจากกระบวนการผลิตอย่างต่อเนื่อง ปัญหาสิ่งแวดล้อมยังมิได้จำกัดแค่มลพิษทางอากาศเท่านั้น แต่ยังได้ส่งผลต่อคุณภาพน้ำบริเวณรอบที่เริ่มเสื่อมโทรมลงไปจากเดิม
01 สิงหาคม 2551
หน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกี่ยวกับสถานการณ์การปนเปื้อนสารพิษในแหล่งน้ำ สืบหาหลักฐานแหล่งกำเนิดมลพิษ และ ศึกษาผลกระทบจากมลพิษทางน้ำในพื้นที่ชุมชนบางแห่งในแหล่งอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับการใช้สารเคมีอันตราย ทั้งนี้ หน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำของกรีนพีซได้เลือกเทศบาลตำบลบางปู จังหวัดสมุทรปราการเป็นพื้นศึกษาของโครงการ เนื่องจากเป็นบริเวณที่ประกอบอุตสาหกรรมหนาแน่นและเกี่ยวข้องกับการใช้สารเคมีอันตราย และเป็นบริเวณที่ถูกใช้เป็นหนึ่งใน “ฐานการผลิตอุตสาหกรรม” หลักแห่งแรกๆ ของประเทศไทย โดยยกเป็นตัวอย่างศึกษาเบื้องต้นถึงผลกระทบสิ่งแวดล้อมจากการอุตสาหกรรมในประเด็นสารพิษปนเปื้อนเรื้อรังในแหล่งน้ำสาธารณะซึ่งส่งผลต่อระบบนิเวศและห่วงโซ่อาหาร ซึ่งทำให้ชุมชนที่อาศัยโดยรอบสูญเสียการใช้ประโยชน์จากทรัพยากร ส่งผลกระทบต่ออาชีพและความเป็นอยู่ เป็นอุทาหรณ์ชี้ถึงความไร้ความรับผิดชอบของโรงงานอุตสาหกรรม และความจำเป็นต่อการปรับปรุงแนวทางพัฒนาของประเทศไปสู่ทิศทางที่สมดุลไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสังคม ผลักดันสู่การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีที่สะอาดและยุติการใช้สารเคมีอันตราย รายงานฉบับนี้ (ยังไม่สมบูรณ์) หวังว่าจะเป็นประโยชน์เพื่อเป็นข้อมูลเผยแพร่สู่ชุมชนในพื้นที่และประชาชนทั่วไปให้ได้รับทราบถึงปัญหาและเกิดความตระหนักต่อการร่วมแก้ไขป้องกัน และเป็นข้อมูลเบื้องต้นเพื่อสนับสนุนชุมชนในการเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำในพื้นที่ และต่อสู้เรียกร้องต่อผู้ก่อมลพิษในการรับผิดชอบต่อการแก้ไขป้องกันปัญหาและผลกระทบจากมลพิษทางน้ำ
08 มิถุนายน 2551
กรีนพีซได้สำรวจภาคสนามบริเวณนิคมอุตสาหกรรมบางปูและบริเวณใกล้เคียง ในเดือนมิถุนายน 2544 และเดือนพฤษภาคม 2546 โดยเก็บตัวอย่างตะกอนดินบริเวณลำคลองสองด้านที่ไหลผ่านเขตนิคมและจากโรงบำบัดนํ้าเสีย และบริเวณน้ำเสียปล่อยทิ้งลงคลองหัวลำภูริมถนนสุขุมวิท การวิเคราะห์พบว่าดินตะกอนในลำคลองด้านตะวันตกเฉียงเหนือมีการปนเปื้อนของทองแดง ตะกั่วนิกเกิล และ สังกะสี ระดับการปนเปื้อนของโลหะหนักเหล่านี้สูงกว่าระดับที่มีอยู่ในธรรมชาติหลายเท่า กล่าวคือ 100 เท่าสำหรับทองแดง 100 เท่าสำหรับตะกั่ว 50 เท่าสำหรับนิกเกิล และ 125 เท่าสำหรับสังกะสี (โลหะหนักเหล่านี้สามารถสะสม และไม่สามารถย่อยสลายได้ตามธรรมชาติได้) เมื่อเทียบกับลำคลองด้านตะวันตกเฉียงเหนือ ลำคลองด้านตะวันออกเฉียงใต้มีการปนเปื้อนมลพิษที่น้อยกว่า แต่ยังมีการปนเปื้อนของโลหะหนักหลายชนิดในระดับที่สูง ความเข้มข้นเพิ่มมากขึ้นจากต้นคลองสู่ท้ายคลองซึ่งไหลผ่านจำนวนโรงงานมากขึ้น โลหะหนักที่มีการปนเปื้อนเด่นชัด คือ ทองแดง นิกเกิล และสังกะสี โดยมีค่าความเข้มข้นของการปนเปื้อนที่มากที่สุดอยู่ที่ 28, 17, และ 8 เท่า ของระดับปกติที่มีอยู่ในธรรมชาติ ตามลำดับ สารประกอบอินทรีย์หลายชนิดก็พบในน้ำเสียที่ผ่านบำบัดและปล่อยทิ้งลงคลองหัวลำพูบริเวณถนนสุขุมวิทในปี 2546 สารประกอบที่พบในบ่อบำบัดและพบในน้ำทิ้งลงคลอง ได้แก่ 2,4,6-trichlorophenol, สารหน่วงการติดไฟ (TBEP), phthalate DEHP สารประกอบอื่นๆ ที่พบในคลองหัวลำพู จุดที่มีการปล่อยน้ำทิ้งแต่ไม่พบในบ่อบำบัดได้แก่ hexachlorobutadiene, chlorinated toluenes และ chlorinated benzene สารประกอบเหล่านี้ส่วนหนึ่งพบในระดับต่ำที่สามารถตรวจพบได้
03 มิถุนายน 2551
01 เมษายน 2551
น้ำสะอาดเป็นสิทธิของมนุษย์ จงหยุดมลพิษจากสารเคมี Clean Water is a Human Right: Stop Toxics Pollution แหล่งน้ำกินน้ำใช้ของคนไทยกำลังถูกคุกคามจากสารพิษ ซึ่งมาจากแหล่งกำเนิดต่างๆ โดยเฉพาะกระบวนการผลิตทางอุตสาหกรรมที่ใช้สารเคมีอันตราย สารพิษจะส่งผลกระทบต่อมนุษย์และสิ่งแวดล้อมโดยตรง การปกป้องแหล่งน้ำให้ปลอดภัยจากการปนเปื้อนสารพิษจึงเเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง
